Podesta Group

PODESTA GROUP

ME KËPUCË TË KUQE

*   *   *

SKANDALI “Podesta”,

 një avokati amerikane për një regjim që vret

Shqiptarët paguajnë miliona për një kompani që sipas ligjeve në SHBA duhet të kujdeset për imazhin e vendit tonë. Por lobistët e Berishës kujdesen për të mbrojtur shkeljet flagrante të demokracisë.

Nga Enton Palushi

Kur u prezantohet gazetarëve të huaj, John Anderson i Podesta Group kujdeset që të theksojë se nuk është zëdhënës i qeverisë shqiptare, por kujdeset për atë që shkruajnë mediat ndërkombëtare për të.

Por ky lobist i qeverisë shqiptare është më shumë se një zëdhënës i Sali Berishës. Me milionat e marra nga qeveria shqiptare për të rregulluar imazhin e saj, ai mbron hapur shkeljet flagrante të demokracisë në Shqipëri.

E-mailet që po botojmë më poshtë janë një dëshmi ulëritëse e shpërdorimit të parave tona, kundër interesave tona.

John Anderson, ish- gazetar i të famshmes Washington Post, tani punon si konsulent për median.

Dhe e nis direkt me zgjedhjet e 8 majit 2011, ku shqiptarët panë qartë dhe me transparencë se si dhunohej vullneti i tyre.

E-mailin e parë për gazetarët e nis dy ditë përpara zgjedhjeve, përmes asistentit të tij.

Qëllimi është që t’i tregohet mbarë botës se qeveria shqiptare po përgatit zgjedhje të shkëlqyeshme.

Që në fillim ai thekson se kodi zgjedhor është shumë i mirë, por gjithçka varet nga implementimi dhe angazhimi i opozitës.

Më pas ai citon zgjedhjet e vitit 2009 si të suksesshme dhe shton se që prej atëherë janë bërë përmirësime të ndjeshme.

Kulmi arrin kur Anderson u bën me dije mediave të huaja se qeveria e Berishës ka vetëm një qëllim, që të garantojë zgjedhje të lira dhe të ndershme dhe po punon fort në këtë drejtim.

E më pas, kur zgjedhjet nisin të shfaqin probleme, sidomos në Tiranë, Anderson u nis një e-mail të dytë gazetarëve, më 15 maj.

Ironia arrin kulmin kur ai u thotë atyre se këto zgjedhje janë nga më transparentet që ka bërë ndonjëherë. Ai thotë se të gjithë votat po numërohen përballë kamerave dhe dhjetëra numëruesve, si rrallë në ndonjë vend në planet.

Anderson nuk përmbahet, madje u thotë gazetarëve se këto vonesa në nxjerrjen e rezultatit po vijnë për ironi për shkak të teknologjisë dhe transparencës.

Dy herë rresht ai u kërkon gazetarëve që të mos nxitohen për rezultatin në Tiranë, pasi është vetëm KQZ që e nxjerr atë.

Të mos harrojmë se ishte pikërisht KQZ ajo që mbajti peng rezultatin derisa u gatua manipulimi.

Anderson tallet njësoj si Berisha kur thotë se këto zgjedhje janë njësoj si në Florida të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku pati një garë të ngushtë për zgjedhjen e presidentit në vitin 2000.

Në mbyllje ai citon deklaratën e ambasadës amerikane se këto zgjedhje kanë qenë një fitore e demokracisë.

Por ndërsa Anderson thotë se ai nuk është zëdhënës i qeverisë, në rastin e 21 janarit luan rolin e Erla Mëhillit, pasi u shpërndan gazetarëve të huaj një deklaratë të vetë zëdhënëses së Berishës.

Deklarata e Mëhillit është në anglisht dhe është teksti që është lexuar më 23 janar 20011.

Është një nga deklaratat më të rënda me sulme ndaj ish-kryeprokurores Ina Rama, e cila kishte kërkuar që të arrestoheshin drejtuesit e Gardës, por Berisha nuk e pranoi një gjë të tillë.

E-maili i parë- 6 maj 2011

Letra e parë shpërndahet nga Tim Kopper, që është asistenti i John Anderson të Podesta Group.

Në letër, Anderson kërkon falje që nuk e ka nisur vetë e-mailin.

“Unë jam John Anderson, ish- gazetar i “Washington Post”, tani konsulent i medias pranë Podesta Group në Uashington. Së fundmi kompania ime është punësuar nga Shqipëria për ta ndihmuar në marrëdhëniet me publikun. Po ju shkruaj sot për shkak të zgjedhjeve të së dielës,” thuhet në nisje të e-mailit.

“Nuk jam zëdhënës i qeverisë dhe nuk flas kurrë me regjistrim. Komunikimet e mia nuk duhet të citohen. Unë jam një lehtësues që të bëj të mundur që ju merrni informacionin e nevojshëm nga qeveria dhe që të kuptoni se cilat janë qëndrimet e qeverisë, në mënyrë që të raportohen në mënyrë të ndershme dhe të kujdesshme”, shkruan Anderson.

Më pas ai shkruan disa gjëra që duhet të dinë gazetarët për zgjedhjet e së dielës.

Më poshtë janë disa mendime të Podesta Group:

“-Implementimi i suksesshëm i kodit zgjedhor varet nga angazhimi dhe pjesëmarrja e të gjitha partive politike, përfshi opozitën.

-Pavarësisht sfidave të mbetura, Shqipëria ka bërë progres domethënës. Përpjekjet e qeverisë njihen nga komuniteti ndërkombëtar, nga BE dhe nga grupe të ndryshme të shoqërisë civile.

-Ligji i ri zgjedhor prezanton ka sjellë disa ndryshime si regjistrimi elektronik i votuesve dhe procedura e identifikimit, në mënyrë që të eliminohen manipulimet.

-OSBE/ODIHR i vlerësoi zgjedhjet e vitit 2009 duke thënë se kanë bërë progres të dukshëm sa i përket regjistrimit të votuesve dhe procesit të identifikimit, kuadrit ligjor, etj.

-OSBE theksoi se KQZ i ka përgatitur dhe administruar zgjedhjet në mënyrë profesionale dhe ka ndërmarrë disa hapa për të rritur transparencën e procesit.

-Pas zgjedhjeve, në mënyrë që të adresohen shqetësimet e opozitës dhe për të zgjidhur të tjera sfida, qeveria në bashkëpunim me opozitën kanë rënë dakord që të ngrenë një komision parlamentar për të hetuar mosmarrëveshjet për zgjedhjet e vitit 2009.

-Qeveria po punon fort për të garantuar zgjedhjet më të lira, më të ndershme dhe më transparente të dielën. Ky është i vetmi interes gjatë fushatës së sivjetshme.

-Sa u përket zgjedhjeve të majit 2011, OSBE/ODIHR ka vënë re përmirësohet e nevojshme.

1.KQZ ka bërë progres për miratimin e rregullave për përgatitjen e zgjedhjeve, përfshi printimin e fletëve të votimit dhe përcaktimin e procedurave të numërimit.

2.Shumica e Komisioneve Zonale Zgjedhore duket se punojnë në mënyrë eficente dhe në mënyrë kolegjiale, pa probleme madhore.

3.Mediat e monitoruara ofrojnë mbulim intensiv të fushatës zgjedhore.

4.Disa zyrtarë të qeverisë, veçanërisht kryeministri dhe presidenti, kanë bërë apele për një fushatë paqësore dhe në përputhje me ligjin.”

E-maili i dytë, 15 maj 2011

E-maili i dytë shpërndahet nga vetë John Anderson dhe vjen pas votimeve.

“Përshëndetje të gjithëve dhe më falni për ndërprerjen. Siç e dini, unë ndihmojë qeverinë shqiptare që të jetë e pranishme në median ndërkombëtare. Ky e-mail është një sfond, por shumica e informacionit mund të gjendet publikisht.

Ju bëj thirrje të gjithëve që të tregoni kujdes në raportimin e rezultateve finale në Shqipëri. Të gjithë duan ta quajnë një garë dhe të gjithë duan ta bëjnë të parët- por KQZ është autoriteti dhe ata nuk e kanë deklaruar AKOMA fituesin. Ka qenë një proces i gjatë dhe i ngadaltë. Por ka qenë i jashtëzakonshëm. Shpresoj që të keni pasur një shans të dielën të shihnit votat duke u numëruar në TV5, që është transmetuar live në të gjithë botën. Ishte e jashtëzakonshme dhe një demonstrim transparent i demokracisë. Si reporter, kam mbuluar zgjedhjet që nga SHBA, në Teheran, nga Franca në Bagdad, dhe nuk mbaj mend që të kem parë diçka të tillë, ku votat shihen qartë dhe numëruesit i ndajnë ato një nga një duke u monitoruar nga dhjetëra njerëz, gazetarë, ambasadorë dhe të tjerë.

Mos u përfshini nga emocionet që të jepni një gjykim- tabulimi është akoma në rrugë e sipër. Ambasadori i OSBE ka thënë se ka fituar demokracia. Do ishte e rrugës që ta lëmë procesin që të ecë vetë,” shkruan Anderson.

Më pas ai shkruan për zgjedhjet në Tiranë: “Është ironike, por standardi i lartë i transparencës dhe ndershmërisë po kontribuon në shtyrjen e daljes së rezultatit final. KQZ NUK ka deklaruar një fitues tani. Kjo nuk është diçka unike në Shqipëri, është më shumë diçka që vjen si shkak i garës së ngushtë. Rikujtoni zgjedhjet presidenciale të vitit 2000 në SHBA, ku rezultatet ishin në dyshim për ditë të tëra për shkak të numërimit të kontestuar dhe votave të ngushta në Florida. Dhe procesi në Tiranë po vëzhgohet nga afër nga vëzhgues të huaj, që po bëjnë thirrje për durim. Sipas një deklarate të ambasadës amerikane, “kjo ka qenë një fitore e demokracisë shqiptare dhe popullit shqiptar. Të dy palët pretendojnë fitoren, kështu që është veçanërisht e rëndësishme të pritet rezultati që të certifikohet në përputhje me kodin zgjedhor”.

