Udhëtimi i parë në tokën e lirë

Nga Mero Baze

​Një ditar i mbajtur gjatë javës së parë të lirisë së Kosovës. Si gazetar i radios “Evropa e Lirë”, kam qenë javën e parë të çlirimit të Kosovës bashkë me gazetarë të tjerë ndërkombëtarë dhe shqiptarë. Në disa vazhdime do të sjell detaje nga këto udhëtime, 15 vjet më pas.

Një snajperist maroken që kishte qenë bashkë me Dardanin në luftë porositi birra të mëdha dhe ne nisëm të flasim për atë që kishte ndodhur në Kosharë. Marokeni më tregoi sesi ishin vrarë disa kolegë të tij snajperistë prej Francës dhe Anglisë dhe si kishte mundur të shpëtonte ai.

Pastaj, me qetësi tha se ishte duke parë mundësinë të ikte në Kashmir, në zonën mes Indisë dhe Pakistanit, ku një luftë e re sapo kishte filluar. Biseda ime me të dhe përqafimi i Dardanit me babain e tij pas vitesh të tëra ishin dy botë të ndryshme, dy emocione të ndryshme dhe mbi të gjitha dy histori të jetuara ndryshe. Unë e jetoja luftën e Kosovës si gazetar shqiptar, ai si mercenar maroken, kurse Dardani dhe Nehati si pjesë të historisë së tyre që po ndryshonte si një ëndërr.

Të nesërmen u gjendëm në Qafë-Thanë, ku problemet e para na i solli po Dardani. Ai kishte një “Travel Document” të qeverisë kanadeze, i cili e ndalonte të futej në territore të ish-Jugosllavisë. Menduh Thaçi e zgjidhi problemin me telefon nga Tetova dhe një makinë e komunës së Tetovës na shoqëroi deri në Tetovë. Ndenjëm aty atë natë dhe u nisëm për në Kosovë të nesërmen. Hashim Thaçi ishte ndërkohë në Maqedoni bashkë me qeverinë që kishte shpallur gjatë luftës.

Kisha kuriozitet për Bllatën, vendin ku për pak u bë një genocid masiv ndaj mijëra të ikurve. Për katër ditë ata u mbajtën të bllokuar dhe shkuan në kufijtë e ekzistencës fizike. Kolegu im ,Mehmet Kraja, që kish shkuar të priste vajzat e tij të mbetura në Prishtinë, më kishte përshkruar skenat e tmerrit atje. Fati ia kishte shpëtuar vajzat, Garenti- nën, atë kohë gazetare te “Koha Ditore” dhe Arzanën, që sapo kishte mbaruar shkollën e mesme.

Një karvan i gjatë rreth tri kilometra paralajmëronte hyrjen në pikën kufitare të Bllatës. Mbeturinat e kampit ishin ende atje. Grum- buj plastmasesh, disa varre të freskëta dhe rreth 500 metra më tutje, pranë fabrikës së çimentos në tokën e Kosovës, një shesh i madh me autovetura të plaçkitura që udhëtarët i kishin lënë aty, kur kishin lësh- uar Kosovën.

Te sheshi i autoveturave ishte një flamur shqiptar dhe një komando e UÇK patrullonte vendin. Ilir Palloshi, një i ri nga Teto- va, tregonte sesi kishte duruar mbi kurriz shkopinj gome nga policia maqedonase, ndërkohë që përpiqej të nxirrte nga bllokimi refugjatët. Kishte parë me sy skena poshtëruese, kur policët rrëmbenin ndihmat dhe i hanin, apo i shpërdoronin në sytë e njerëzve të uritur.

Dy të parët prisnin të kalonin me nga një dokument blu, një kartë refugjatësh lëshuar nga kampet e Maqedonisë. Ata që po kthe- heshin, ishin kryesisht nga Ferizaj dhe Prishtina.

