Miroslav Klose All 16 Goals in World Cup

Miroslav Klose shënoi golin e 16-të në një kampionat botëror, duke kaluar edhe rekordin e Ronaldos, me 15 të tillë.

Gjermani tashmë është i vetmi në historinë e këtij sporti që ka shënuar kaq shumë gola në kampionate botërori. Por ky nuk është rekordi i tij i vetëm: ai është edhe i vetmi lojtar që ka shënuar 4 herë në fazat me eliminim direkt. Ronaldo kishte shënuar vetëm tri herë. “Ishte e vështirë. Ishte shumë e vështirë, por unë asnjëherë nuk kisha hequr dorë nga ëndrra për ta kaluar këtë rekord. Gjithsesi, e rëndësishme është që ne ia dolëm mbanë në një ndeshje dhe dhuruam spektakël”, ka thënë Klose pas fitores monstruoze kundër Brazilit.

Miro, pse nuk bëtë kapriolën pas golit? Ky ishte goli juaj rekord…

Për një moment mendova ta bëja kapriolën, por u kujtova se në nxehmje kisha pak dhimbje te këmba e majtë dhe më pas u frenova sepse mund të dëmtohesha.

Ç’do të thotë të jesh rekordmeni i ri i golave në Botëror?

Një rekord i vështirë për t’u arritur. Shumë i vështirë, por ky nuk ka qenë objektivi im primar. Ëndrra ime është Kupa e Botës.

Cili është çelësi i suksesit të kësaj Gjermanie?

Harmonia në grup. Harmonia që kemi edhe jashtë ndeshjeve. Bashkëpunojmë shumë dhe ka një frymë shumë pozitive.

Vetëm kaq?

Kemi një mesfushë të mirë, pa diskutim, por edhe një mbrojtje solide dhe shumë më eksperte se disa vite më parë. Kjo skuadër është si “bishë”.

Cili është lojtari kyç sipas jush në mesfushë?

Varet nga ndeshja dhe mënyra se si i kemi llogaritur gjërat. Në një ndeshje si kjo kundër Brazilit, mendoj se lojtari që bëri diferencën ishte Toni Kros. I bëri pothuajse të gjitha…

A e keni frikë Mylerin se mos u thyen rekordin?

Si të mos e kesh frikë: ka shënuar 10 gola dhe është vetëm 24 vjeç…

Për çfarë po mendon tani?

Për Kupën e Botës dhe për fëmijët e mi…

Cili është gabimi që ka korrigjuar Gjermania nga një edicion më parë?

Goditjet standarde. Nuk pësojmë më gola dhe shënojmë shumë kur i gjuajmë ne. Shikoni pak golin e Mylerit që zhbllokoi edhe ndeshjen… erdhi nga një goditje standarde…

Nëse shënon një gol në finalen e Kupës dhe e fiton atë, çfarë do të bësh?

Ndoshta bëj kapriolën…

 Miroslav Klose  All 16 Goals in World Cup 

Të 16 golat e Klose në Kupat e Botës (video)

*   *   * 

Brasil vs Germany World Cup 2014 (photo & video)

Një ndeshje historike dhe këtë herë nuk po abuzojmë me termin. Rezultati 7-1 me të cilin Gjermania siguron finalen e Botërorit 2014 do të ketë një vend në historinë e shenjtë të topit. Kurrë më përpara një gjysmëfinale nuk kishte përfunduar me një diferencë prej gjashtë golash, ndërsa këtë disfatë historike e pësoi pikërisht Brazili, vendi organizator, skuadra rekordmene që nuk humbiste një takim në shtëpi që prej vitit të largët 1975. Humbja e djeshme për “seleçao”-n ishte diçka e pabesueshme, një ndeshje që për nga turpërimi dhe hidhërimi ka lënë pas edhe “Maracanazon” e famshëm të 1950-s. E vetmja gjë normale e takimit të djeshëm ishin fytyrat e gjermanëve. Myler, Klose, Kros, Khedira dhe Shyrle festonin njësoj sikur kishin ndëshkuar një skuadër të miturish, sepse me ftohtësinë e tyre ata treguan edhe një herë se ndiheshin të fortë, por tani duken edhe të pathyeshëm. Rezultati i djeshëm nuk mund të ketë një shpjegim të vetëm. 

Gjermania është një skuadër fantastike, më e forta e parë në këtë Botëror: këmbë të zgjuara, organizim dhe gjendje fizike ekzemplare. Nga ana tjetër, mungesa e dy yjeve të vetëm, Nejmar dhe Tiago Silva, nxorën në pah të gjitha defektet e një përfaqësueseje të fryrë vetëm me fjalë, që shihej si favorite. Mbrojtje e turpshme në shumicën e kohës, një mesfushë pa busull dhe një sulm që pa Nejmarin as që di të tentojë kuadratin, jo më kot Fred mbytet nga vërshëllimat sa herë që prek topin. Dhe çfarë është më e keqja, pas tre golave të parë, ajo zhduket nga fusha e lojës.

BRAZIL-GJERMANI   1:7

Golat: Oskar 89′ / Myler 11′, Klose 23′, Kros 25′, 26′, Khedira 30′, Shyrle 69′, 78′

BRAZIL: Júlio César, Maicon, David Luiz, Marcelo, Dante, Luiz Gustavo, Fernandinho (Paulinho 46′), Oscar, Bernard, Fred (Willian 70′), Hulk (Ramires 46′). Trajner: Luiz Felipe Scolari

GJERMANIA: M.Neuer, P.Lahm, J.Boateng, B.Höwedes, M.Hummels (P.Mertesaker 46′), B.Schweinsteiger, M.Özil, S.Khedira (Draxler 76′), T.Kroos, M.Klose (A.Schürrle 59′), T.Müller. Trajner: J.Löw

Gjyqtare: M.Rodríguez, M.Torrentera, M.Quintero

Kartonë të verdhë: Dante 68′

Brazili Tronditja e parë - “Seleçao”, e shtyrë nga tifozët, luan vetëm pak sekonda, sepse i gjithë zjarri brazilian shuhet në një goditje të Marselos, ndërsa Gjermania vetëm në dukje e surprizuar nga ky epsh i rivalëve për të sulmuar, kafshon në befasi vendasit. Kros nga këndi gjen Mylerin e harruar në zonë nga David Luiz, me sulmuesin bavarez që nuk e ka të vështirë që të tundë rrjetën. Kanë kaluar vetëm 11 minuta nga vërshëllima e sfidës, por askush nuk e pret që pas saj të nisë një uragan i vërtetë. Uragan gjerman – Reagimi i të zotëve të shtëpisë është modest, sepse mjaftuan këto pak minuta lojë për të kuptuar inferioritetin taktik dhe individual që ekziston mes djemve të Skolarit dhe atyre të Lëvit. Gjithsesi, as tifozi më i zjarrtë gjerman nuk mund ta parashikonte atë se çfarë ndodh mes minutave 23 dhe 29. Gjermania shënon katër herë dhe në mënyra pak a shumë të ngjashme. Aksione korale, të bukura për t’u parë dhe për t’u finalizuar, një lojë me top në tokë që nxjerr jashtë sistemi mbrojtjen braziliane. Goli me të cilin Klose thyen rekordin e Ronaldos është i denjë për një reklamë televizive. Kros tregohet gjenial me lëvizjet e tij, Myler e mbështet siç duhet, ndërsa Klose konfirmohet “ujku” i zonës duke e shtyrë në rrjetë përgjigjen e parë me duar të Hulio Sezarit. 2-0, por nuk kalon asnjë xhiro e akrepave të orës dhe shifrat zgjerohen në 3-0. Lahm fluturon në korsinë e djathtë, ndërsa Kros shkarkon të majtën e tij, e cila shton lotët dhe ulërimat në tribunat që e rrethojnë. Por gjermanët janë të pamëshirshëm kur bëhet fjalë për futbollin, ndaj lotët nuk do frenojnë Khedirën që të finalizojë aksionin e radhës të nisur nga Kros. “Pokeri” është i ofruar, por mesfushori i ndjekur me ngulm nga Reali feston dopietën personale, pas një pasimi tjetër perfekt, që këtë herë mbante firmën e Ozilit. 5-0 dhe drama sapo ka nisur, me brazilianët që vuajnë një gjendje shoku.