E-maili i tretë- 23 janar 2012

Ndërkohë në e-mailin e tretë, John Anderson nuk lodhet, por u shpërndan në anglisht mediave deklaratën e bërë nga zëdhënësja e Berishës, Erla Mëhilli, për të kundërshtuar urdhrat për arrestimin e gardistëve të përfshirë në vrasjet e 21 janarit.

“Kryeministri, duke garantuar qytetarët në vendosmërinë e qeverisë për respektimin e plotë të pavarësisë së gjyqësorit dhe zbatimin e ligjit, informon shqiptarët se Prokuroria e Përgjithshme, gjatë këtij viti, jo vetëm që nuk ka marrë asnjë masë ndaj atyre që organizuan, sponsorizuan dhe realizuan sulmin ndaj Këshillit të Ministrave, por në prokurori janë prishur, zhdukur dhe shitur prova dhe dëshmi të shumta të këtij hetimi.

Prokurorja e Përgjithshme, siç dihet tashmë ka bashkërenduar që në fillim këtë proces me kreun e PS-së, duke e informuar atë me hollësitë më të mëdha për shkaqet e dështimit të aktit antikushtetues.

Gjatë një viti e deri sot, nuk ka asnjë të penalizuar nga organizatorët dhe sponsorizuesit e aktit antikushtetues të 21 Janarit 2011, as dhe për ata që montuan dhe shpërndanë videon që tregonte Kryeministrin të implikuar në çështje që nuk kishin asnjë lidhje me të. Po kështu, janë të lirë të gjithë ata që në dhjetëra raste, pohuan me shkrim se kishin ardhur të paguar për të rrëzuar qeverinë, ata që me hunj, gurë, shishe molotov, sulmuan dhe plagosën qindra policë dhe gardistë, ata që morën veturën dhe thyen me të derën e oborrit të Këshillit të Ministrave, me qëllim që të pushtohej ndërtesa e Këshillit të Ministrave.

Kryeministri konsideron se me qëndrimin e saj ndaj organizatorëve, sponsorizuesve dhe ekzekutorëve të sulmit të dhunshëm prej pesë orësh ndaj Këshillit të Ministrave, Prokurorja e Përgjithshme dëshmon se ajo vetë, për mandatin e saj të dytë, ishte element thelbësor i skenarit të 21 janarit 2011,” thuhet në deklaratën e Mëhillit.

Aktivisti shqiptaro- amerikan, Geri Kokalari, i shkruan drejtuesve të Podesta Group

Zotërinj,

Në vëmendjen time ka ardhur fakti se Podesta Group është regjistruar sipas Aktit të Regjistrimit të Agjentëve të Huaj si përfaqësuese e Republikës së Shqipërisë. Në këtë mënyrë, unë nënkuptoj se përgjegjësia juaj është që të avancojnë interesat e Republikës së Shqipërisë për të bërë që të përfitojnë njerëzit në Shqipërisë, dhe në aplikimin tuaj nuk thuhet gjëkundi se ju duhet të punoni për të avancuar axhendën personale të kryeministrit Sali Berisha.

Megjithatë, raportimet e fundit në media në Shqipëri sugjerojnë se firma juaj mund të jetë duke punuar për të avancuar interesat e kryeministrit Sali Berisha dhe Partisë Demokratike sa i përket zgjedhjeve parlamentare të parashikuara për më 23 qershor 2013. Nëse këto raporte qëndrojnë, do të thotë se firma juaj do jetë duke shkelur ligjet e SHBA. Po ashtu do ishte edhe dhunim i ligjeve shqiptare nëse fondet e qeverisë shqiptare përdoren për të çuar përpara ambiciet e Berishës. Shpresoj që këto akuza nuk janë të bazuara në fakte.

I kujtoj Podesta Group se ju përfaqësoni interesat e popullit shqiptar, jo të Sali Berishës. Nëse vërtetohet se ndonjë nga veprimet tuaja dhunon rregullat e Aktit të Regjistrimit të Agjentëve të Huaj, organizata ADA do të sigurojë që ndaj jush të ketë sanksione.

Sa i përket një çështje tjetër, Pattong Boggs së fundmi këshilloi qeverinë shqiptare për privatizimin e dështuar të Albtelekomit. Si pjesë e procesit u deklarua se American Chartered Bank në Çikago ka lëshuar një garanci prej mbi 100 milion dollarë në favor të Vetro Silk Road, një kompani e kontrolluar nga një bashkëpunëtor i afërt i Berishës. Duhet të informoheni se kam qenë përgjegjës për ekspozimin e faktit se një garanci e tillë bankare nuk ekzistonte.

Bregu dërgon një e-mail alla- Podesta për ndryshimin e KQZ (por ngatërron kodin me KQZ-në)

Ministrja e Integrimit, Majlinda Bregu, u ka shkruar një letër zyrave diplomatike të Shqipërisë në vendet e huaja, për çështjen e ndryshimeve në Komisionin Qendror të Zgjedhjeve.

Bregu, që u shkruan diplomatëve si koordinatore e fushatës së Partisë Demokratike, me një anglishte të çalë, që në fillim ngatërron Kodin Zgjedhor me Komisionin Qendror të Zgjedhjeve.

“Kodi Zgjedhor është projektuar për të siguruar balancën politike, duke siguruar se mazhoranca qeverisëse dhe opozita të kenë një zë, por është dhe ka qenë gjithmonë një institucion bipartizan. Nuk është një sistem apolitik dhe nuk është projektuar kurrë për të qenë i tillë,” shkruan Bregu që në fillim pas sqaruar se bëhet fjalë për KQZ-në.

“Balanca politike është rekomanduar fillimisht nga OSBE/ODIHR dhe është themeli i marrëveshjes së vitit 2003. Kjo balancë shtrihet në të gjitha nivelet e administrimit zgjedhor,” vijon më tej Bregu.

Ministrja e Integrimit shkruan se për më tepër ka deklarata kontradiktore mes përfaqësuesve të opozitës së re.

Ajo thotë se në dhjetor të vitit 2012, deputetja e PS, Ermonela Felaj deklaroi se anëtari i KQZ, Ilirjan Muho, është zgjatimi i Ilir Metës në KQZ. “A nuk ishte anëtari i Ilir Metës në KQZ ai që votoi kundër heqjes së mandatit në qarkun e Beratit,” citon Bregu Felajn.

Ministrja e Integrimit shton se vetë Muho ka pranuar se është kandidaturë politike, pasi ai është shprehur se është pjesë e koalicionit të opozitës, duke shkatërruar termin apolitik.

“Balanca duhet të rikthehet, në mënyrë që qytetarët të sigurohen për zgjedhje të lira dhe të ndershme, ku të dëgjohet zëri i tyre,” mbyll letrën Bregu.

http://www.gazetatema.net/web/2013/04/15/skandali-podesta-nje-avokati-amerikane-per-nje-regjim-qe-vret/

*   *   *

Berisha: Heqjen e vizave me SHBA-në 

do e mundësojë Podesta

Kryeministri Berisha, duke folur mbrëmjen e djeshme në “Top Story”, është shprehur i bindur për heqjen e vizave me SHBA-në. Këtë gjë, sipas tij, do e bëjë të mundur kompania lobuese Podesta.

“Kam thënë do heqim vizat me BE, i hoqëm sepse i kisha llogaritur. Edhe këtë e kam llogaritur. Me këtë punë po merret Podesta. Të garantoj se po merret dhe na jep këshilla se cilat janë hapat që duhet të merren për liberalizimin e vizave. Kongresi amerikan është shumë i rëndësishëm për këtë proces. Podesta po lobon në favor të një kombi mik që janë shqiptarët. Podesta po merret me promovimin e potencialeve të Shqipërisë. Është një lobist nga më të fuqishmit”, ka thënë Berisha, edhe pse ambasada amerikane në Tiranë e ka qartësuar që Shqipëria është shumë larg kritereve për heqjen e vizave me SHBA-të.

Ndërkohë, duke u ndalur tek ftohja e marrëdhënieve me Arvizunë, Berisha ka thënë se ai interesohet vetëm për marrëdhëniet zyrtare: “Se pari unë jam kryeministër, unë kam qenë kryetar i opozitës. Marrëdhëniet personale janë krejtësisht dytësore, ose tretësore. Unë jam njeriu i marrëdhënieve zyrtare dhe po të garantoj se në çdo kohë marrëdhëniet e mija zyrtare me qeverinë amerikane kanë qenë të mira. Unë nuk e ndërtoj punën mbi marrëdhëniet personale. Unë jam njeriu i marrëdhënieve zyrtare. Personalja është personale. Unë jam njeri i lirë në personale. Unë i respektoj njerëzit dhe nuk do gjesh njeri që të vijë të thotë se ai nuk më respekton”, tha Berisha.

http://www.gazetatema.net/web/2013/06/21/berisha-heqjen-e-vizave-me-shba-ne-do-e-mundesoje-podesta/

*   *   *

Berisha i jep me urgjencës Podestës 400 mijë dollarë pas kritikave të ambasadorit Arvizu

Nga Muhamed Veliu, Top Channel

“Nuk mendoj se ka njeri që do të donte një vendim apo veprim që do ta vendoste Shqipërinë në rrugën e përplasjes me SHBA dhe komunitetin ndërkombëtar; sepse synimi këtu, objektivi janë zgjedhje të lira dhe të ndershme. E gjitha ka të bëjë me procesin, nuk ka të bëjë me rezultatin.”

Kjo ishte deklarata e ambasadorit amerikan, Aleksandër Arvizu, ditën kur Kuvendi shkarkoi Ilirian Muhon si anëtar të KQZ-së.