Në Bllatë nuk kishte më policë me armë, por disa nëpunës që silleshin mirë. “Tani këta kanë një leksion të mirë, – tha shoferi që na shoqëronte prej Tetovës. – Ajo që NATO bëri në Kosovë nuk ka shpëtuar vetëm Kosovën, por dhe këta.” Policia maqedonase kishte mbetur në kujtesën e shqiptarëve “si më e egër se “shkijet”, kur kishte bërë mizorinë e kampit të Bllatës, një kamp shumë herë më i tmerrshëm se kampet naziste të përqendrimit. Njeriu aty ishte një qenie pa identitet dhe pa personalitet. Rreth 32 vetë vdiqën dhe u varrosën te këmbët e refugjatëve, kurse të tjerë vdiqën në spitale. Ishte një barbari që tashmë kishte kaluar.

Refugjatët kishin zënë radhën te trau i fundit i Maqedonisë, ndërsa përballë tyre, për herë të parë valëvitej një flamur shqiptar dhe patrullonin ushtarë amerikanë. Disa prej tyre mbanin në duar buqeta me lule, që iua dhuronin njerëzve që kalonin kufirin.

Si gazetarë e kaluam kufirin fare lehtësisht. Ushtarët amerikanë na përshëndetën dhe na treguan drejtimin e duhur. Më tutje, disa djem të veshur me uniformë të UÇK na përshëndetën dhe na uruan mirëseardhjen. Ndjeheshin më shumë qytetarë krenarë, sesa ushtarë.

Disa prej tyre na treguan se serbët i kishin vjedhur të gjitha makinat e shqiptarëve të mbetur atje dhe kishin lënë vetëm karrocer- itë. “Kanë marrë motorat dhe pjesët që vlejnë”, – tha Afrimi, një djalë që thoshte se i përkiste brigadës “Agim Bajrami” të UÇK.

Flamuri shqiptar i ngritur në një shtizë të lartë hekuri afër fabrikës së çimentos ishte bërë mollë sherri një natë më parë, pasi autoritetet maqedonase kishin pyetur se donin të dinin me kë kufizoheshin “me Jugosllavinë apo Shqipërinë”. Ishte një pyetje që ushtarët e NATO-s i vinte në pozitë të vështirë. Një prej tyre tha se ndjehej keq nga ky lloj konflikti i ftohtë. “Unë iu përgjigja shkurt, – tha ai, – ju keni fqinjë shqiptarët”.

***

Një grup taksistësh nga ana tjetër e kufirit ndërkohë kishte filluar biznesin e tij të ri, transportin e “sigurt” drejt Prishtinës. Për 100 marka ata çonin njerëzit që nuk kishin vetura në Prishtinë. Shumica e ve- turave të Kosovës nuk ekzistonte më dhe kjo ishte një dramë e re për shqiptarët. Ata nuk kishin me se të lëviznin, ndërkohë që edhe linjat urbane nuk ekzistonin më. Kosova ishte në ato kohë vendi me më pak vetura në botë, gati sa Shqipëria në vitin 1990. Taksia kushtonte shtrenjtë, ndërsa makinat e NATO-s dhe organizatave ndërkombëtare ishin i vetmi mjet i sigurt për lëvizje.

Rruga nga Bllata në Prishtinë ishte e qetë dhe as që të krijohej ideja se kish qenë një rrugë, ku për tre muaj ishte mbartur tensioni i depërtimit me dhunë të shqiptarëve.

“Prej kafe “Evropa”, kafja ku serbët pranuan kapitullimin para NATO-s në Bllatë e deri në grykën e Kaçanikut ka qenë kolona e tankeve, kur hynë ditën e parë”, – tha shoferi. Rruga ka qenë shumë e minuar. Ai na tregoi një tunel në fillim të grykës së Kaçanikut, ku kishin ndaluar gjatë xhenierët për të kontrolluar vendin. “Faktikisht, ky tunel ka qenë aq i minum, saqë specialistët kanë depërtuar të parët, por me punë shumë të madhe dhanë lejen për të kaluar. S’guxonte kurrkush të jepte lejen. Prej orës 5 në mëngjes, deri në 18 në mbrëmje kanë rrugëtuar tanket, tuj u ndal, tuj u ndal”.