Nojer bën bllokadë - Pjesa e dytë nis me dy zëvendësime për Brazilin, Ramirez dhe Paulinjo për Hulkun e Fernandinjon, me të cilët “seleçao” kërkon të vërë të paktën një pjesë të nderit në vend. Gjithsesi, ndërsa edhe Lëvi u bën një nder të zotëve të shtëpisë, duke hequr Humelsin për Mertezakerin, është Nojer ai që nuk ka ndër mend t’u japë një fije kënaqësi rivalëve, duke kryer dy mrekulli ndaj Ramirezit dhe Paulinjos. Gjithsesi, pjesa e dytë e Gjermanisë do të fillonte kur Andre Shyrle zëvendësoi Miroslav Klosen, me mesfushorin e Çelsit që u shndërrua në makthin e radhës për Skolarin. 

Shyrle zbret në fushë me dëshirën e atij që kërkon të thyejë botën, më konkretisht me dëshirën e atij që ka një hesap të hapur me brazilianët, pasi shënon menjëherë një dopietë. Fillimisht ai shfrytëzon një pasim të Mylerit, ndërsa e mbyll goleadën gjermane me një të majtë të pakapshme, që depozitohet në rrjetë pasi prek traversën. Brazili po përjeton një dramë personale dhe i vetmi që sheh të ardhme duket Oskari, ai që në minutën e 90- të ka forcën që të driblojë Boatengun dhe të shënojë golin e nderit për kombëtaren dhe popullin e tij, që lotët e fshirë i shndërroi në forcë për të vërshëllyer ata që nga dje quheshin idhujt e tyre…

NOTAT

BRAZILI:

SEZAR 3,5 – U bombardua keqazi në 30 minutat e para. As në vitin e rënies kur luajti me QPR-në në Angli nuk e kishte parë veten kaq keq. Ai nuk mund të bënte shumë, por gjithsesi grushtoi keq në golin e Kloses, doli shumë ngadalë te goli i dytë dhe vetëm një pritje spektakolare në pjesën e dytë ndaj Mylerit nuk mund t’ia lajë mëkatet.

MAIKON 4 – Të paktën në pjesën e parë provon të bëjë disa galopime nga ato të tijat, por më pas paguan disa gjëma që bëjnë shokët e tij në prapavijë çorientohet krejtësisht. Nuk ka më as diagonale dhe as galopime. I ulet një gjysmë vote sepse simuloi shëmtuar për një penallti.

DANTE 2 – Duhej të zëvendësonte Tiago Silvën. Por ishte më mirë nëse Brazili luante me 10 lojtarë.

LUIZ 2 – Kapiten, lider i padiskutueshëm, këndon himnin me fanellën e Nejmarit. Duket i karikuar. Por më pas humb Mylerin te goli i parë, pastaj mesfushorët e Gjermanisë nisin t’i bëjnë pingpong derisa shfryhet për afro 20 minuta. I mbivlerësuar? E thjeshtë ta thuash tani, por një gjë është e sigurt, kur luan me mbrojtës seriozë si Tiago Silva dhe Terri në krah, ai ia del mirë. Kur është vetëm, nuk e mban dot presionin.

MARSELO 4 – Kushedi se sa do e tallë shoku i tij i skuadrës te Reali, Khedira. Myleri dhe Lahmi vrapojnë me një shpejtësi marramendëse për të, ndaj edhe ai zhduket në krahun e majtë. GUSTAVO 4,5 – Të paktën vrapon, impenjohet dhe lufton. Cilësia më pas është tjetër gjë…

FERNANDINJO 4 – U përfol se pas ndeshjes u fut në dhomat e zhveshjes për të qetësuar stomakun, sepse i përzihej nga goleada e pjesës së parë… Vrapon, u përpoq të bënte diçka, por që nuk kishte lidhje me një gjysmëfinale Botërori. (Nga 46′ PAULINJO 5 – Provon disa herë dhe vë në provë Nojerin, por më pas dorëzohet edhe ai).

BERNARD 3 – Lëvizja surprizë e Skolarit. Aq surprizë ishte sa edhe ai u befasua që po luante në një gjysmëfinale Botërori. Do ishte naive ta krahasonim me Nejmarin.

OSKAR 4,5 – Një gjuajtje që Nojer e grushtoi si i ka hije një portieri të madh. Shënoi një gol të pavlerë në fund të ndeshjes.

HULK 3 – Do të kujtohet në këtë Botëror, sepse Reza Ghoochannejhad (Iran), Karlo Kostli (Honduras), Ja-Cheol Koo (Korea) shënuan më shumë se ai. Shënuan të paktën një gol… Lahmi tallet më të disa herë. I papërshtatshëm për një ekip si Brazili. Hulk ka emrin, por nuk është i tillë. (Nga 46′ RAMIRES 5,5 – Në pjesën e dytë luan me shumë krenari, por vetëm kaq).

FRED 2 – E mbani mend Mario Zhardelin kur zbriti në Ankona mbipeshë? Ja, kështu ishte edhe Fred, por akoma më i ngathët. Publiku e sulmon vazhdimisht, ndërsa ai neutralizohet si qengj nga Boateng dhe Humels. Nuk kishte Brazili një lojtar më të mirë se ai në sulm? Më mirë Paulinjo i Veronës… 100 herë më mirë.

Trajneri SKOLARI 3 – “Do të fitojmë edhe për Nejmarin”. Pësoi 7 gola dhe nuk kuptoi asgjë. Të gjitha zgjedhjet ishin gabim. Tiago Silva dhe Nejmari kishin maskuar një Brazil që nuk ua gëzoi asnjëherë zemrat njerëzve. Pësoi humbjen më të thellë në histori, ndaj edhe dorëheqja është një detyrim.

GJERMANIA

NOJER 8 – Mbetet një fenomen. I gjuajnë në portë dy herë dhe ai tregon veten. Pëson një gol në fund, por nuk ka faj. Një mur i vërtetë: portieri më i mirë në botë.

LAHM 7,5 – Një asist, shumë vrapime dhe perfekt në mbrojtje. Duket si një robot në fushën e futbollit. Si mbrojtës krahu është një ndër tre më të mirët në botë.

HUMELS 7 – I sigurt, i bukur për t’u parë, i çmueshëm. Në 10 minutat e para mbyll në mënyrë të shkëlqyer dy raste të Brazilit. Pastaj, duke parë edhe rezultatin Lëvi vendosi ta linte pushim në prag të finales. (Nga 46′ MERTEZAKER 6,5 – Hyn duke shëtitur. Në fakt, Brazili nuk ishte më në fushë. I ndershëm).

BOATENG 7,5 – I zoti edhe ai. I përqendruar dhe i sigurt. Lëvi i ka dhënë gjithnjë besim dhe ai, nga hallka më e dobët e zinxhirit të mbrojtjes, është shndërruar në një element kyç.

HËVEDEZ 7 – Luan me ballin lart në të majtë, edhe pse nuk është një mbrojtës krahu. Edhe për të një mbrëmje e qetë. I duhet pak pushim për finalen.

KHEDIRA 9 – Impresionues. Vërtet ka ndonjë që dyshon se një lojtar që këput ligamentet para Botërorit nuk mund të kthehet në formë? Prandeli ndoshta do të jetë penduar që me këtë logjikë la jashtë Pepito Rosin. Ai shënon dhe jep asist. Ndjek çdo aksion dhe sillet si një mesfushor i madh në një ndeshje të madhe.

SHVAINSHTAIGER 8 – I përhershmi dhe i jashtëzakonshmi Shvajni. E “qan” mjeshtërisht rolin e tij dhe skuadra nuk zhbalancohet kurrë.

KROS 9 – Dopietë me klas, regji e kthjellët dhe i zoti në fazën finale të aksioneve. Mesfushori modern që i duhet çdo skuadre. Do ta lërë Bajerni të ikë? Vështirë…

MYLER 8,5 – Arriti në kuotën e 10 golave në Botëror, 5 prej të cilëve vetëm në këtë edicion. Shënon dhe bën një punë të mrekullueshme në çdo repart. I jashtëzakonshëm, edhe pse me stilin e tij acarues. Por ai është gjerman, në thelb dhe jo në pamje. Dhe i shkon për shtat kështu…

KLOSE 7,5 – Vdekjeprurës. Një rast i vërtetë dhe një gol. Këmbëngulja për të shënuar pas dy gjuajtjeve tregoi edhe njëherë urinë e “ujkut” të frikshëm që nuk ndalet asnjëherë para portës. Rekord golash, duke kaluar Ronaldon në Brazil. Magji gjermane. (Nga 58′ SHYRRLE 8 – Golat e tij në pjesën e dytë janë një mrekulli më vete. Gjithnjë gati, gjithnjë i përqendruar. Një gjerman i vërtetë).