Pesë ditë më vonë, qeveria miratoi me urgjencë një vendim për prekjen e fondit rezervë në shumen prej 40 milionë lekësh të reja ose 400 mijë dollarë.

Vendimi është propozuar prej Ministrisë së Integrimit dhe jo asaj të Financave, dhe emergjenca për të cilën qeveria do të përdorte këto fonde ishte lobimi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Top Channel ka mundur të sigurojë përmes burimeve të tij në ministrinë e Financave këtë vendim të Këshillit të Ministrave të datës 19 prill 2013, në të cilin thuhet se: “Në mbështetje të nenit 100 të Kushtetutës, neneve 5 dhe 45 të ligjit për Menaxhimin e Sistemit Buxhetor si dhe nenit 13 të ligjit për Buxhetin, me propozim të Ministrisë së Integrimit, Qeveria vendosi akordimin e 40 milionë lekëve Kryeministrisë”.

Paratë, sipas VKM-së së miratuar, do të përdoren për shërbime në fushën e kërkimeve ligjore dhe lobizmit për forcimin e marrëdhënieve mes Republikës së Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara.

Vendimi ka hyrë në fuqi menjëherë, çka do të thotë që paratë kanë qenë të gatshme për t’u përdorur një muaj më parë.

Aktualisht Qeveria shqiptare ka marrëdhënie ligjore lobimi me dy kompani amerikane, Podesta Grup dhe Patton Boggs, të cilat kanë qenë shpeshherë në qendër të polemikave pasi lobimi më së shumti është zhvilluar në Departamentin e Shtetit për zbutjen e qëndrimeve kritike të tij ndaj qeverisë shqiptare lidhur me situatën e brendshme politike në vend dhe gjendjen e demokracisë.

Dhe këto para do të përfundojnë sërish për këto dy kompani, të cilat janë të përfshira aktualisht në fushatën zgjedhore të kryeministrit Berisha dhe partisë së tij.

E kur marrëdhëniet e kryeministrit me Shtetet e Bashkuara kanë pësuar një ftohje të dukshme pas veprimeve të njëpasnjëshme të tij që kulmuan me shkarkimin e një anëtari të KQZ-së dhe refuzimit të apelit për të gjetur një zgjidhje kompromisi të krizës së krijuar në këtë komision.

Ndoshta mund te jetë rastësi, që pothuajse në të njëjtën ditë me miratimin e vendimit të qeverise, kompania Podesta, përmes një e-maili informues, dërguar mediave ndërkombëtare, merrte në mbrojtje qeverinë shqiptare dhe kishte hequr komentet kritike pikërisht për çështjen e KQZ-së të Drejtorit për Euroazinë në Departamentin e Shtetit, Xhonatan Mur. Pas publikimit në media të këtij e-mail, Podesta u tërhoq dhe deklaroi se ishte një gabim, të cilin e kishte korrigjuar më pas.

Por Lëvizja Socialiste për Integrim deklaroi se kishte më shumë se dyshime që gabimi të kishte qenë i qëllimshëm, duke thënë se ekzistojnë mjaft raste të tjera që dëshmojnë se Podesta po ndërhyn në politikën e brendshme, dhe përmes parave të taksapaguesve shqiptarë, po lobon politikisht për njërën palë, e cila në këtë rast është ajo e qeverisë.

http://www.gazetatema.net/web/2013/05/14/berisha-i-jep-me-urgjences-podestes-400-mije-dollare-pas-kritikave-te-ambasadorit-arvizu/

*   *   *

“Ambasadorja” e Podestës, 

me urgjencë në Tiranë për zgjedhjet

Nga Muhamed Veliu, TCH

‘Podesta Grup’, e cila lobon në Uashington për llogari të qeverisë shqiptare, e paguar deri më tani mbi 1 milion euro nga paratë e taksapaguesve shqiptare, ka sjellë si përfaqësuese të saj një ish-zyrtare të lartë të Departamentit Amerikan të Shtetit.

Top Channel ka zbuluar se Bay Fang, e cila ka punuar që prej vitit 2011 deri në maj të 2013-ës si zëvendës/asistente në byronë e Europës dhe Euroazinë, ka mbërritur në Tiranë 1 javë më parë.

Lajmit të punësimit të saj prej ‘Podesta Grup’ i ka kushtuar një shkrim të veçantë revista amerikane “Foreign Policy” me titull “Podesta Grup rrëmben zëvendës/asistentet e Departamentit të Shtetit”.

Nga artikulli mësohet se Fang e ka lënë Departamentin Amerikan në fund të muajt maj dhe ka nisur punën më datën 3 qershor për ‘Podesta Grup’.

Dhe menjëherë disa ditë më pas ajo dërgohet me urgjencë në Shqipëri, në një kohë kur kishte nisur fushata elektorale dhe marrëdhëniet mes kryeministrit Berisha dhe kryediplomatit amerikan, Arvizu, kanë hyrë në një klimë të acartë.

Ardhja e saj në Tiranë ngre një sërë pikëpyetjesh për Bay Fang dhe vetë Departamentin Amerikan të Shtetit si ish-punëdhënës i Fang.

Detyra që ka marrë Fang nga punëdhënësi i ri, Toni Podesta, është një konflikt interesi dhe në kundërshtim me ligjet amerikane për nëpunësit shtetërorë që lënë detyrat shtetërore.

Ky ligj njihet si “one-year cooling-off period” (një periudhë prej një viti ftohje).

Le t’i referohemi ligjit që thotë: “Një vit ndalesë përfaqësimi, ndihme apo këshillim të qeverive apo partive politike të huaja në praktikat ndërkombëtare me qëllim influencimin e një vendimi të marrë nga agjencitë e Departamentit Amerikan. Por nuk ka ndalesë në këshillimin e një korporate ndërkombëtare për qëllime komerciale”.

Ky kufizim, i ashtuquajturi “një periudhë prej një viti ftohje”, përgjithësisht kufizon kontaktet me agjencinë, duke përfshirë kontaktet që lidhen me legjislacionin e politikave, vendimet e personelit ose ndonjë çështje tjetër zyrtare.

Kjo është e specifikuar në ligjin 18 U.S.C. 207(d), ku është sanksionuar qartësisht se i ashtuquajturi “Një periudhë prej një viti ftohje”, përfshin ish- Sekretarët Amerikanë të Shtetit dhe të gjithë ish- punonjësit e nivelit të lartë, ku padyshim kjo kategori përfshin edhe Bay Fang, e cila ka punuar në një seksion që ka pasur nën mbikëqyrje edhe Shqipërinë në Departamentin e Shtetit, ndërsa tani punon në Shqipëri për një krah politik të angazhuar në një betejë zgjedhore.

Pikërisht për këtë konflikt të pastër interesi të Bay Fang, Top Channel i kërkoi një prononcim disa ditë më parë zyrës së shtypit në Departamentin Amerikan, përfshi Filip Riker, zëvendësndihmëssekretari i Shtetit për Evropën dhe Euroazinë, Jonathan More, drejtor për Europën Qendrore dhe Jugore dhe ambasadorit Arvizu.

Deri tani Departamenti i Shtetit nuk i është përgjigjur interesimit të Top Channel, ndërsa në mënyrë jozyrtare është thënë se kjo çështje po diskutohet.

Gjithashtu edhe vetë protagonistja e këtij lajmi, Bay Fang, ende s’i ka dhënë përgjigje kërkesës së Top Channel për një intervistë në lidhje me këtë çështje.

Zonja Fang është parë në hotelet luksoze të Tiranës, ku ka vendosur kontakte me përfaqësues të misioneve të huaja të vëzhgimit si edhe me korrespondentët e shtypit ndërkombëtar, në kuadër të detyrës si përfaqësuese e Podestës.

Kush është Bay Fang?

Pas një karriere 11-vjecare në gazetari si korrespondente e çështjeve diplomatike e gazetës ‘Chicago Tribune’ gjatë luftërave në Afganistan dhe Irak, ajo punësohet në vitin 2009 nga DASH si këshilltare komunikimi në Afganistanin jugor.

Më pas ajo kthehet në Uashington ku punon për byronë e Euro-Azisë, e cila mbulon edhe Shqipërinë.

Ndërsa që prej 3 qershorit ajo mban rolin e strategjistes në ‘Podesta Grup’.

http://www.gazetatema.net/web/2013/06/21/ambasadorja-e-podestes-me-urgjence-ne-tirane-per-zgjedhjet/

*   *   *

Shërbimet e fundit të “Podesta” 

zbulohet kontrata 360 mijë $

Qeveria “Berisha” ka përdorur arkën e shtetit për të paguar kompaninë “Podesta”, në këmbim të asistencës së ofruar për fushatën elektorale të 23 qershorit. Në këtë drejtim janë përdorur paratë e taksapaguesve shqiptarë, pasi kjo kompani e ka kryer këtë shërbim në mënyrë intensive, pikërisht në muajin e fushatës së zgjedhjeve të 23 qershorit. Gazeta “Shqip” ka zbuluar shpenzimet e kryera nga kontrata e qeverisë në ikje, e cila është firmosur në një vit zgjedhor. Vlera e pagesës në arkën e “Podesta”-s është 360 mijë dollarë amerikanë për një periudhë 6-mujore. Ashtu si dhe në të gjitha kontratat e tjera të zbuluara nga gazeta “Shqip”, ajo mes “Podesta”-s dhe qeverisë “Berisha” ka si qëllim kryesor forcimin e marrëdhënieve ndërmjet SHBA-së dhe qeverisë shqiptare, pa pasur në konsideratë një kauzë, apo një finalizim të ndonjë projekti, si p.sh. konkretizimin e marrëveshjes mes dy qeverive, apo përfitimin e ndonjë fondi të posaçëm nga qeveria e SHBA-së.

http://www.gazetatema.net/web/2013/08/25/sherbimet-e-fundit-te-podesta-zbulohet-kontrata-360-mije/

*   *   *

Arrnimi

i PD

Për tradhtarët e 22 Marsit

Nga Mero Baze

Jozefina Topalli dhe Genc Pollo, për koinçidencë janë dy njerëzit më të rëndësishëm të ekipit të Sali Berishës, me të cilët filloi opozitën e tij në vitin 1997. Në këtë prag opozite të re, ata u shfaqën sërish njëri pas tjetrit, duke sulmuar ambasadorin e SHBA në Tiranë. Me pak ndryshime stilistikore, përmbajtja e dy deklaratave të tyre ishte e gjeneruar nga një dorë. Shihet qartë që Sali Berisha ka urdhëruar një sulm ndaj ambasadorit të SHBA në Tiranë. Disa media rrotull tij po ashtu po bëjnë të njëjtën gjë.