Vendet e rrezikshme që kishin ende mina, ishin rrethuar me shirita të verdhë. Një ekip tjetër çminues do të vinte pas pararojës për të hequr minat. Në mes të grykës së Kaçanikut, një shtëpi e braktisur, por dukej ende e papërfunduar, kishte një flamur shqiptar sipër saj. Ishte një bazë e re e UÇK ose më mirë të themi një patrullë tashmë e paarmatosur e saj, që kontrollonte hyrjet në Kosovë në vendin më të ngushtë për të kaluar. “Më sipër saj ka qenë një kafe, por dhe ajo është shkatërruar. Këtu kanë qenë plot banda paramilitare”, – më tregonte Nehati, i cili nuk kishte lëvizur asnjë ditë nga shtëpia e tij në Prishtinë, për tre muaj.

- Ku kanë qenë postoblloqet? – e pyeta shoferin.

- S’di ç’të them, – më thotë ai. – Me kerr s’ka guxuar kush të lëvizë. Ka qenë rrugë e keqe, vetëm banda ka pasur në këto rrugë.

Lumi Lepenicë, një përrua i vogël, por i thellë që shkonte për- fund grykës, kishte qenë kufiri i zonës që kishte kontrolluar UÇK, kryesisht majat e maleve përballë. Ndërsa kalonim te vendi i quajtur “Guri i Shpumë”, një gurore nga ku merrte lëndën e parë një punishte gëlqereje në Kaçanik, shoferi na tregoi një vend, ku ishte bërë një betejë e ashpër me serbët, kur më pas ata kishin boshatisur e djegur qytetin e vogël të Kaçanikut.

Kaçaniku ngjante i shkretë dhe pa këmbë njeriu. Përfund periferisë, aty ku qyteti mbaronte, shiheshin tre ushtarë të UÇK që diçka kontrollonin. Dy kuaj pak më tutje shëtisnin të lirë mbi një livadh të pakositur prej kohësh dhe që dukej se askush nuk do ta kosiste atë verë.

Kaçaniku kishte qenë ndër qytetet e para që “patën pastruar” serbët. Në dalje të qytetit, një patrullë e ushtarëve të NATO-s vëzhgonte me rreptësi të gjitha makinat që kalonin. Ishte një pamje që të vriste me boshësinë e saj.

Tutje postobllokut të NATO-s dukeshin gjurmët e një postoblloku të shkatërruar të policisë serbe. Disa dhjetëra thasë me rërë qenë spostuar buzë rrugës, ndërsa një veturë e djegur ishte në anën tjetër të saj.

Pas postobllokut vazhdonte e njëjta pamje. Majtas, përtej lumit, vargmali i Sharrit ishte duke u mbyllur dhe rruga deri në Prishtinë pas kësaj ishte një rrafshinë.

Një kafe e famshme shqiptarësh buzë rrugës, ndërsa i afroheshim komunës së Ferizajt, ishte shkatërruar plotësisht. Dukej se kafja ishte minuar, pasi gjithë rrënojat ishin mbledhur në qendër të saj. Ndërsa bisedonim për shkatërrimet dhe bombardimet, vume re lehtë se shumica e shtëpive i kishin të ruajtura kulmet e tyre dhe konstruktin. Shkatërrimi më i madh ishte te dyert, dritaret dhe plaçkitjet. Dukej se ato ishin megjithatë një bazë e mirë për pritjen e valës së parë të refugjatëve. Shumica e tyre kishin një kulm, ku mund të fusnin kokën. Rreziku qëndronte vetëm te minat surprizë. Taksisti tregoi një rast që kishte ndodhur një javë më parë, kur një i ri i paditur kishte marrë një minë surprizë dhe e kishte çuar vetë në shtëpi, pa e ditur çfarë ishte. Kur e kishte prekur, sipas tij, kishte vrarë veten, babain dhe një mik shtëpie.