OZIL 6,5 – Më pak brilanti në këtë mbrëmje. Luan i relaksuar dhe tërhiqet gjithnjë nga dallga që shkaktojnë shokët e skuadrës. Gjithsesi, nuk mund të kritikohet shumë, sepse është edhe ai pjesë e fitores, ndonëse humbi rastin për t’i çuar shifrat në 8-0.

Trajneri LËV 9 – Kryevepër! Komplimente! Rezultat historik dhe i pabesueshëm: 7-1 Brazilit në shtëpinë e tij. Turpërimi më i madh i futbollit brazilian në historinë e tij. Gjermania nuk ndalet dhe kërkon konfirmime. Ka krijuar pas disa vitesh një skuadër perfekte dhe tani kërkon Kupën e Botës. Me të drejtë…

Lëv: I mbytëm në presing, goli i parë i tronditi

Trajneri i Gjermanisë Joakim Lëv ka festu ar me të madhe triumfin e tij duke shkruar historinë në Kupën e Botës. Teksa shkatërroi 7-1 Brazilin, ai shpreh emocionet dhe recetat fituese të tij.

Urime Joakim Lëv! 

E prisnit këtë rezultat?

Isha i bindur për fitore, por jo kaq të thellë. E rëndësishme ishte që arritëm të thyenim emocionet dhe euforinë e jashtëzakonshme të brazilianëve me forcën e karakterit, qetësinë dhe fuqinë e futbollit tonë. Brazili u trondit pas golit të parë. Goditja e këndit ishte perfekte dhe e patëm shumë të thjeshtë për të dalë në lojën tonë. Luajtëm shumë mirë. E dinim që nëse do kundërsulmonim shpejt dhe u bënim presion të shpejtë, do shkatërrohej mbrojtja.

Organizatorët turpërohen. E mirëkuptoni dhimbjen e brazilianëve?

Këtë gjendje e kemi përjetuar vetë në 2006-n. Arrij ta kuptoj presionin e organizatorëve. Më vjen shumë keq edhe për Skolarin.

Nuk kishte ndodhur ndonjëherë 5 gola në pjesën e parë. Si e shpjegoni këtë hegjemoni?

U shënuan 5 gola në 18 minuta dhe Brazili nuk po dinte ç’të bënte më. Ne kemi zhvilluar një superndeshje me ofensivë të zgjuar dhe një defensivë të hekurt. Të gjithë lojtarët e kryen perfekt detyrën e tyre dhe nga nesër nis misioni përfundimtar për ne. Kjo fitore historike duhet shijuar, por jo tepruar. Misioni ynë ende s’ka përfunduar.

Keni ndonjë preferencë, Holandën apo Argjentinën?

Pak rëndësi ka për mua dhe Gjermaninë time. Po i lë të më surprizojnë. Normalisht, gëzimi dhe euforia është tejet e lartë për finale.

Për çudi, nuk u ndikuat aspak nga klima…

Temperaturat luajnë rol patjetër. Kemi zhvilluar disa ndeshje në kushte mjaft të vështira klimatike, aq sa për pak na merrej fryma. Lojtarët kanë shkuar gjithnjë në limitet e rezistencës.

Klose theu rekordin e Ronaldos. Gjermania në finalen e 8-të të Botërorit. Shumë rekorde për 90 minuta…

Klosen e përgëzova. Isha i bindur që do e thyente rekordin. Ai është një “vrasës” dhe punëtor i jashtëzakonshëm. Bëri diferencën duke nxjerrë jashtë loje 3 mbrojtës. Për statistikat më informon presidenti Nirsbah. Jam krenar për këto rezultate dhe këto rekorde. Të gjithë lojtarët bënë diferencën. Dua t’i komplimentoj të gjithë.

E gjithë bota ju përulet. A do jetë i tillë ky fund?

Këta lojtarë kanë bërë të pamundurën. Kanë pasur kundër gjithçka të mundshme. Kanë sakrifikuar gjithçka dhe uroj shumë për një fund të lumtur. Duhet të kemi kujdes dhe deri të dielën të kemi bërë gati edhe planin e triumfit.

Skolari i deshperuarSkolari: Lutemi të na falni, fajtori jam unë

Të shpjegosh të pashpjegueshmen. Luiz Felipe Skolari nuk arrin të sqarojë një humbje të tillë, gjithsesi merr përgjegjësitë për disfatën. Trajneri i Brazilit mendon se skuadra nuk arriti të kontrollojë si duhet lojën pas pësimit të golit të parë dhe pikërisht në këtë moment, Gjermania shfrytëzoi të gjithë potencialin e saj.

Cili është përgjegjësi për këtë humbje?

Unë jam. Faji është i gjithë imi. Mund të vendosni ta shpërndani përgjegjësinë, por personi që vendosi mbi gjithçka jam vetë unë. Zgjodha formacionin, rreshtimin taktik, çdo gjë.

Si e shpjegoni këtë humbje?

Mund të them se pas pësimit të golit të parë, skuadra e humbi disi përqendrimin. Gjermania është një ekip i shkëlqyer, me përgatitje të lartë fizike dhe taktike dhe ditën se si të përfitojnë në ato pak minuta. U mjaftuan që të shkojnë në avantazh 4-0. Ishte katastrofike për ne. Edhe Gjermania e ka të vështirë ta shpjegojë se si arriti ta bëjë një gjë të tillë, pasi për pak minuta u vulos edhe fati i takimit.

Keni ndonjë mesazh për tifozët brazilianë?

Po. I lutem të gjithëve që të na falin, pasi nuk i çuam dot në finalen e Kupës së Botës dhe njëkohësisht dua t’i falënderoj për mbështetjen e zjarrtë që na kanë dhënë. Jemi munduar të japim gjithmonë maksimumin në fushën e lojës, por ndonjëherë kjo nuk mjafton. Tentuam ta çojmë deri në fund misionin, por fatkeqësisht nuk ndodhi. Gjithsesi, do luftojmë për të fituar vendin e tretë. Kemi ende diçka për të cilën luftojmë.

Mund të jetë kjo humbje një goditje e rëndë për futbollin brazilian?

Ne duhet ta lëmë pas krahëve dhe të mësojmë prej kësaj disfate. Është e domosdoshme që të mos i humbasim shpresat dhe besimin në forcën tonë. Të rinjtë, tifozët, futbollistët dhe drejtuesit e këtij sporti duhet të mendojnë se si ta rrisin cilësinë. Kurrsesi nuk duhet ta marrin si goditje të rëndë. Do ishte në dëmin tonë një gjë e tillë. Ne jemi një vend që gjithmonë kemi dhuruar futboll cilësor dhe do vazhdojmë të dhurojmë…

E mendoni largimin?

Jo. Po mendoj për ndeshjen e ditës së shtunë. Ky grup lojtarësh është investim për të ardhmen. Prej 23 futbollistëve, 15 prej tyre do jenë në Kupën e Botës 2018.

David Luiz mes lotëve: Pati faj mbrojtja, të ringrihemi

Do të hyjë në histori si kapiteni i skuadrës që u turpërua në shtëpi, kur u mundën me rezultatin e thellë 7-1. U mundua të evitonte një disfatë të tillë, por i vetëm e pati të pamundur. David Luiz u kërkon falje të gjithë tifozëve për atë paraqitje, për atë rezultat dhe që i dha fund ëndrrës së tyre për të ngritur trofeun. Por, ai kërkon që të mos dorëzohen dhe të gjejnë forcë e guxim për t’u ringritur. “Unë doja që t’i dhuroja lumturi popullit tim, i cili vuan nga shumë gjëra të tjera. Fatkeqësisht nuk ia dolëm mbanë. U kërkoj falje të gjithë brazilianëve. Doja vetëm t’i shikoja njerëzit duke buzëqeshur. Të gjithë e dinë se sa i rëndësishëm është futbolli në Brazil. Ne po fitonim dhe i gjithë populli ndihej mirë. U përpoqëm të jepnim maksimumin tonë në fushën e lojës, por pësuam katër gola për gjashtë minuta. Është një ditë trishtuese, por edhe një leksion i madh i jetës”, u shpreh David Luiz, i cili nuk i mban dot lotët para kamerave. Sa i përket arsyes së disfatës, ai pranon që mbrojtja pati gabimet e saj. “Vuajtëm disi në mbrojtje dhe gjermanët e kuptuan këtë gjë. Na sulmuan pikërisht aty dhe përfituan. Tani është shumë e vështirë ta shpjegosh. Është një ëndërr që nuk do të realizohet për ne. Kam mësuar në jetë që të sillem me maturi dhe nuk dua që të shkatërrohet gjithçka pas kësaj që ndodhi. Nuk duhet të dorëzohemi, por të gjejmë forcën dhe të ringrihemi”, përfundoi deklaratën e David Luiz.