Që sulmohet nga politikanët ambasadori i SHBA, nuk është ndonjë lajm. Çdo politikan ka të drejtën e vet të polemizojë dhe me ambasadorët, sidomos në Shqipëri, ku ata janë shumë prezentë në jetën politike. Biles, këtu e bezdisshme është ana tjetër e medalies, servilizmi i shpifur i çdo politikani ndaj ambasadorëve, që bezdis dhe vet ambasadorët.

Por, në rastin konkret sulmi ka ngjallur dy debate.

Debati i parë është se kush po e dirigjon sulmin? Jozefina Topalli dhe Genc Pollo janë dy figura të vjetra në PD, por të vetmit që i janë bashkuar lidershipit të ri të Lulzim Bashës. Pollo e bëri këtë gjatë fushatës fallco të Bashës  për kryetar, ndërsa Topalli e bëri sapo fitoi, nën garancitë e Berishës që do jetë e përfillur në ekipin e ri. Për këto arsye, por dhe logjikën formale se tani Partia Demokratike ka një kryetar të ri, lajmi është që Lulzim Basha ka nisur opozitën duke i vënë kufirin tek thana ambasadorit amerikan.

Por, shumica e komentuesve dhe publikut mendon se pas sulmit nuk është Basha, por Berisha, çka e rikthen debatin tek pyetja nëse PD ka një kryetar të ri, me politikë të vjetër, apo një kryetar të vjetër, që po i dikton politikën kryetarit të ri. Është shumë e besueshme që është kjo e dyta, që kryetari i vjetër po dikton politikën e kryetarit të ri. Kjo, dhe për vet faktin se megjithëse sulmet kanë qenë shumë të ashpra dhe të vrazhda për 24 orë, kryetari i ri i zgjedhur nuk është bërë i gjallë, dhe nuk ka bërë asnjë deklaratë mbështetëse apo mohuese ndaj Topallit dhe Pollos.

Pra, deklaratat tregojnë një situatë dhe më të rëndë, situatën që ende nuk kemi një kryetar të ri të PD-së, bile nuk kemi as një politikan formal në krye të saj, që të ndalë Sali Berishën dhe ekipin e vjetër të flasë në emër të PD-së. Duket sikur të gjithë kanë harruar që Lulzim Basha është zgjedhur kryetar dhe vazhdojnë të konsiderojnë si të tillë Sali Berishën. Lulzim Basha është në pozitën që vetëm dëgjon në lajme çfarë thuhet e shkruhet në emër të PD-së. Nuk di në është i kënaqur apo i mërzitur pse po e nis karrierën si kryeopozitar duke i bërë opozitë SHBA-së, por e sigurt është se nuk ka guxim as të mendojë që është kryetar.

Debati i dytë ka të bëjë me akuzën që drejtojnë ndaj ambasadorit Arvizu, i cili krahason zgjedhjet e 22 marsit 1992 me ato të 23 qershorit 2013. Në të vërtetë, krahasimi çalon. Më 22 mars 1992, shqiptarët votuan për një mandat të qartë për forcat e reja politike që dolën në skenë pas dhjetorit të vitit  1990, pas një tranzicioni të lodhshëm disa vjeçar me 5 qeveri, dhe një ekonomi që po shkonte drejt greminës. Në mars të vitit 1992 njerëzit shpresonin tek sistemi i ri, tek vlerat e tij dhe tek ëndrra për një shtet demokratik. Komunizmi u rrëzua në Shqipëri pasi ishte rrëzuar në gjithë lidhjen komuniste dhe diktatura u shpërbë si një trup i kalbur, pa asnjë rezistencë. Studentët që dolën në rrugë për të rrëzuar diktaturën, u prekën dhe rrahën nga policia shumë herë më pak se demonstruesit e 21 Janarit, dhe mbi të gjitha, nuk u vra askush. Regjimi ra, duke kuptuar fuqinë e popullit që kishte përballë.

Në ndryshim nga 22 marsi, 23 qershori 2013, është një vendim më historik dhe më i zgjuar i shqiptarëve. Nëse më 22 mars verdikti ishte i qartë, se votohej për një sistem të ri, më 23 qershor 2013 u votua për të ruajtur atë sistem që fituam më 22 mars 1992. Shqiptarët që ëndërruan demokracinë më 22 mars, shkuan të votojnë 21 vite më pas në heshtje, por të betuar që do të ruanin sistemin që fituan 21 vite më parë. Ky sistem ishte vënë në pikëpyetje nga disa gangrena të mëdha që kishin zaptuar trupin e tij. Gangrena e parë e madhe që po vdiste sistemin që ëndërruam 21 vite më parë, ishte krijuar nga metastazat e korrupsionit. Në vitin 2013, Shqipëria përfundoi në një shtet privat të një Familje, ku babai bënte ligje për vajzën, djalin dhe gruan dhe ata qeverisnin Shqipërinë si pronë private. Përfunduam në një shtet ku e bija të kërkonte tre milion euro për një firmë të babait, i biri ndërtonte fabrika vdekjeprurëse, vriste njerëz dhe nuk guxon akoma njeri ta thërrasë në prokurori, ku gruaja shërbente si bankë ku paguajnë mëkatet biznesmenë evazorë, për shkak të zoografisë me të, dhe gjithë shoqëria ishte e pafuqishme të ndalte qeverisjen e Familjes.

Gangrena  e dytë e madhe e këtij sistemi ishin metastazat e para të një regjimi. Kryeministri i vendit dhe ministri i Brendshëm, pas një xhami të blinduar në Kryeministri, morën me qetësi vendimin për të pushkatuar qytetarët që protestonin para zyrave të tyre. Qëlluan me plumba mbi 35 qytetarë, katër prej të cilëve vdiqën duke lënë fëmijët jetimë dhe një plagë të hapur të vrajseve politike në Shqipëri. Regjimi jo vetëm që tentoi të fshehë krimin, por e përdori krimin e tij për të inkriminuar gjithë shtetin shqiptar. Ai shpalli puçist presidentin e vendit, kryeprokuroren, kryetarin e SHISH, gazetarët kritikë, dhe tentoi të frikësojë shoqërinë shqiptare.

Nën këtë terror, regjimi shkoi drejt zgjedhjeve lokale të majit 2011, vodhi hapur mandatin e Tiranës, i sigurt se vrasjet kishin bërë punën e tyre dhe shqiptarëve u kishte ulur kokën.

Shqiptarët shuan drejt 2013-s, të poshtëruar nga vrasjet politike, të plaçkitur nga korrupsioni i Familjes dhe të papërfillur për votën e tyre. Ata shkuan drejt 23 qershorit me makthin e qytetarëve që po u rrezikohej fitorja më e madhe e jetës së tyre, demokracia. Për këtë arsye ata shkuan drejt kutive të 23 qershorit, për të mbrojtur 22 marsin e 1992 dhe e mbrojtën. U panë sy më sy me njëri- tjetrin, vunë në gjumë regjimin dhe e lanë të gëzonte në arrogancën e vet dhe me 1 milion vota kundër e çmontuan për 12 orë, atë që u kishte marrë 12 vite jetë në pushtet nga demokracia. Çmontuan  Sali Berishën!

Është kjo arsyeja që 23 qershori i 2013, është një fitore më domethënëse se ajo e 22 marsit, pasi vuri në provë vullnetin e shqiptarëve, nëse e kanë pasur apo jo seriozisht përkushtimin e tyre për demokraci. 23 Qershori provoi se shqiptarët kanë qenë të sinqertë më 22 mars dhe të vendosur më 23 qershor për t’i ridhënë shanse demokracisë. Ambasadori Arvizu, i cili nuk ka qenë këtu më 22 mars, e ka kapur me intuitë krahasimin, por në të vërtetë ne jemi para një ngjarje shumë më cilësore se 22 marsi. Jemi para një rikonfirmimi historik të vullnetit të shqiptarëve për demokraci. Për këtë arsye, 23 qershori vlen më shumë.

Ata që shpërdoruan 22 marsin e 1992-s për 21 vite rresht, kanë qenë për 21 vjet në konflikt me çdo mbrojtës të demokracisë në këtë vend, me çdo ambasador amerikan apo perëndimor dhe çdokënd që ka kërkuar shtet ligjor, zgjedhje të lira dhe ekonomi tregu. Shqipëria po shkonte drejt një regjimi kleptokrat , drejt një modeli alla Aliev, ku një Familje diktonte gjithçka. 23 qershori i dha fund kësaj epoke dhe rikonfirmoi vullnetin e shqiptarëve për sistemin që fituam më 22 mars.

Sali Berisha, Genc Pollo, Jozefina Topalli dhe një shpurë e tërë hajdutësh dhe mercenarësh në demokracinë shqiptare, janë mundur pikërisht si tradhtarë të 22 marsit. 23 qershori është thjeshtë dita e parë e gjyqit të tyre. Shpresoj se do kenë kohë, të provojnë dënimin dhe ndëshkimin që do t’i ndjekë për atë që kanë bërë.