***

Fusha e Kërlicës, siç quhej rrafshina, në të cilën po ecnim në rrethinat e Ferizajt, ofronte pamje të tjera të ngjashme me ato që lamë pas. Buzë rrugës zakonisht kishte kafene apo restorante shqiptarësh të shkatërruara, një qen i ngrodhur buzë rrugës, fusha të pambjella dhe bar i pakos- itur.

Disa kilometra para Ferizajt, një postobllok tjetër i fortë i NATO- s. Një vajzë e vogël kishte filluar t`i shpërndante nga një tufë me lule secilit ushtar, të cilët, me gjithë vëmendjen e madhe ndaj makinave që kalonin, i pranonin me gëzim lulet, duke i kushtuar vëmendje dhe vogëlushes.

Përshëndetëm patrullën dhe, pasi i treguam kartat e shtyp- it, ata na bënë shenjë të ecnim. U përpoqëm të fotografonim vajzën që iu jepte lule dhe njëri prej tyre ishte i gatshëm të pozonte.

Për herë të parë pamë një livadh të korrur. Shoferi na tregoi se banorët e një fshati aty afër nuk ishin larguar gjatë bombardimeve, megjithëse NATO e kishte bombarduar atë fshat. Shtëpitë e bombarduara dukeshin qartë nga rruga. Gati të gjitha shtëpitë e asaj lagjeje kishin mbetur pa tjegulla në kulm, nga presioni i ajrit, ndërsa atje ku kishte rënë predha, ishte shkatërruar gjithçka.

Në fillim të një livadhi dukej një baltë e freskët e gërmuar dhe taksisti na tregoi se ishin varre të freskëta të fillimit të qershorit, kryesisht viktima të bombardimeve atje.

Ndërsa ishim duke biseduar për bombardimet e NATO-s, një karvan i gjatë me makina na u shfaq përpara, ecnin me shpejtësi të vogël, për shkak të ngarkesës, por dhe rregullave të kolonës. Fillimin e kolonës nuk ishim në gjendje ta dallonim. Ishin banorët serbë të disa fshatrave serbe, që po largoheshin. Filluam t`i parakalonim dhe u ndeshëm me fytyra gjithë makth e pasiguri. Makinat e tyre, shumica makina të vjedhura nga shqiptarët, ishin të mbushura me batanije, ush- qime dhe sende shtëpiake. Ndërsa ne i parakalonim, ata e kuptuan se ishim shqiptarë dhe egërsuan vështrimet. Kolona zgjaste gati 4 kilo- metra. Në krye të tyre ishin tri makina të forcave greke, që merrnin pjesë në NATO. Ishin të vetmit ushtarë që serbët tashmë iu besonin.

Diku, në një fshat para Lipjanit, një fotoreporter francez na ngriti dorën gjithë panik dhe ne ndaluam veturën. Shumë afër vendit ku ndaluam ishte një fshat serb, Tankosiç. Na u lut ta merrnim deri në Prishtinë, ishte i trembur nga serbët. “Ata janë të dëshpëruar, – tha, – se kanë humbur. Unë iu afrova si mik. Iu thashë se jam francez dhe jemi miq, por ata më fyen”. Fotoreporteri tha se vinte aty nga Kamboxhia, ku kishte parë të njëjtat skena. Vazhdoi sërish temën me serbët e zemëruar dhe nuk e kuptonte, përse kishin refuzuar ndihmën e tij. Ai tha se ishte marrë me invalidët në Kamboxhia dhe kishte shumë pika të krahasueshme. “Ata po iknin, – tha, – se ishin terrorizuar. Unë kam ndenjur dy ditë në një fshat, këtu afër, me disa shqiptarë dhe situata ishte shumë e keqe. Shqiptarët njohin shumë prej këtyre që kanë bërë krime. Nuk di sa do të përmbahen, por di që nuk do t’iua harrojnë. E di se do të ketë një tension të madh.”