Tremb Humelsi: Kam shumë dhimbje në gju

E vetmja notë negative e një mbrëmjeje përrallore janë dhimbjet e gjigantit të mbrojtjes gjermane, Mats Humels. 25-vjeçari u duk se u zëvendësua nga trajneri Joakim Lëv thjesht nga luksi i rezultatit, por me sa duket, zgjedhja ka qenë e detyruar, sepse futbollisti i Borusias së Dortmundit ka ndier shumë dhembje. “Po, zëvendësimi im ishte i detyruar, – deklaron ai për Eurosport. – Kam pasur shumë dhimbje në gju, në tendina saktësisht, prej disa ditësh, por dje nuk ia dilja dot më që të luaja. Nuk dua që ta ekzagjeroj problemin tim, por gjithsesi, nesër (sot), do të mësojmë diçka më shumë, pasi të kryej analizat. Nuk dua të ndalem, nuk dua të dorëzohem në ndeshjen që të gjithë ne kemi pritur. Do bëj të pamundurën që gjuri të funksionojë”. Me pak fjalë, alarmi për mbrojtësin Mats Humels është rikthyer, ai dëmtim që e la jashtë në ndeshjen kundër Algjerisë në 1/8-at duket se nuk është rikuperuar ende plotësisht, prandaj në pritje të finales së të dielës, pak frikë mbi mbrojtësin goleador (dy gola të shënuar në këtë Botëror) ekziston. “Nuk jam mendjemadh dhe të them që nuk mund të stërvitem deri të shtunën e ardhshme dhe të dielën do të jem në fushë me çdo kusht, sepse fillimisht duhet dëgjuar edhe mendimi i mjekëve, gjithashtu ai i trajnerit. Por unë do të përdor të gjitha armët që të mos mungoj në finale”, deklaroi pas ndeshjes ai.

MEDIAT

“Bild”: Faleminderit! Ju adhurojmë! 7-1!

“Sport1″: Finale! Gjermania shkruan historinë!

“Bundesliga.de”: 7-1! Ndeshja e shekullit!

“Welt”: Mrekullia e Belo Horizontes tani një legjendë!

“Blick.ch”: Brazili bie në humnerë kundër “tankeve”

“L’Equipe”: Shkatërrim!

“Lancenet”: Katastrofa më e madhe në histori!

“O Globo”: Ofenduese! Lojtarët brazilianë kërkojnë falje për zhgënjimin.

“A Folha”: Masakër! Dështim historik në “Mineiraço”

“El Mundo”: Marakanazo në infinit!

“Marca.com”: Turp!

“Krone.at”: Gjermania, “tenis” kundër Brazilit

“New York Times”: Gjermania dërrmon Brazilin 7-1

“Daily Mail”: Tifozët brazilianë shokohen nga heronjtë e tyre pas humbjes dramatike 1-7. Organizatorët shpërthejnë në lot, Gjermania në finale!

“Daily Start”: Fundi i Botës! Ëndrrat e brazilianëve marrin fund nga gjermanët!

“Gazzetta”: 1-7! Shkatërrim historik, Gjermania në finalen e 8-të!

Brasil vs Germany 1-7 World Cup 2014

Goals & highlights - video

*   *   *

Luis Suares

Luis Suares
"Anger Management" After Bite


*   *   *

Udhëtimi i parë në tokën e lirë

Nga Mero Baze

​Një ditar i mbajtur gjatë javës së parë të lirisë së Kosovës. Si gazetar i radios “Evropa e Lirë”, kam qenë javën e parë të çlirimit të Kosovës bashkë me gazetarë të tjerë ndërkombëtarë dhe shqiptarë. Në disa vazhdime do të sjell detaje nga këto udhëtime, 15 vjet më pas.

Një snajperist maroken që kishte qenë bashkë me Dardanin në luftë porositi birra të mëdha dhe ne nisëm të flasim për atë që kishte ndodhur në Kosharë. Marokeni më tregoi sesi ishin vrarë disa kolegë të tij snajperistë prej Francës dhe Anglisë dhe si kishte mundur të shpëtonte ai.

Pastaj, me qetësi tha se ishte duke parë mundësinë të ikte në Kashmir, në zonën mes Indisë dhe Pakistanit, ku një luftë e re sapo kishte filluar. Biseda ime me të dhe përqafimi i Dardanit me babain e tij pas vitesh të tëra ishin dy botë të ndryshme, dy emocione të ndryshme dhe mbi të gjitha dy histori të jetuara ndryshe. Unë e jetoja luftën e Kosovës si gazetar shqiptar, ai si mercenar maroken, kurse Dardani dhe Nehati si pjesë të historisë së tyre që po ndryshonte si një ëndërr.

Të nesërmen u gjendëm në Qafë-Thanë, ku problemet e para na i solli po Dardani. Ai kishte një “Travel Document” të qeverisë kanadeze, i cili e ndalonte të futej në territore të ish-Jugosllavisë. Menduh Thaçi e zgjidhi problemin me telefon nga Tetova dhe një makinë e komunës së Tetovës na shoqëroi deri në Tetovë. Ndenjëm aty atë natë dhe u nisëm për në Kosovë të nesërmen. Hashim Thaçi ishte ndërkohë në Maqedoni bashkë me qeverinë që kishte shpallur gjatë luftës.

Kisha kuriozitet për Bllatën, vendin ku për pak u bë një genocid masiv ndaj mijëra të ikurve. Për katër ditë ata u mbajtën të bllokuar dhe shkuan në kufijtë e ekzistencës fizike. Kolegu im ,Mehmet Kraja, që kish shkuar të priste vajzat e tij të mbetura në Prishtinë, më kishte përshkruar skenat e tmerrit atje. Fati ia kishte shpëtuar vajzat, Garenti- nën, atë kohë gazetare te “Koha Ditore” dhe Arzanën, që sapo kishte mbaruar shkollën e mesme.

Një karvan i gjatë rreth tri kilometra paralajmëronte hyrjen në pikën kufitare të Bllatës. Mbeturinat e kampit ishin ende atje. Grum- buj plastmasesh, disa varre të freskëta dhe rreth 500 metra më tutje, pranë fabrikës së çimentos në tokën e Kosovës, një shesh i madh me autovetura të plaçkitura që udhëtarët i kishin lënë aty, kur kishin lësh- uar Kosovën.

Te sheshi i autoveturave ishte një flamur shqiptar dhe një komando e UÇK patrullonte vendin. Ilir Palloshi, një i ri nga Teto- va, tregonte sesi kishte duruar mbi kurriz shkopinj gome nga policia maqedonase, ndërkohë që përpiqej të nxirrte nga bllokimi refugjatët. Kishte parë me sy skena poshtëruese, kur policët rrëmbenin ndihmat dhe i hanin, apo i shpërdoronin në sytë e njerëzve të uritur.

Dy të parët prisnin të kalonin me nga një dokument blu, një kartë refugjatësh lëshuar nga kampet e Maqedonisë. Ata që po kthe- heshin, ishin kryesisht nga Ferizaj dhe Prishtina.

Në Bllatë nuk kishte më policë me armë, por disa nëpunës që silleshin mirë. “Tani këta kanë një leksion të mirë, – tha shoferi që na shoqëronte prej Tetovës. – Ajo që NATO bëri në Kosovë nuk ka shpëtuar vetëm Kosovën, por dhe këta.” Policia maqedonase kishte mbetur në kujtesën e shqiptarëve “si më e egër se “shkijet”, kur kishte bërë mizorinë e kampit të Bllatës, një kamp shumë herë më i tmerrshëm se kampet naziste të përqendrimit. Njeriu aty ishte një qenie pa identitet dhe pa personalitet. Rreth 32 vetë vdiqën dhe u varrosën te këmbët e refugjatëve, kurse të tjerë vdiqën në spitale. Ishte një barbari që tashmë kishte kaluar.