Keni me shkue

edhe ju për Lesh!

Rënia e madhe e Jozefina Topallit

Është autore e shumë batutave pa shije në Kuvend. Fjalë si, “zhele” dhe “lesh”, të cilat ajo i ka përdorur nga foltorja e Kuvendit dhe që kontrastonin me portretin e saj simpatik kur rrinte e heshtur, tashmë mund të përdoren për atë vetë: Berisha e tërhoqi për zhelesh dhe ja çoi për lesh përkrahësit e saj në Kuvend. Jozefina Topalli është e humbura e madhe e PD-së. Arsyet se pse u konfigurua në këtë mënyrë lista e PD-së, ndikimi në ekuilibrat e rinj brenda saj, pse ikën deputetë të njohur, pse u larguan ata që vetëm ngrinin dorën për votim dhe pse Berisha u hakmor për “karshillëqe” të vogla deputetësh gjatë katër vjetëve të kësaj legjislature. Çfarë ndodh me Olldashin, Bashën, Boden, Patozin e të tjerë në PD-në e nesërme.

Nga Lorenc Vangjeli

Sipas modës së hershme dhe zakonit me po të njëjtën moshë, çfarë ndodh në Partinë Socialiste shihet me lupë edhe kur objekti është thjesht një qime, ndërsa për bëmat e Partisë Demokratike, edhe kur bëhet fjalë për trarë në sy, gjithçka kalohet me pak fjalë. Njëlloj si në atë komunikimin idhnak të dhisë me delen për çështjen e hershme të bishtit të ngritur lart. Kësaj rregullsie nuk i ka shpëtuar edhe diskutimi për listat e kandidatëve për deputetë që kanë paraqitur dy partitë kryesore në vend. Largimi i disa dhjetëra deputetëve aktualë nga lista e PD-së, thirrja nën flamurin blu të ish-deputetëve socialistë që mbajtën në këmbë qeverinë e Berishës, vendosja në listë e një pjese të kryetarëve të partive aleate apo dhe ndryshimi dramatik i ekuilibrave të brendshme në PD, ose janë lënë në heshtje, ose janë zhdukur në zhurmën e debatit për listën e PS-së. Tre kanë qenë motivet kryesore të Berishës në përpilimin e listës së tij: reduktimi i personazheve që i jepnin pak garanci politike e ndëshkimi i tyre, tërheqja e personazheve të rinj të kushtëzuar nga faktorë apolitikë, garanci për afërsinë me familje e tij biologjike dhe diktimi i ekuilibrave të rinj në PD. E humbura e madhe e kësaj liste ka një emër: Jozefina Topalli. Duke e konsideruar veten, por dhe duke krijuar në publik e në ambientet politike të djathta imazhin e numrit dy në PD dhe më shumë se kaq, duke u vetëkonsideruar si pasardhësja direkte e Berishës në PD, ajo pati fatin e Mehmet Shehut në partinë e vjetër të komunistëve. Natyrisht nuk e detyruan të vetëvritet, por i treguan një kufi të cilin ajo nuk mund ta kalojë, një kufi që për ambiciet e saj, është pothuaj një vetëvrasje politike. Në këtë kuptim, ajo është humbësja e parë e madhe e deklaruar e zgjedhjeve të 23 qershorit. Lulëzim Basha, ruajti të pak a shumë të njëjtat pozita në parti duke gjykuar nga përbërja e listave të deputetëve. Prag-fushata e nisur dhe afërsia edhe vizuale me Berishën, e lënë atë sërish në lojën për PD-në e nesërme, nëse ajo del në opozitë. Trinomi tjetër i njerëzve të fortë në PD, Olldashi, Patozi dhe Bode, gjithashtu rikonfirmuan pushtetin e tyre në PD me një numër gati të njëjtë përkrahësish të tyre që e kanë vendin në lista.

Të ndëshkuarit & Jozefina

“Tani në PD ka më shumë qelbësira, por më pak demokratë”. Kjo frazë i atribuohet vetë Jozefina Topallit, kryetare e Kuvendit dhe deri në javën e parë të majit, një nga figurat kryesore në PD. Topalli është ndoshta e vetmja kryesuese e listës së deputetëve në një qark, në Shkodër, që nuk mundi të imponojë asnjë nga emrat që ajo kishte përgatitur vetë. Ndryshe ndodhi me të paktën tre figura të tjera të rëndësishme në PD, Olldashi, në Fier, Bode në Korçë dhe Patozi në Vlorë, listat e të cilëve, të konsultuara paraprakisht me Berishën, u pranuan prej tij pa asnjë ndryshim.

Afërsia me Topallin i ka kushtuar shtrenjtë edhe Arenca Trashanit, Astrit Bushatit, Paulina Hotit e deri diku edhe Gjok Uldedajt. Këta deputetë, por dhe Ilir Rusmali, Mark Marku, Viktor Gumi dhe Fatos Hoxha, llogariteshin si grup i afërt me Topallin dhe për këtë u ndëshkuan.

Ka pasur disa raste që në Kuvend, në mënyrë të koordinuar apo jo, ata kanë treguar provë force me numrat duke ju kundërvënë Berishës. Rasti flagrant ishte momenti i kandidaturave për Presidentin e Republikës. Berisha ishte i vendosur të çonte në karrigen e kreut të shtetit gazetarin dhe bashkëpunëtorin e tij të ngushtë Artan Hoxha. Nuk është thënë se për çfarë arsyeje, por Topalli, me një ambicie vetjake për të njëjtin pozicion, është shprehur në mënyrë kategorike kundër këtij propozimi. Ajo madje i ka komunikuar Berishës se bashkë me të, janë dhe një grup tjetër deputetësh të PD-së që nuk do ta votonin Hoxhën. Dilema për shifrat dhe dyshimi për rrjedhje të mundshme të tyre duket se ka qenë shkaku kryesor i tërheqjes së Hoxhës nga kandidimi, i cili mungesën e kostumit presidencial, me siguri e sheh edhe tek armiqësia e tij me kryetaren e sertë të Kuvendit.

Mark Marku, një nga deputetët më të zëshëm në publik, shkoi edhe më tej. Duke komentuar dy kandidaturat presidenciale të paraqitura nga Berisha verën e kaluar, Zaganjori dhe Hoxha, u shpreh publikisht se kryeministri u kishte kërkuar të votonin për një anëtar të vonuar të PPSH-së dhe për një person me histori të hershme me sigurimin e shtetit. “Kupa” për Markun, (sipas standardeve të PD-së kjo kupë është fare e ngushtë) u derdh kur Marku ja atribuoi afrimin e tij në Kuvend “një bisede të gjatë me Topallin”.

Për një pjesë të listës së lënë jashtë, të paktën zyrtarisht, si arsye është paraqitur edhe inaktiviteti i tyre politik. E çuditshme është që i njëjti kriter që u zbatua për përkrahësit e Topallit, nuk vlejti për të tjerë deputetë që ndodhen në pozicione të sigurta në listat e PD-së.

Ka pasur dy pamje të përcaktuara qartë të Topallit në sjelljen e saj politike në këtë legjislaturë. Haptazi dhe drejtpërdrejtë ajo është afishuar si numri dy i PD-së. Topalli, por dhe Olldashi, Patozi, Bode dhe një numër tjetër deputetësh, krijonin në PD jo një grup apo një rrymë të konfiguruar qartazi, por më shumë se kaq, ishin pjesë e një “marrëveshjeje të heshtur” bashkëpunimi. Së bashku, ata kontrollonin shumicën e qarqeve të mëdha në Shqipëri dhe mbi të gjitha, shumicën dërmuese të strukturave organizative të PD-së në qarqe. Jozefina Topalli tanimë nuk ka çfarë i afron këtij grupi. Provën e saj të forcës ajo e konsumoi në katër vitet e kësaj legjislature, gjatë të cilit, morri në heshtje edhe mërinë e kryeministrit. Berisha e duroi kur nuk kishte çfarë t’i bënte, por në momentin vendimtar, duke e mbajtur atë brenda “në listë”, e nxori nga dritarja e paradhomës së pushtetit.

Ka pasur disa momente të kësaj prove forcash dhe numrash në Kuvend, të cilat përgjithësisht kanë kaluar larg vëmendjes së medias, qoftë asaj që ishte pranë pushtetit, qoftë asaj që ishte kritike më këtë pushtet. Përveç rastit të zgjedhjes së Presidentit të Republikës, në ambientet e PD-së është diskutuar nën zë edhe për imponimin që Topalli donte të bënte për emrin e ri të Prokurorit të Përgjithshëm. Kandidatura e saj shkonte për Sandër Simonin, një gjyqtar karriere dhe i afërt me të. Vetë ajo nuk morri pjesë në votim duke mos dhënë asnjë arsye politike se pse ishte kundër kandidaturës së Adriatik Llallës. Berisha i vëmendshëm morri shënim dhe priti rastin e tij. Ai e toleroi insistimin e Topallit edhe në rastin tjetër kur shumica kërkonte të zgjidhte kreun e KQZ-së. Marsida Xhaferllari, e preferuara e Berishës dhe me një CV konkurruese, humbi përpara përzgjedhjes së kryetares së Kuvendit, Lefteri Lleshi.

E njëjta histori u përsërit edhe në procesin e votimit të kryetarit të KLSH-së. Ilir Rusmali votoi kundër sepse nuk i falte labit Bujar Leskaj batutat therëse që ky i fundit i kishte drejtuar nga Vlora, kur imponohej kandidatura e Bamir Topit si President i Republikës. Por edhe Viktor Gumi e Fatos Hoxha abstenuan në votim. Topalli mundi të sigurojë një fitore tjetër personale kur detyroi shumicën të votojë kandidaturën e përzgjedhur prej saj, Zana Xhuka në krye të ILKDP-së. Ajo madje, mundi ta tërheqë edhe vetë Berishën në një negociatë mes të tretësh për këtë emër dhe fitoi.