Nehati përpiqej t’i mbushte mendjen se, nëse nuk kishin bërë krime, ata nuk kishin pse të iknin. Ai tregoi për një fqinjën e vet në pallat. Ajo për çdo ditë ishte treguar e vëmendshme që të shmangte kontrollin e shtëpisë së saj nga paramili- tarët. “Ishte një serbe e mirë, – tha ai, – por ajo iku. I thashë se unë do t’ia ktheja të mirën, por ajo iku. Ndoshta do të kthehet më vonë, kur të qetësohet situata.”

***

Ndërkohë, fshati Prelez ishte bombarduar nga NATO. Kryesisht ishin bombarduar shtëpitë që kishin mbajtur tanke të fshehura. Fshati ishte i banuar nga serbët. Karvani i serbëve ishte sërish në rrugë. “Thonë se po djegin shtëpitë e veta, – tha Nehati, – për të mos iua lënë shqip- tarëve.”

Një tjetër fshat serb, Babushan, ishte boshatisur dhe njerëzit prisnin te rruga t’i bashkangjiteshin karvanit.

Parakaluam një makinë, e cila kishte mbështjellë plaçkat me një rrobë ushtarake. Dukej se kishte pasur një lidhje të fortë me ushtrinë. Ishte një ikje që nuk vinte nga dhuna, por nga frika e së shkuarës së një populli, nga biografia që ai vetë kishte ndërtuar në raport me një popull tjetër. Ngjante si një reflektim vetëvrasës për atë që kishte ndodhur në këtë vend. Ishin të vetmet karvane që nuk i shoqëronte askush dhe nuk i shtynte askush me bajonetë. Përkundrazi, shoqëroheshin nga NATO dhe mbroheshin prej saj.

Një parullë e madhe “NATO, mirë se vjen në Ferizaj!” ishte shkruar te një urë që kryqëzohej me rrugën.

Ishim te fshati i taksistit, fshati Lukar. Por, ndërsa ia kujtuam këtë, ai na tha se atje banonte edhe një gazetar i RTVSH nga Koso- va, Sherif Konjufca. Na tregoi kafenenë e tij të paprekur dhe më tej shtëpitë e tij. Dy mullinjtë e vetëm të miellit në atë zonë ishin djegur, pasi serbët kishin dashur të mos prodhohej miell jashtë kontrollit të tyre. Më tutje, një fshat ku ishte bërë një masakër, thuhej se pesëdhjetë vetë ishin vrarë pas kodrës në Sllovi, në muajin maj. Vazhdonin sër- ish katunde të serbëve. Dobratini, një prej tyre, ngjante po i zbrazur,

ndërsa disa traktorë ishin grumbulluar në rrugë. Dhe ata po iknin. Para Lipjanit, një nga kafenetë më të mira të udhës ishte shkatër- ruar përsëri. Prej andej dukej aeroporti i Sllatinës dhe vendi ku kishte qenë antena e TV Prishtinës, bombardar nga NATO.

Dy muaj ishte bombarduar Sllatina, por, kur kishte ikur para disa ditësh ushtria serbe, 11 aeroplanë kishin arritur të shpëtonin dhe kishin dalë nga aeroporti. Prishtina ishte pas kodrës, ndërsa u shfaq Hajvalia, periferia e parë e Prishtinës, ku kishin qenë të grumbulluara njësitet speciale të policisë. Ishte bombarduar dhjetëra herë dhe ishte ndoshta një nga periferitë më

të dëmtuara nga NATO.

Ndërkohë, te pompa e fundit e benzinës, ku kthehej rruga për

në Fushë-Kosovë, sërish serbë të grumbulluar. Pompa e benzinës ishte marrë nën kontroll nga UÇK, por kishte pak karburant, sa për makinat që i shërbenin UÇK në Prishtinë. Kriza e karburantit kishte nisur të ndjehej gjithandej, pasi ishte java kur ende nuk ishte filluar të mendo- hej për rrjetin e ri të tregtisë jashtë serbëve dhe Serbisë.