Refugjatët kishin zënë radhën te trau i fundit i Maqedonisë, ndërsa përballë tyre, për herë të parë valëvitej një flamur shqiptar dhe patrullonin ushtarë amerikanë. Disa prej tyre mbanin në duar buqeta me lule, që iua dhuronin njerëzve që kalonin kufirin.

Si gazetarë e kaluam kufirin fare lehtësisht. Ushtarët amerikanë na përshëndetën dhe na treguan drejtimin e duhur. Më tutje, disa djem të veshur me uniformë të UÇK na përshëndetën dhe na uruan mirëseardhjen. Ndjeheshin më shumë qytetarë krenarë, sesa ushtarë.

Disa prej tyre na treguan se serbët i kishin vjedhur të gjitha makinat e shqiptarëve të mbetur atje dhe kishin lënë vetëm karrocer- itë. “Kanë marrë motorat dhe pjesët që vlejnë”, – tha Afrimi, një djalë që thoshte se i përkiste brigadës “Agim Bajrami” të UÇK.

Flamuri shqiptar i ngritur në një shtizë të lartë hekuri afër fabrikës së çimentos ishte bërë mollë sherri një natë më parë, pasi autoritetet maqedonase kishin pyetur se donin të dinin me kë kufizoheshin “me Jugosllavinë apo Shqipërinë”. Ishte një pyetje që ushtarët e NATO-s i vinte në pozitë të vështirë. Një prej tyre tha se ndjehej keq nga ky lloj konflikti i ftohtë. “Unë iu përgjigja shkurt, – tha ai, – ju keni fqinjë shqiptarët”.

***

Një grup taksistësh nga ana tjetër e kufirit ndërkohë kishte filluar biznesin e tij të ri, transportin e “sigurt” drejt Prishtinës. Për 100 marka ata çonin njerëzit që nuk kishin vetura në Prishtinë. Shumica e ve- turave të Kosovës nuk ekzistonte më dhe kjo ishte një dramë e re për shqiptarët. Ata nuk kishin me se të lëviznin, ndërkohë që edhe linjat urbane nuk ekzistonin më. Kosova ishte në ato kohë vendi me më pak vetura në botë, gati sa Shqipëria në vitin 1990. Taksia kushtonte shtrenjtë, ndërsa makinat e NATO-s dhe organizatave ndërkombëtare ishin i vetmi mjet i sigurt për lëvizje.

Rruga nga Bllata në Prishtinë ishte e qetë dhe as që të krijohej ideja se kish qenë një rrugë, ku për tre muaj ishte mbartur tensioni i depërtimit me dhunë të shqiptarëve.

“Prej kafe “Evropa”, kafja ku serbët pranuan kapitullimin para NATO-s në Bllatë e deri në grykën e Kaçanikut ka qenë kolona e tankeve, kur hynë ditën e parë”, – tha shoferi. Rruga ka qenë shumë e minuar. Ai na tregoi një tunel në fillim të grykës së Kaçanikut, ku kishin ndaluar gjatë xhenierët për të kontrolluar vendin. “Faktikisht, ky tunel ka qenë aq i minum, saqë specialistët kanë depërtuar të parët, por me punë shumë të madhe dhanë lejen për të kaluar. S’guxonte kurrkush të jepte lejen. Prej orës 5 në mëngjes, deri në 18 në mbrëmje kanë rrugëtuar tanket, tuj u ndal, tuj u ndal”.

Vendet e rrezikshme që kishin ende mina, ishin rrethuar me shirita të verdhë. Një ekip tjetër çminues do të vinte pas pararojës për të hequr minat. Në mes të grykës së Kaçanikut, një shtëpi e braktisur, por dukej ende e papërfunduar, kishte një flamur shqiptar sipër saj. Ishte një bazë e re e UÇK ose më mirë të themi një patrullë tashmë e paarmatosur e saj, që kontrollonte hyrjet në Kosovë në vendin më të ngushtë për të kaluar. “Më sipër saj ka qenë një kafe, por dhe ajo është shkatërruar. Këtu kanë qenë plot banda paramilitare”, – më tregonte Nehati, i cili nuk kishte lëvizur asnjë ditë nga shtëpia e tij në Prishtinë, për tre muaj.

- Ku kanë qenë postoblloqet? – e pyeta shoferin.

- S’di ç’të them, – më thotë ai. – Me kerr s’ka guxuar kush të lëvizë. Ka qenë rrugë e keqe, vetëm banda ka pasur në këto rrugë.

Lumi Lepenicë, një përrua i vogël, por i thellë që shkonte për- fund grykës, kishte qenë kufiri i zonës që kishte kontrolluar UÇK, kryesisht majat e maleve përballë. Ndërsa kalonim te vendi i quajtur “Guri i Shpumë”, një gurore nga ku merrte lëndën e parë një punishte gëlqereje në Kaçanik, shoferi na tregoi një vend, ku ishte bërë një betejë e ashpër me serbët, kur më pas ata kishin boshatisur e djegur qytetin e vogël të Kaçanikut.

Kaçaniku ngjante i shkretë dhe pa këmbë njeriu. Përfund periferisë, aty ku qyteti mbaronte, shiheshin tre ushtarë të UÇK që diçka kontrollonin. Dy kuaj pak më tutje shëtisnin të lirë mbi një livadh të pakositur prej kohësh dhe që dukej se askush nuk do ta kosiste atë verë.

Kaçaniku kishte qenë ndër qytetet e para që “patën pastruar” serbët. Në dalje të qytetit, një patrullë e ushtarëve të NATO-s vëzhgonte me rreptësi të gjitha makinat që kalonin. Ishte një pamje që të vriste me boshësinë e saj.

Tutje postobllokut të NATO-s dukeshin gjurmët e një postoblloku të shkatërruar të policisë serbe. Disa dhjetëra thasë me rërë qenë spostuar buzë rrugës, ndërsa një veturë e djegur ishte në anën tjetër të saj.

Pas postobllokut vazhdonte e njëjta pamje. Majtas, përtej lumit, vargmali i Sharrit ishte duke u mbyllur dhe rruga deri në Prishtinë pas kësaj ishte një rrafshinë.

Një kafe e famshme shqiptarësh buzë rrugës, ndërsa i afroheshim komunës së Ferizajt, ishte shkatërruar plotësisht. Dukej se kafja ishte minuar, pasi gjithë rrënojat ishin mbledhur në qendër të saj. Ndërsa bisedonim për shkatërrimet dhe bombardimet, vume re lehtë se shumica e shtëpive i kishin të ruajtura kulmet e tyre dhe konstruktin. Shkatërrimi më i madh ishte te dyert, dritaret dhe plaçkitjet. Dukej se ato ishin megjithatë një bazë e mirë për pritjen e valës së parë të refugjatëve. Shumica e tyre kishin një kulm, ku mund të fusnin kokën. Rreziku qëndronte vetëm te minat surprizë. Taksisti tregoi një rast që kishte ndodhur një javë më parë, kur një i ri i paditur kishte marrë një minë surprizë dhe e kishte çuar vetë në shtëpi, pa e ditur çfarë ishte. Kur e kishte prekur, sipas tij, kishte vrarë veten, babain dhe një mik shtëpie.

***

Fusha e Kërlicës, siç quhej rrafshina, në të cilën po ecnim në rrethinat e Ferizajt, ofronte pamje të tjera të ngjashme me ato që lamë pas. Buzë rrugës zakonisht kishte kafene apo restorante shqiptarësh të shkatërruara, një qen i ngrodhur buzë rrugës, fusha të pambjella dhe bar i pakos- itur.

Disa kilometra para Ferizajt, një postobllok tjetër i fortë i NATO- s. Një vajzë e vogël kishte filluar t`i shpërndante nga një tufë me lule secilit ushtar, të cilët, me gjithë vëmendjen e madhe ndaj makinave që kalonin, i pranonin me gëzim lulet, duke i kushtuar vëmendje dhe vogëlushes.