Këto arsye, por dhe të tjera, të lidhura kryesisht me distancën që Topalli ka mbajtur me një nga qendrat më të rëndësishme vendimmarrëse pranë Berishës, familjen e tij, kushtëzuan “ekzekutimin” politik të gruas kryeneçe të politikës shqiptare. E cila, me të gjitha gjasat, edhe nëse PD humb zgjedhjet, do të notojë në ujëra të cekëta sa kohë që Berisha do të vazhdojë të diktojë mbi të gjitha humoret në partinë e tij private.

Olldashi, Patozi, Bode e të tjerë,

Ky aks ruan, në rastin më të keq, pozitat më të mira që ka pasur në ekuilibrat e forcës në PD. Së paku në katërvjeçarin e fundit, mes tyre ka pasur gjithashtu së paku, një marrëveshje të heshtur bashkëpunimi. Nuk kanë reaguar si rrymë e konsoliduar dhe e dukshme në publik, nuk kanë pranuar të identifikohen me një emër të përveçëm si përfaqësues i saj, (siç ndodhi në 2007-ën me njerëzit e Bamir Topit), por i ka bashkuar sa miqësia personale, po aq dhe interesi i përbashkët politik. Megjithatë, në rastin kur Topalli, shumë pranë tyre dhe një si ata, u lëshua duarsh nga Berisha, ata nuk bënë asgjë për ta ndihmuar. Ndoshta për të pritur edhe njëherë rrjedhjen e ujërave të turbullta dhe kullimin e tyre mbas zgjedhjeve.

Pothuaj gjithë deputetët e tjerë, që kanë qenë pranë tyre, e kanë rikonfirmuar praninë e tyre në listat e PD-së. Eduard Halimi, Flamur Noka e Mesila Doda, të afërt me këtë grup, gjithashtu u rikonfirmuan. Dy të parët, kryesojnë listat në Durrës dhe Kukës, e treta, është në pozicionin e dytë në listën e PD-së së Fierit. Arma më e fortë e këtij ekipi mëtonjësish, të njohur për luajalitetin e plotë ndaj Berishës, është kontrolli që ata kanë mbi strukturat e PD-së në Shkodër, Malësi e Madhe, Kukës, Lezhë, Tiranë, Durrës, Vlorë, Fier, Berat, Lushnje, Korçë, Pogradec, Librazhd e diku tjetër gjetkë. Të rikonfirmuar janë dhe Mima e Kadilli, të cilët në katër vjet kanë dëshmuar në PD luajalitet ndaj Berishës, mospërfshirje direkte në grupe të ndryshme në parti, por dhe një profil të qëndrueshëm e të kuruar në debate politike.

Lulzim Basha gjithashtu ka ruajtur pozitat e tij të mëparshme në parti. Ai tashmë mund të marrë frymë më lirisht nga dobësimi i pozitave të Topallit në PD, që ishte kundërshtarja e tij më e madhe në parti. Edhe kësaj here, Basha e morri këtë hapje rruge si dhuratë nga Berisha. Në listën me përkrahës të tij nuk mungoi as Majlinda Bregu, as Aldo Bumçi e as Gert Bogdani. Humbi vetëm një përkrahës në distancë të tijin, Enkelejd Alibeajn, që e pa veten jashtë listave, pak a shumë edhe si një “rebel” i moderuar në PD, por edhe për shkak të problematikave që ka pasur me drejtues lokalë të PD-së në Fier. Pakënaqësitë reciproke të tijat me kryesuesin e listës së Fierit, Olldashi ishin kapërcyer, por duket se për të vetoja e Berishës, i pakënaqur dhe nga pavarësia relative që Alibeaj kishte dëshirë të dëshmonte, ishte vendimtare.

Ndërsa për dy deputetë të tjerë, Selami Xhepën dhe Leonard Demin, dukej se bileta ishte prerë për shkak të qëndrimeve të tyre. Kundërshtitë e tyre, edhe pse të rralla, sipas standardeve të një partie të standardizuar në mendim e veprim si PD-ja, ishin të “patolerueshme”. I pari, Xhepa, është shprehur disa herë publikisht për çështje të krizës ekonomike në vend, kurse i dyti, në rastin e hershëm të kërkesës për shkarkimin e Kryetarit të SHISH-it Bahri Shaqiri, ishte shprehur kundër këtij akti. Njëlloj siç gjykonin atëherë edhe hapur amerikanët në Tiranë dhe në SHBA.

Fatos Beja, Jemin Gjana, Ilir Bano dhe ndoshta edhe Tritan Shehu, deputetë në disa legjislatura, duket se do ta kenë më të vështirë se të tjerët po të kërkojnë një arsye për largimin e tyre nga parlamenti. Ndoshta mosha e tyre mund të jetë një argument ose thjesht fakti se duhet të iknin për të krijuar hapësirë për prurjet e reja politike.

Të gjitha ikjet, kanë provokuar dhe një situatë të çuditshme. Tre kryetarë komisionesh parlamentare kanë mbetur jashtë listave, Beja i komisionit të jashtëm, Rusmali i Komisionit të Ligjeve dhe Demi i Komisionit të Sigurisë nuk do të jenë më deputetë në legjislaturën e ardhshme. Madje, Komisioni i Ligjeve, nga 14 anëtarë që ka pasur, 11 prej tyre do të shkojnë në shtëpi.

Të heshturit

Edhe mund të ishin, edhe mund të mos ishin në lista. Luajalë ndaj Berishës, në asnjë rast nuk e kanë rrjedhur votën e tyre përkundër vullnetit të tij. Thjesht ata nuk mundën të krijojnë asnjë profil në Kuvend, mbetën vetëm numra dhe operacioni i zëvendësimit të tyre u bë pa anestezi. Së pari sepse duhet të liroheshin vende për prurjet “e reja”, tre ish-deputetët socialistë dhe gjashtë kryetarët e partive politike, së dyti, për të dhënë imazhin e një retushi parazgjedhor. 

Trashani, Bushati, Hoti, Gjoni, Bulku, Hoxha, Alolli, Çipi, Çota, Hida, Hoxha, Ngresi e Lama, ikën siç erdhën. Pa lënë shenjë.

http://www.gazetatema.net/web/2013/05/21/renia-e-madhe-e-jozefina-topallit/

Policia që La Pas Saliu

Diku dëgjova se disa grabitës profesionistë i rrëmbyen gjerdanin nga qafa bashkëshortes së një personi publik. Kjo lloj gjuetie e floririt është shndërruar në një dukuri tipike; ndodh kaq shpesh, saqë mund të thuhet se ajo “zgërdhihet” mes nesh. Grabitësit, që nuk kapen kurrë, konkurrojnë kamikazët e Irakut për mjeshtërinë në sulmet e tyre. Mund të jenë të pashkollë, të shëmtuar, por dinë të shfrytëzojnë mrekullisht ligjet e fizikës gjatë sulmeve të tyre me nxitimin e rënies së lirë. I ndjekin viktimat hap pas hapi, si agjentët e “Butter Melted”, u afrohen pa u ndier, i sulmojnë dhe ua rrëmbejnë mëshirshëm: kujdesen shumë që asnjë gërvishtje të mos shkaktohet në lëkurën e tyre. Inercia e befasisë është fuqia e ngushëllimit për grabitësit, sepse nuk lëndon viktimat, kurse ndodh që ata kanë vrasje ndërgjegjeje… për lëndimet që shkaktojnë.

*  *  *

Para disa kohësh kam qenë dëshmitar i një ngjarjeje të tillë në mes të Tiranës. Po ecja në mesditë bri bashkisë, në drejtim të xhamisë ku kish shumë njerëz dhe faleshin besimtarë, kur ndjeva hijen e dikujt që parakaloi me ngut në të djathtën time. Ishte një i ri, i shkurtër, i ngjeshur gati pa qafë; nxitonte me një ngut të shëmtuar në drejtim të dy zonjave që ecnin 30 hapa para. Dukej se zonjat, bionde të dyja, po ktheheshin nga pazari, sepse mbanin në duar qese me qepë dhe domate dhe po bisedonin të tyret me zë të lartë, si të gjithë ballkanasit. Befas ndodhi çudia. I riu pa qafë iu hodh njërës nga pas, rrufe si skifter, drejt e në qafë. Kaq shpejt dhe kaq me furi, sa në fillim, s’u kuptua çfarë ndodhi. Pastaj u zhduk më shpejt se domatet dhe qepët të binin në tokë, në qoshen e xhamisë, mes besimtarëve, ndjekur nga klithma e gruas. Pranë tyre, në trotuar, ndodhej një polic. Ngjarja kishte ndodhur mu para hundës së tij. Gruaja, krejt e zbehur, me dorën te qafa, iu drejtua gjithë ngashërim: “Zoti polic, të lutem më ndihmo, hajduti më rrëmbeu gjerdanin …nga qafa”. Por tani po ndodhte një hata më e madhe akoma. Në vend t’i qepej hajdutit pas, polici rrinte i ngrirë, si kali i pluhurosur i Skënderbeut në lulishten përballë. E shikonte gruan shkujdesur, me një vështrim patetik, që rrekej të bëhej misterioz dhe që nuk i shkonte as moshës së re dhe as uniformës që kish. “Zoti polic, ju lutem bëni diçka, ma vodhi. Ishte gjerdan floriri!” – ulërinte gruaja e gjorë duke qarë. “Ma pati sjellë çuni nga Italia… ma mori nga trupi hajduti, e shkreta unë. Hajduti!”

Polici rrinte i palëvizur, shpërfillës, a thua, në vend të floririt, gruas i kishin rrëmbyer ndonjë kokërr qepë nga qeset e rëna përdhe. Vetëm kur gruaja tjetër tha “Turp të keni o plehra!”, vetëm atëherë në fytyrën e policit lëvizi një muskul, ai që zakonisht krijon nënqeshjen cinike.