Përshëndetëm patrullën dhe, pasi i treguam kartat e shtyp- it, ata na bënë shenjë të ecnim. U përpoqëm të fotografonim vajzën që iu jepte lule dhe njëri prej tyre ishte i gatshëm të pozonte.

Për herë të parë pamë një livadh të korrur. Shoferi na tregoi se banorët e një fshati aty afër nuk ishin larguar gjatë bombardimeve, megjithëse NATO e kishte bombarduar atë fshat. Shtëpitë e bombarduara dukeshin qartë nga rruga. Gati të gjitha shtëpitë e asaj lagjeje kishin mbetur pa tjegulla në kulm, nga presioni i ajrit, ndërsa atje ku kishte rënë predha, ishte shkatërruar gjithçka.

Në fillim të një livadhi dukej një baltë e freskët e gërmuar dhe taksisti na tregoi se ishin varre të freskëta të fillimit të qershorit, kryesisht viktima të bombardimeve atje.

Ndërsa ishim duke biseduar për bombardimet e NATO-s, një karvan i gjatë me makina na u shfaq përpara, ecnin me shpejtësi të vogël, për shkak të ngarkesës, por dhe rregullave të kolonës. Fillimin e kolonës nuk ishim në gjendje ta dallonim. Ishin banorët serbë të disa fshatrave serbe, që po largoheshin. Filluam t`i parakalonim dhe u ndeshëm me fytyra gjithë makth e pasiguri. Makinat e tyre, shumica makina të vjedhura nga shqiptarët, ishin të mbushura me batanije, ush- qime dhe sende shtëpiake. Ndërsa ne i parakalonim, ata e kuptuan se ishim shqiptarë dhe egërsuan vështrimet. Kolona zgjaste gati 4 kilo- metra. Në krye të tyre ishin tri makina të forcave greke, që merrnin pjesë në NATO. Ishin të vetmit ushtarë që serbët tashmë iu besonin.

Diku, në një fshat para Lipjanit, një fotoreporter francez na ngriti dorën gjithë panik dhe ne ndaluam veturën. Shumë afër vendit ku ndaluam ishte një fshat serb, Tankosiç. Na u lut ta merrnim deri në Prishtinë, ishte i trembur nga serbët. “Ata janë të dëshpëruar, – tha, – se kanë humbur. Unë iu afrova si mik. Iu thashë se jam francez dhe jemi miq, por ata më fyen”. Fotoreporteri tha se vinte aty nga Kamboxhia, ku kishte parë të njëjtat skena. Vazhdoi sërish temën me serbët e zemëruar dhe nuk e kuptonte, përse kishin refuzuar ndihmën e tij. Ai tha se ishte marrë me invalidët në Kamboxhia dhe kishte shumë pika të krahasueshme. “Ata po iknin, – tha, – se ishin terrorizuar. Unë kam ndenjur dy ditë në një fshat, këtu afër, me disa shqiptarë dhe situata ishte shumë e keqe. Shqiptarët njohin shumë prej këtyre që kanë bërë krime. Nuk di sa do të përmbahen, por di që nuk do t’iua harrojnë. E di se do të ketë një tension të madh.”

Nehati përpiqej t’i mbushte mendjen se, nëse nuk kishin bërë krime, ata nuk kishin pse të iknin. Ai tregoi për një fqinjën e vet në pallat. Ajo për çdo ditë ishte treguar e vëmendshme që të shmangte kontrollin e shtëpisë së saj nga paramili- tarët. “Ishte një serbe e mirë, – tha ai, – por ajo iku. I thashë se unë do t’ia ktheja të mirën, por ajo iku. Ndoshta do të kthehet më vonë, kur të qetësohet situata.”

***

Ndërkohë, fshati Prelez ishte bombarduar nga NATO. Kryesisht ishin bombarduar shtëpitë që kishin mbajtur tanke të fshehura. Fshati ishte i banuar nga serbët. Karvani i serbëve ishte sërish në rrugë. “Thonë se po djegin shtëpitë e veta, – tha Nehati, – për të mos iua lënë shqip- tarëve.”

Një tjetër fshat serb, Babushan, ishte boshatisur dhe njerëzit prisnin te rruga t’i bashkangjiteshin karvanit.

Parakaluam një makinë, e cila kishte mbështjellë plaçkat me një rrobë ushtarake. Dukej se kishte pasur një lidhje të fortë me ushtrinë. Ishte një ikje që nuk vinte nga dhuna, por nga frika e së shkuarës së një populli, nga biografia që ai vetë kishte ndërtuar në raport me një popull tjetër. Ngjante si një reflektim vetëvrasës për atë që kishte ndodhur në këtë vend. Ishin të vetmet karvane që nuk i shoqëronte askush dhe nuk i shtynte askush me bajonetë. Përkundrazi, shoqëroheshin nga NATO dhe mbroheshin prej saj.

Një parullë e madhe “NATO, mirë se vjen në Ferizaj!” ishte shkruar te një urë që kryqëzohej me rrugën.

Ishim te fshati i taksistit, fshati Lukar. Por, ndërsa ia kujtuam këtë, ai na tha se atje banonte edhe një gazetar i RTVSH nga Koso- va, Sherif Konjufca. Na tregoi kafenenë e tij të paprekur dhe më tej shtëpitë e tij. Dy mullinjtë e vetëm të miellit në atë zonë ishin djegur, pasi serbët kishin dashur të mos prodhohej miell jashtë kontrollit të tyre. Më tutje, një fshat ku ishte bërë një masakër, thuhej se pesëdhjetë vetë ishin vrarë pas kodrës në Sllovi, në muajin maj. Vazhdonin sër- ish katunde të serbëve. Dobratini, një prej tyre, ngjante po i zbrazur,

ndërsa disa traktorë ishin grumbulluar në rrugë. Dhe ata po iknin. Para Lipjanit, një nga kafenetë më të mira të udhës ishte shkatër- ruar përsëri. Prej andej dukej aeroporti i Sllatinës dhe vendi ku kishte qenë antena e TV Prishtinës, bombardar nga NATO.

Dy muaj ishte bombarduar Sllatina, por, kur kishte ikur para disa ditësh ushtria serbe, 11 aeroplanë kishin arritur të shpëtonin dhe kishin dalë nga aeroporti. Prishtina ishte pas kodrës, ndërsa u shfaq Hajvalia, periferia e parë e Prishtinës, ku kishin qenë të grumbulluara njësitet speciale të policisë. Ishte bombarduar dhjetëra herë dhe ishte ndoshta një nga periferitë më

të dëmtuara nga NATO.

Ndërkohë, te pompa e fundit e benzinës, ku kthehej rruga për

në Fushë-Kosovë, sërish serbë të grumbulluar. Pompa e benzinës ishte marrë nën kontroll nga UÇK, por kishte pak karburant, sa për makinat që i shërbenin UÇK në Prishtinë. Kriza e karburantit kishte nisur të ndjehej gjithandej, pasi ishte java kur ende nuk ishte filluar të mendo- hej për rrjetin e ri të tregtisë jashtë serbëve dhe Serbisë.

Po kështu dukej se do të ndodhte dhe me ushqimet dhe mjetet e tjera të nevojshme për mbijetesë. Të kthyerit e parë në Prishtinë ishin pak, por ata rriteshin me orë, ndërsa rrjeti tregtar shkatërrohej me minuta. Serbët linin gjithçka dhe ikin, duke mos dashur t’i pengonte askush, po kështu ndodhte dhe kur ndonjë serb kërkonte ndihma hu- manitare. Të gjithë kishin dëshirë të heshtnin para tyre dhe ata ndje- heshin fajtorë për atë që kishin bërë. Dhe ata iknin.

***

Arritëm në Prishtinë. Gjithë rruga më kishte kaluar si në ëndërr dhe isha përpjekur të përpija gjithçka. Ishte hera ime e parë në Kosovë, por dhe më e fortë ishte ideja se po futesha në një vend të sapodalë nga një luftë e fituar. Dardani, “heroi” ynë, ishte shastisur. Ai po kthehej pas 7 vjetësh në shtëpi. Kishte 7 vjet pa parë nënën dhe gjyshen e vet. Në vitin 1992, kur kishte mbushur 18 vjet, ai ishte thirrur për ushtar nga serbët, por nuk kishte pranuar të shkonte. Kishte dalë nga Kosova dhe ishte vendosur në Londër. Më pas, në Kanada. Kur sapo kishin fil- luar bombardimet e NATO-s dhe kur lajmet nga Prishtina po bëheshin përditë e më të zeza, ai e kishte lënë qytetin e qetë të Vankuverit në Kanada dhe kishte ardhur në Shqipëri. Me një furgon kishte udhëtuar nga Durrësi në Kukës dhe pastaj ishte inkuadruar në Brigadën 138 “Agim Ramadani” në Kosharë. Ai po kthehej atë ditë në shtëpinë e tij.

Gjyshja e tij, rreth të 90-ave, ishte dobësia e tij e madhe. Gjatë bombardimeve ajo kishte qenë në rrezik të vdiste, por, siç thoshte e bija e saj, kishte mbajtur shpirtin gjallë “sa të kthehej Dardani”. Ishte një skenë e zakonshme me gaz e lotë në një familje ku rikthehej qetësia e humbur.

Nehat Islami ishte nga të paktët intelektualë dhe gazetarë shqiptarë që nuk kishte lëvizur nga Prishtina gjatë bombardimeve. Së bashku me Zenun Çelën dhe Ibrahim Kadriun ata kishin ndërruar disa herë banesë, por kishin qëndruar në Prishtinë. Ishte një rikthim i plotë i qetësisë. Rikthim i djalit në shtëpi, ikja e serbëve nga Prishtina, gjallërimi i rrugëve, të gjitha këto kishin qenë të papërfytyrueshme dy ditë më parë.

Sapo u çlodh pak, Dardani kishte dëshirë të dilte dhe të shëtiste nëpër Prishtinë. Qyteti ngjante në ringjallje e sipër. Në rrugë kishte njerëz disi më të qetë, ndërsa në sheshin kryesor të qytetit forcat e NATO-s kishin vendosur tanke dhe autoblinda.

Në lagjen Velani, lagj- ja më luksoze e Prishtinës, shtëpia e Ibrahim Kadriut ishte shkatërruar plotësisht nga brenda. Aty kishin qëndruar njësitë policore. Dy thika të tyre ishin harruar në katin e parë, ndërsa biblioteka dhe pikturat e djalit të tij nuk ekzistonin më. Në mure ishte vizatuar shenja e famshme serbe e katër “S”, që përkthehej “Vetëm bashkimi i shpëton serbët”.

Më keq akoma ishte shtëpia e një mjeku fqinj me të. Hymë bren- da në shtëpi përmes derës së shqyer të garazhit, me pak frikë së mos ndonjë minë surprizë mund të shpërthente. Edhe aty ishte shkatërruar gjithçka. Ishte një rrëmujë që të ngjallte trishtim.

Një barbari primitive lexohej në çdo sjellje të çoroditur të paramilitarëve që kishin qëndruar aty. Saksitë e luleve ishin përmbysur të gjitha, me shpresë se aty ishin fshehur pará. Muret ishin zhgaravitur me parulla çetnikësh, ndërsa kolltuqet ishin prerë me thika. Në rrugicën para shtëpisë një fqinjë tregonte se kishte gjetur disa gjymtyrë njeriu dhe një organ seksual mashkulli. Në atë shtëpi dukej se ishin torturuar dhe masakruar njerëz. Në të njëjtën kohë njoftohej se një qendër tjetër torturash ishte zbuluar në një konvikt të shkollës së mesme, në qendër të Prishtinës. Velania ngjante e qetë, por ende e frikësuar.

Ndërsa ne ecnim rrugicave të saj të pjerrëta, shihnim ndonjë grilë dritareje që hapej gjithë ndrojtje.

Shtëpia e Ibrahim Rugovës ishte po aty. Te dera ajo ishte ende e ruajtur dhe dukej se nuk kishte prekur dikush diçka, por rrotull saj kishte shkatërrime. Asnjë fqinj i tij nuk ishte kthyer dhe për të nuk kishe kë të pyesje më në atë lagje. I thashë një shqiptari që kalonte aty, nëse mund të hyja te shtëpia e Ru- govës. Ai më pa paksa i trembur dhe iku pa folur, duke tundur kokën në shenjë habie. Dukej se ishte një dilemë te njerëzit për gjithçka që lidhej me emrin e tij.

UÇK ishte afër, një lagje më lart, në një breg shumë dominues. Flamuri shqiptar i ngritur te ndërtesa dhe disa ka- limtarë të rastit na treguan menjëherë rrugën për atje.

Para ndërtesës së shtabit takuam Lirak Çelën, zëdhënësin e UÇK së zonës së Llapit, një djalë i ri, i qetë dhe i kulturuar. Tregoi se shtabi ishte në një mbledhje dhe se aty dita-ditës po mblidheshin gjithë komandantët e zonave. Ai i tregoi Dardanit se edhe një nga komandantët e tij ishte paraqitur. Liraku dukej se do të vazhdonte angazhimet dhe ca kohë me UÇK. Dardani kishte ndërmend t’i kthehej jetës civile dhe të ndërtonte një radio-show në Prishtinë.

Ndërsa zbrisnim nga shtabi i UÇK, në oborr u duk Idajet Hyseni, i emëruar ministër i Drejtësisë në qeverinë e përkohshme të Kosovës. Na përshëndeti nga larg dhe u kthye. Duke zbritur rrugën për Prishti- në, në rrugë kishte pak kalimtarë. Në lagjen “Dardania” ndërkohë na u desh të ndalonim. Një makinë me targa të Nishit humbi ekuilibrin në rrugë dhe pas xhamit të thyer pamë një shofer që u palos mbi timon.

Dikush tha se dëgjoi një krismë të thatë, por në fakt gjithçka u mor vesh, vetëm pasi njerëzit u afruan te makina e ndaluar. Një shq- iptar kishte rënë përmbys, i përgjakur mbi timon. Askush nuk e njihte. Forcat britanike mbërritën aty për dy minuta, pasi një patrullë e tyre kishte qenë fare afër. Një prej ushtarëve filloi të llogariste këndin e goditjes dhe konstatoi se ishte qëlluar me snajper nga pallati përballë.

Trupi i tij u çua menjëherë në spital. Ishte një ngjarje nga ato që nuk tregonin se lufta nuk kishte mbaruar dhe Prishtina nuk ishte çliruar. Vrasjet tinzare vazhdonin dhe dukej se në shumicën e rasteve nuk ishin qërim hesapesh, por dufe mizorë të serbëve që iknin.

http://www.gazetatema.net/web/2014/06/12/ditari-i-kosovesudhetimi-i-pare-ne-token-e-lire/

*   *   *

Adriatik Llalla

Imazhe Shqip

Si mund ta rikthejë 

kryeprokurori besimin tek drejtësia?

Nga Mero Baze

Prokurori i Përgjithshëm, Adriatik Llalla, ka paralajmëruar nisjen e disa “çështjeve”, të cilat, sipas tij, do të ndryshojnë fatin e historisë sonë në rrugën e integrimit në Perëndim. Shumë vetë i ka entuziazmuar kjo deklaratë. Pritshmëria e opinionit publik është aq e lartë për arrestime të nivelit të lartë politik, sa janë gati të besojnë çdo grimasë të kryeprokurorit. Edhe pse qysh kur ka ardhur në krye të prokurorisë, Llalla nuk ka bërë asnjë gjest të natyrës politike, kjo është deklarata më poltike që ndonjë kryeprokuror ka bërë ndonjëherë dhe që ka lidhje me akuzën e lidhjes së krimit me politikën.

Por a mund të presim diçka serioze nga një qasje e tillë e kryeprokurorit?

Besoj që duhet t’ia kursejmë vetes një zhgënjim të ri. Kryeprokurori nuk ka nevojë të bëjë paralajmërime për peshq të politikës dhe as të botës së krimit, pasi gjithçka që do të bëjë më pas, do t’i klasifikohet si politikë penale. Ne kemi nevojë për një kryeprokuror që të mos ketë tabu për politikën, por ta kthejë prokurorinë në një pikë vizitash të përditshme të politikanëve, që duhet të japin llogari.

Nuk kam aq guxim sa të them që Adriatik Llalla do marrë të pandehur Sali Berishën për 21 Janarin, apo Lulzim Bashën për Rrugën e Kombit, Fatmir Mediun për Gërdecin apo Arben Imamin për plaçkitjet në ushtri… E di që as i mendon këto gjëra. Por përtej paralajmërimeve bombastike, do t’i rekomandoja kryeprokurorit të bëjë disa gjeste të thjeshta, që plotësojnë punën e tij të përditshme.