Lëvizi një muskul, por nuk i lëvizi asnjë qime në kokën e tij. Vështronte kotësisht tej kalit të Skënderbeut, me një krenari dhe dritëpamje prej ku dukej ballina e muzeut, mozaiku i të cilit shkëlqente si vetë lavdia. Të dyja gratë mallkuan shtetin e policinë dhe një çast më pas nxituan të pashpresa drejt ikjes së hajdutit profesionist, por edhe drejt një dite të dëshpëruar. Iu afrova policit dhe pasi pashë emrin në gjoks, e pyeta se a e pa skenën e vjedhjes që ndodhi mu përpara syve të tij, dhe polici më pa shpërfillur, si kishte parë pak më parë grabitësin, gratë dhe mozaikun e muzeut atje tej. Ishte një vizionar i asgjësë: “Debilet, mirë ja bojn! A vihet te çamt, (pazari çam), me një gisht gjerdan n’qaf?!”

*  *  *

Mision policie me një “vizion” të tillë harbutërie, mund të ketë ndeshur shumëkush në rutinën e tij. Natyrisht, nëse me harbutëri nënkuptojmë shumëçka, edhe mediokritetin edhe paaftësinë. Më keq akoma, edhe “kapjen”! Nëse flasim për mision dhe vizion, mjafton të kujtojmë dështimin otoman të policisë shqiptare në Lazarat, për të krijuar imazhin, për të përkufizuar objektin, për të përshkruar Policinë e Shtetit.

“Lazarati” nuk është thjesht një njollë. Është edhe një simbol. Rast mjaft i rrallë ky kur një institucion shtetëror përfaqësohet me diçka që është njëherësh edhe simbol, edhe ndotje: simbol i paaftësisë dhe i kapjes së shtetit.

Por të kthehemi edhe njëherë te ngjarja e rrëmbimit në mes të ditës, në mes të Tiranës. Gjatë grabitjes së gruas në trotuarin e bashkisë, më kishte tronditur fodullëku i policit dhe kisha dështuar në gjetjen e një shpjegimi: një rrogëtar, i veshur me uniformë dhe pushtet për të ruajtur rendin, bën sehir. Vështirë të ketë gjë më poshtëruese për një qytetar. Tronditja bëhet edhe më serioze kur shikon se si sjellja e një polici rreket të përfaqësojë. Rreket të përfaqësojë të keqen. Ngaqë ky nuk është rast i vetëm, me të drejtë mund të supozohet se Policia e Shtetit është një organizatë e paqartë për misionin që ka. Policia e burgjeve, mbushur me drejtues të paaftë e pa nivel. Policia rrugore, që ndikon në gjendjen shpirtërore të udhëtarëve më fort se filmat horror të mesnatës. Mjafton të pyesim emigrantët që vijnë të pushojnë në Shqipëri për të kuptuar se sa i lartë është koeficienti i babëzisë së policave rrugorë, që vjedhin ditën e natën drejtuesit e automjeteve. Jo rrallë Policia e Shtetit është treguar shurdhe, qorre, idiote apo në rastin më të mirë e paaftë, në përballje me krimin.

Njëlloj si nuk munda ta kuptoj policin me vështrimin krenar, sot nuk mund të kuptoj as krenarinë e kotë të drejtuesve të policisë rrugore, që tundin e shkundin trupat e tyre në çdo kilometër rrugë, për t’ju rrëmbyer bakshishe shoferëve. Njëlloj nuk mund të kuptoj aksionet e turpshme kundër hashashit në Lazarat. Të ndalojmë edhe një herë në Lazarat. Në Lazarat vetë qeveria bën ndalesën e frymës, si astmatikët. I duhet pompa për të vazhduar. Policia ka ndihmuar të jetë edhe më e dukshme asfiksia e pushtetit në ikje të Berishës. Si ia ka dalë? Duke përdorur demagogjinë e lirë, si mallrat kinezë. Çdo vit e njëjta histori. Policia bën postblloqe, në hyrje të Lazaratit, si për të justifikuar dështimin. Dështimin otoman! Them dështimi otoman, për çështje etike, sepse nuk dua të them hapur që në Lazaratin e rrethuar, e dini çka ngjarë? Shtetit shqiptar i kanë rënë brekët në fund të këmbëve. Atje vazhdon rrethimi i kotë, i dështuar, i dëshpëruar i kështjellës së hashashit në fshatin rebel. Ndalimi i punëtorëve, ndërprerja e ujit, rrethimi i gjatë, të gjitha këto të kujtojnë rrethimin e Krujës nga turqit në Mesjetë. Lazarati i hashashit ka triumfuar mbi shtetin shqiptar ashtu si Skënderbeu triumfoi në Krujë mbi osmanët. Njëlloj si sulltan Murati u tërhoq dështuar nga ambicia për të mposhtur qëndresën e arnautëve, mbas fushimeve të gjata, drejtori Burgaj, vit pas viti, rrethim pas rrethimi, është tërhequr njëlloj kokulur nga Lazarati. Ato që mbetën janë postblloqet si relike të dështimit. Maksimumi që ka mundur të bëjë është shtimi i këtyre postblloqeve, ndërsa përbri, hashashi në Lazarat lulëzon edhe rritet, edhe shitet çdo verë.

*  *  *

Nuk ka gjë më të vrazhdë se detajet që ndihmojnë prishjen e alibive. Këto janë disa detaje që ndihmojnë për të krijuar një opsion për policinë shqiptare! E vrazhdë si detajet, e paaftë, e pandjeshme. Dhe kryesorja aspak profesionale. Që ish-kryeministri Berisha lëngëzohej prej krenarisë që kish për forcat e rendit, sa kohë ish në pushtet, kjo gjë nuk e përmirëson aspak situatën. Përkundrazi.

                                                                                             Artan Mullaj

*  *  *

Burgjet më famëkëqija në botë

Jeni të mendimit që burri duhet ta provojë një herë burgun? Do ta ndryshoni këtë ide pasi të shihni burgjet më famëkëqija në të gjithë botën. Kushtet e tyre janë mizerabël, shërbimi i keq dhe kontrolli i ashpër. Dënimi i njerëzve për krimet e kryera duket se ka marrë një gjykim shumë serioz nga ana e këtyre autoriteteve. 

Ja 20 burgjet më famëkëqija në të gjithë botën.

20. Burgu Diyarbakir

Ndodhet në jugperëndim të Turqisë dhe është ndërtuar në vitin 1980. Që atëherë atje janë burgosur kriminelët më të dhunshëm të vendit dhe kjo është arsyeja përse ndodhet në këtë listë. Ky burg është i njohur për torturat jo vetëm fizike, por edhe mendore. Ndërtesa është e ndarë në dy pjesë, në sektorin E që ka një kapacitet prej 744 të burgosurish dhe sektori D që mban 688.

19. La Sabaneta

Ky burg ndodhet në Venezuelë dhe konsiderohet një nga burgjet më të këqija në botë. Është një nga objektet më brutale të vuajtjes së dënimit në Amerikën e Jugut. Shumica e njerëzve që dërgohen në La Sabaneta kërkojnë të largohen sa më shpejt që aty. Mes të burgosurve qarkullojnë shumë epidemi dhe kujdesi shëndetësor mungon. Kombinimi i kësaj dhe stafit të vogël bën që shumë krime të dhunshme të ndodhin brenda mureve të burgut famëkeq.

18. Burgu ADX Florence Supermax

Thuhet se ky burg është shtëpia e kriminelëve më të rrezikshëm të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Ndodhet në Fremont Country, Kolorado dhe mban brenda vetëm 439 të burgosur. ADX Florence Supermax ka sigurinë më të lartë në vend. Shumë nga të burgosurit kryejnë vetëvrasje për shkak të izolimit total nga gjithçka dhe kushdo, duke përfshirë këtu edhe të burgosurit dhe rojet. Burgu është ndërtuar në vitin 1994.

17. Burgu Tadmor

Ky burg ndodhet në Tadmor, që është një shkretëtirë në Siri, 200 kilometra larg Damaskut. Fillimisht burgu ishte planifikuar të ishte një bazë ushtarake e mbrojtjes, megjithatë gjatë viteve 1980, brenda tij zunë vend të gjithë llojet e kriminelëve. Po në këtë vit Presidenti Hafez al-Assad urdhëroi që t’i vrisnin të gjithë të burgosurit, gjë që çoi në vrasjen e 2400 njerëzve. Burgu u mbyll në vitin 2001 dhe u hap sërish në vitin 2011.

16. Burgu Carandiru

Vendi i vuajtjes së dënimit Carandiru ndodhet në San Paulo, Brazil dhe u hap për herë të parë në vitin 1920. Ai nuk strehoi të burgosur deri në vitin 1956 dhe u mbyll në vitin 2002. Në vitin 1992 atje ndodhi një masakër e vërtetë dhe 111 të burgosur mbetën të vrarë gjatë kryengritjes. Problemi më i madh që hasi ky burg ishte se mbajti 8000 të burgosur kur mes tyre ishte përhapur njerëzisht epidemia e HIV AIDS, që ishte edhe një nga arsyet përse u mbyll.

15. Camp 22

Camp 22 në Korenë e Veriut mund të quhet pa frikë burgu më i keq në botë. Kampi i të burgosurve politikë quhet zyrtarisht Kwan-li-so 22. Ai është plotësisht i izoluar nga bota e jashtme. Të burgosurit dhe ndonjëherë familjet e tyre në disa raste mbahen për të gjithë jetën në Camp 22. Aty gjenden më shumë se 50.000 të burgosur.

14. Burgu qendror Bang Kwang

Ky burg gjendet në provincën Nonthaburi në Tailandë, që është shtatë milje larg nga Bangkoku. Ky objekt i vuajtjes së dënimit vetëm për burra konsiderohet si një nga burgjet më të ashpra në Lindjen e largët. Ai është i mbipopulluar dhe ka shumë pak staf, duke e bërë kështu një nga vendet më të këqija të mundshme për shpagimin e veprave kriminale. Në burg janë strehuar edhe të burgosur të huaj dhe gjithashtu gjenden edhe ata që presin të pësojnë dënimin me vdekje.

13. El Rodeo

Një tjetër burg që ndodhet në Venezuelë, në Guatire. Konsiderohet si një nga vendet më të këqija për mbajtjen e të burgosurve. Atje vuajnë dënimin 50.000 të burgosur në kushte maksimale sigurie. Në vitin 2011 ndodhi një luftë e madhe mes bandave brenda tij, gjë që kërkoi ndërhyrjen e forcave të armatosurave për t’i dhënë fund. Ky është vërtet një nga burgjet prej të cilit t’i dëshiron të dalësh e të mos i kthehesh më kurrë.

12. Burgu qendror Gitarama

Gitarama gjendet në Ruanda dhe ka një emër shumë të keq për sa u përket kushteve dhe trajtimit. Gjendja është aq e keqe në këtë burg saqë disa nga të dënuarit përfundojnë duke ngrënë trupin e njëri-tjetrit vetëm për të qëndruar gjallë. Shumë nga të burgosurit që kanë vuajtur dënimin e tyre në Gitarama kanë deklaruar se është “ferri në tokë”. Ky burg u projektua fillimisht për të mbajtur 400 të burgosur, megjithatë u mbipopulluar me rreth 7000.

11. Burgu Rikers Island

Rikers Island është një kompleks tepër i madh burgu në Nju Jork, që mban disa nga kriminelët më famëkëqij në SHBA. Burgu gjendet në një ishull midis qytetit të Queens dhe Bronx. Zakonisht këtij burgu i referohen si “The Island” dhe në të duket se punojnë rojet më të dhunshme që mund të gjesh. Kjo është një nga arsyet përse mbahet si një vend ku askush nuk do të donte të vuante dënimin.

10. San Juan de Lurigancho

I ndodhur në Lima, në Peru, San Juan de Lurigancho njihet si një nga burgjet më të forta në Amerikën e Jugut. Burgu është shumë i mbipopulluar. Ai duhej të strehonte 2500 sipas kapacitetit të llogaritur, por tek ai qëndrojnë mbi 7000 të burgosur. Mjedisi brenda tij është pothuajse i pakontrolluar dhe në të kryhen krime si shitja e drogës, përdhunimi dhe vrasja. Fakti që rojet nuk janë shumë të vëmendshme e ka bërë ndër të tjera këtë burg shumë të rrezikshëm.

9. Burgu Shtetëror San Quentin

San Quentin nuk është vetëm burgu më i vjetër në Kaliforni, por është gjithashtu edhe një nga më të këqijtë. Ai u hap për herë të parë në vitin 1852 dhe është objekti më i madh në SHBA që ruan meshkujt e dënuar me vdekje. Brenda ka akoma dhomë gazi, por që prej vitit 1996 të gjithë të dënuarve më vdekje i jepet një injektim vdekjeprurës. Momentalisht, në burg strehohen 4000 të burgosur.

8. Alkatraz

Nuk kishte si të mungonte në këtë listë. Alkatraz është burgu që strehoi kriminelët më të rrezikshëm të kohës së tij dhe gjithashtu i famshëm për izolimin nga pjesa tjetër e botës. Ujërat e ftohta që e rrethonin nuk u jepnin mundësi atyre që mundnin të arratiseshin të mbijetonin për shumë kohë. Të dënuarit ushqeheshin mjaft mirë, në mënyrë që fiziku i tyre të humbiste formën e mirë dhe ata të bëheshin të paaftë për të tentuar ndonjë mënyrë arratisjeje. Ai është ndoshta burgu më i famshëm në të gjithë botën. I ndërtuar në vitin 1893, ai është jo më në gjendje pune që prej vitit 1963.

7. La Sante

Burgu i La Santes gjendet në Paris, Francë. Ai i hapi dyert e tij në vitin 1867. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, burgu strehoi kriminelët më të përhapur dhe gjithashtu ata të luftës. La Sante përmban pothuajse po aq minj dhe parazitë, sa të burgosur. Këto kushte e bëjnë një vend të tmerrshëm për të kaluar vitet e dënimit, ndaj shumë të burgosur kanë kryer vetëvrasje brenda tyre.

6. Burgu Stanley

Ky burg gjendet në Hong Kong dhe mban disa nga njerëzit më brutalë dhe më të dhunshëm të vendit. Është ndërtuar në vitin 1937 dhe ka një siguri maksimale, ashtu sikurse edhe pesë të tjerë në Hong Kong. Ky burg e ka të lejuar dënimin me vdekje dhe rreth 600 të burgosur janë ekzekutuar që kur hapi dyert për herë të parë rreth 7 dekada të shkuara. Kapaciteti i tij është 3000 të burgosur.

5. Burgu Petak Island

I njohur si Alkatrazi i Rusisë, Petak Island është mishërimi i shprehjes “të jetosh në ferr”. Çdo i burgosur është i mbyllur në shumicën e ditës në qelitë që kanë siguri maksimale. Të burgosurit janë plotësisht të izoluar nga të burgosurit e tjerë dhe nga rojet e burgut. Shumë nga të burgosurit e këtij burgu kanë vdekur për shkak të të ftohtit, borës dhe ujërave. Burgu është i izoluar nga Liqeni i Bardhë i Rusisë dhe njihet se mban të burgosur me dosje të pasur kriminale.

4. Burgu Butyrka

Ky burg ndodhet në Moskë dhe është një vend shumë i rrezikshëm. Mbipopullimi është i jashtëzakonshëm këtu. Një qeli normale mban në vend të 10 të burgosurve, 100 të tillë. Sëmundjet si AIDS dhe tuberkulozi janë shumë të përhapur. Njihet si burgu më i madh në Rusi dhe një herë e një kohë mbajti 20.000 të burgosur.

3. Camp 1931

Camp 1931 është një burg i rrezikut të lartë në veri të Izraelit. Ky burg ishte i panjohur për shumicën e botës deri në vitin 2003. Ai gjendet më pak se një orë larg Tel Avivit dhe shumica e njerëzve i referohen si një nga më të rrezikshmit në botë. Shumica e të burgosurve që vuajnë dënimin këtu dhe dosjet e tyre janë të fshehta.

2. Burgu Kamiti

Burgu i sigurisë së lartë Kamiti ndodhet në Nairobi, në Kenia dhe është një vend shumë i vështirë për të kaluar vitet e dënimit. Prej kohësh për këtë burg kanë qarkulluar fjalë se të burgosurit e tij rrihen deri në vdekje në rutinën e përditshme. Brenda mureve të tij mund të gjesh epidemi nga më të ndryshmet si kolerë, kequshqim dhe ulcerë. Shumë nga të burgosurit janë të burgosur politikë, gjë që do të thotë se nuk ka asgjë të ndaluar kur vjen puna te trajtimi i tyre.

1. Attica

Burgu Attica quajtur ndryshe “Attica Correctional Facility” ndodhet në Nju Jork dhe është burgu më i keq në botë. Ka siguri të nivelit maksimal dhe strehon shkelësit më të dhunshëm të ligjit. Është ndërtuar në vitin 1930 dhe që atëherë shumë trazira kanë ndodhur në Attica. Në vitin 1971 ndodhi një kryengritje e madhe që përfshiu 2200 të burgosur, të cilët morën peng 33 anëtarë të stafit të burgut.

Raporti

Në të gjithë botën numërohen 10.1 milionë të burgosur nga 6.9 miliardë njerëz gjithsej, thënë ndryshe 146 për 100000 njerëz. Shteti me numrin më të madh të të burgosurve është SHBA-ja me 2,193,798, e ndjekur nga Kina me 1,548,498 të burgosur.

Me një shkallë popullimi 153 për 100000 njerëz, Anglia dhe Uellsi burgosin më shumë njerëz për frymë, sesa çdo vend tjetër i Europës Perëndimore, përveç Spanjës që e ka këtë shifër 159.

Rritjen më të madhe të të burgosurve në Europë e ka Turqia dhe Gjeorgjia, ku në të dyja vendet numri i të burgosurve u dyfishua nga vitit 2006 deri në vitin 2010.

Pakësimin më të madh të të burgosurve në Europë e ka Moldavia dhe Holanda, shifra e të cilave ka rënë me 25 për qind kohët e fundit.

Rritje e dukshme të numrit të të burgosurve vihet re në Venezuelë dhe në El Salvador, ku numri është dyfishuar.

Raporti i World Prison Population tregon se numri i të burgosurve po shtohet pothuajse në të gjitha vendet e botës, duke treguar se krimet po rriten.

*   *   *

Skënderbeu

vdiq me Kanunin mbi komodinë

Akaki Khorava, aktori që interpretoi Skënderbeun në filmin me të njëjtin emër, u nda nga jeta më 23 qershor të vitit 1972. Në komodinën pranë krevatit të tij, mbante librin “Kanuni i Lekë Dukagjinit”. 

Kjo ndodhi në Tbilisi të Gjeorgjisë, ku aktori kaloi vitet e fundit të jetës. Atij i pëlqente shumë ky libër dhe kur ishte në Shqipëri, kishte arritur ta përkthente nga origjinali i gjuhës shqipe, në rusisht, nëpërmjet miqve të tij shqiptarë. 

Kjo ndodhi gjatë xhirimeve të këtij filmi. Dhe kur iku Akaki Khorava mori me vete një kopje të Kanunit. Atij i pëlqenin shumë ligjet shqiptare të asaj kohe, pra të kohës së Skënderbeut dhe përpiqej të hynte në brendësinë e psikologjisë së shqiptarëve.