Ai ka hapur hetim penal për çështjen e drogës së avionit në Divjakë. Ajo histori u bë telenovelë në opinion publik dhe u keqpërdor në mënyrë ekstreme. Një nga arsyet përse u bë telenovelë, ishte dhe prokuroria, e cila nuk vepron dhe ndan gënjeshtrat nga provat, por i lë çështjet kriminale në mëshirë të spekulimit politik.

Tani rekomandimi im është i thjeshtë. Sali Berisha ka disa deklarata publike, ku pretendon se ka informacione të vërteta mbi disa nga hallkat e këtij trafiku. Fjala vjen, thotë që Belinda Balluku ka grisur librin e protokollit të lëvzijes së avionit, që disa zyrtarë të Albkontrollit kanë falsifikuar hyrje- daljet, që aeroporti i Rinasit nuk e ka kontrolluar. Ai po ashtu përmend emra policësh me iniciale, që i kanë dhënë informacion të rezervuar. Ne herë tallemi, e herë bezdisemi me këtë plak të rrjedhur, por prokuroria duhet të veprojë si prokurori. Adriatik Llalla mund ta thërrasë Sali Berishën si person që ka dijeni për këtë trafik dhe t’ia japë gjithë provat prokurorisë. Ai duhet ta thërrasë zyrtarisht, dhe nëse Berisha nuk pranon të shkojë, atëherë t’i kërkojë autorizim parlamentit. Çdo shtetas që fsheh prova krimi, për një çështje që ka nisur hetim penal, dënohet nga Kodi Penal. Nuk pres nga Adriatik Llalla as të hetojë dallaveret e të birit të Berishës, as 3 përqindëshat e të bijës së tij, as llogaritë e bamirësisë së gruas, as krimet e Berishës, por të paktën të veprojë për një krim në flagrancë, që ka të bëjë me hetimin real të një çështje që po njollos fatin evropian të Shqipërisë. Sali Berisha dërdëllit çdo ditë për fakte që i ka vetë ai dhe nuk ia tregon askujt për trafikun. Prokuroria duhet ta zbatojë ligjin dhe ta thërrasë si person në dijeni për krimin dhe të dorëzojë faktet. Pastaj t’i hetojë dhe t’i kthejë ato në prova. Ky do të jetë një mision real opozitar i Sali Berishës dhe një punë konkrete profesionale e Adriatik Llallës. Kjo do të na mjaftonte të besonim që së paku kryeprokurori nuk ka droje të thërrasë Sali Berishën për një çështje flagrante në hetim, për të cilin ai mund të krenohet nëse ndihmon drejtësinë, ose të turpërohet si shpifës me licencë. Edhe kaq boll është për të ndryshuar fatin e Shqipërisë nga Adriatik Llalla. Për të tjerat vështirë të na bindë se mund të na trondisë. Është më mirë të bëjë pak politikë dhe më shumë punë profesionale. T’ia nisë nga verifikimi i një llomotitësi, i cili po prodhon një fat të errët për të ardhmen e Shqipërisë. Dhe nëse provohen faktet e tij, kryeprokurori ka bërë boll për të qenë kryeprokuror i këtij vendi. Nëse nuk bën dot as kaq, mos të na ushqejë me lugë bosh.

http://www.gazetatema.net/web/2014/05/19/si-mund-ta-riktheje-kryeprokurori-besimin-tek-drejtesia/

*   *   *

Lavdrim Muhaxheri

“Ebu Abdullah el Albani” (Lavdrim Muhaxheri), emiri muxhahidave shqiptar të “Dauletul islamije”

Kush është 

lideri i muxhahedinëve shqiptarë në Siri?

Lideri i muxhahedinëve shqiptarë në Siri, Lavdrim Muhaxheri ka punuar për KFOR’in amerikan në Kosovë në kampin “Bonsteel” në Ferizaj, kanë bërë të ditur për Gazetën Express miq të tij në Kaçanik.

Lavdrim Muhaxheri apo i njohur si Komandant Muhaxheri, është zgjedhur në vitin që shkoi komandant i shqiptarëve që janë pjesë e krahut të rebelëve anti-regjimit të Bashar Al-Asadit, por jo i pjesës që kërkon demokraci për Sirinë, por i krahut që kërkon një Siri me sheriat-grupet e afërta me “Al-Qaida”.

Ai punoi si punëtor krahu në Kampin “Bonsteel” për një periudhë të caktuar, deri në vitin 2010. Pas kësaj, miqtë tij tregojnë që ai ruajti raporte dhe rekomandime të mira nga punëdhënësit e tij, KFOR-i amerikan sa që me anë të një kompanie private, si shumë të rinj kosovarë, ai udhëtoi për të punuar në Afganistan, në kampet e NATO-s. Atje kishte punuar afro dy vite.

Miqtë e tij tregojnë për Express se Lavdrim Muhaxheri është lidhur me rrymat ekstremiste vetëm nga fundi i vitit 2012, fillimisht në shoqatën lokale “Parimi”, nga e cila me vonë u krijua shoqata “Rinia Islame-Kaçanik”, ku Lavdrim Muhaxheri ka pozitën e “Emirit”, udhëheqësit të krahut ushtarak të organizatës.

Lavdrim Muhaxheri iu bashkua luftës në Siri, si muxhahedin, në vitin 2012, për t’u kthyer një vit më vonë. Ai deri në gjysmën e Ramazanit të viti 2013 ishte në Kosovë, ku më pastaj iu ri-bashkua luftëtarëve në Siri, ku edhe mori pozita udhëheqje.

Gazeta Ekspress ka provuar që të kontaktojë me Lavdrim Muhaxherin për të marrë një koment të tij në lidhje me punët e tij në kampin “Bonsteel” të KFOR’it dhe punën e tij në kampet e NATO’së në Afganistan, por ai nuk u është përgjigjur pyetjeve të gazetës.

Pyetjeve nuk u janë përgjigjur as grupet me të cilat është i lidhur Lavdrim Muhaxheri. Lavdrim Muhaxheri u bë i famshëm fillimisht me një video në Youtube ku ai bënte thirrje për tu bashkuar të rinjtë shqiptarë mysliman luftës në Siri.

Ai më vonë mori rolin kryesor në sqarimin e përplasjeve të brendshme në kampin e rezistencës kundër Bashar Al Asadit, ku ishte edhe i pari nga shqiptarët që haptas konfirmoi që ekzistonin përçarje të thella në mesin e revolucionarëve, përçarje deri në ndjekje të njëri-tjetrit për vrasje.

Tani Lavdrim Muhaxheri udhëheq togën e shqiptarëve, duke përfshirë edhe shqiptarët nga Shqipëria e Maqedoni, në strukturën që quhet “Ushtria e vendorëve dhe të huajve” në kampin e rezistencës kundër Asadit, e cila është e lidhur me krahun e Al-Nusras, derisa i raportojnë drejt për së drejti komandant “Ebu El-Bagdadit”. Ky kamp lufton edhe kundër Asadin, por edhe kundër Ushtrisë për Çlirimin e Sirisë, një pjesë tjetër e revolucionare që pjesërisht përkrahen edhe nga forcat e perëndimit që kërkojnë largimin diktaturës së Asadit dhe krijimin e shteti demokratik të Sirisë.

Muhaxheri e quan dokument të “qafirëve”pasaportën e Kosovës [video]

Lavdrim Muhaxheri, kosovari i cili paraqitet si një ndër drejtuesit kryesor të Shtetit Islam të Irakut dhe Shamit, ka folur përsëri para muxhahedinëve.

Muhaxheri, mohon përkatësitë tjera të tij dhe thotë se është vetëm mysliman.

Muhaxheri, derisa flet në gjuhën arabe, ai dhe disa të tjerë shqyejnë dhe i djegin pasaportat që i posedojnë, duke thënë që ai është një dokument i “qafirëve”.

Së fundmi, Muhaxheri, nga Kaçaniku i Kosovës, është shfaqur në një video duke folur një arabishte të rrjedhshme.

Sipas Express, ai thotë se është vetëm mysliman, duke mohuar përkatësitë e tjera.

Në fund, ai gris pasaportën kosovare, duke thënë se është dokument i qafirave (jobesimtarëve).

-  Video - 

*   *   *