Po kështu dukej se do të ndodhte dhe me ushqimet dhe mjetet e tjera të nevojshme për mbijetesë. Të kthyerit e parë në Prishtinë ishin pak, por ata rriteshin me orë, ndërsa rrjeti tregtar shkatërrohej me minuta. Serbët linin gjithçka dhe ikin, duke mos dashur t’i pengonte askush, po kështu ndodhte dhe kur ndonjë serb kërkonte ndihma hu- manitare. Të gjithë kishin dëshirë të heshtnin para tyre dhe ata ndje- heshin fajtorë për atë që kishin bërë. Dhe ata iknin.

***

Arritëm në Prishtinë. Gjithë rruga më kishte kaluar si në ëndërr dhe isha përpjekur të përpija gjithçka. Ishte hera ime e parë në Kosovë, por dhe më e fortë ishte ideja se po futesha në një vend të sapodalë nga një luftë e fituar. Dardani, “heroi” ynë, ishte shastisur. Ai po kthehej pas 7 vjetësh në shtëpi. Kishte 7 vjet pa parë nënën dhe gjyshen e vet. Në vitin 1992, kur kishte mbushur 18 vjet, ai ishte thirrur për ushtar nga serbët, por nuk kishte pranuar të shkonte. Kishte dalë nga Kosova dhe ishte vendosur në Londër. Më pas, në Kanada. Kur sapo kishin fil- luar bombardimet e NATO-s dhe kur lajmet nga Prishtina po bëheshin përditë e më të zeza, ai e kishte lënë qytetin e qetë të Vankuverit në Kanada dhe kishte ardhur në Shqipëri. Me një furgon kishte udhëtuar nga Durrësi në Kukës dhe pastaj ishte inkuadruar në Brigadën 138 “Agim Ramadani” në Kosharë. Ai po kthehej atë ditë në shtëpinë e tij.

Gjyshja e tij, rreth të 90-ave, ishte dobësia e tij e madhe. Gjatë bombardimeve ajo kishte qenë në rrezik të vdiste, por, siç thoshte e bija e saj, kishte mbajtur shpirtin gjallë “sa të kthehej Dardani”. Ishte një skenë e zakonshme me gaz e lotë në një familje ku rikthehej qetësia e humbur.

Nehat Islami ishte nga të paktët intelektualë dhe gazetarë shqiptarë që nuk kishte lëvizur nga Prishtina gjatë bombardimeve. Së bashku me Zenun Çelën dhe Ibrahim Kadriun ata kishin ndërruar disa herë banesë, por kishin qëndruar në Prishtinë. Ishte një rikthim i plotë i qetësisë. Rikthim i djalit në shtëpi, ikja e serbëve nga Prishtina, gjallërimi i rrugëve, të gjitha këto kishin qenë të papërfytyrueshme dy ditë më parë.

Sapo u çlodh pak, Dardani kishte dëshirë të dilte dhe të shëtiste nëpër Prishtinë. Qyteti ngjante në ringjallje e sipër. Në rrugë kishte njerëz disi më të qetë, ndërsa në sheshin kryesor të qytetit forcat e NATO-s kishin vendosur tanke dhe autoblinda.

Në lagjen Velani, lagj- ja më luksoze e Prishtinës, shtëpia e Ibrahim Kadriut ishte shkatërruar plotësisht nga brenda. Aty kishin qëndruar njësitë policore. Dy thika të tyre ishin harruar në katin e parë, ndërsa biblioteka dhe pikturat e djalit të tij nuk ekzistonin më. Në mure ishte vizatuar shenja e famshme serbe e katër “S”, që përkthehej “Vetëm bashkimi i shpëton serbët”.

Më keq akoma ishte shtëpia e një mjeku fqinj me të. Hymë bren- da në shtëpi përmes derës së shqyer të garazhit, me pak frikë së mos ndonjë minë surprizë mund të shpërthente. Edhe aty ishte shkatërruar gjithçka. Ishte një rrëmujë që të ngjallte trishtim.

Një barbari primitive lexohej në çdo sjellje të çoroditur të paramilitarëve që kishin qëndruar aty. Saksitë e luleve ishin përmbysur të gjitha, me shpresë se aty ishin fshehur pará. Muret ishin zhgaravitur me parulla çetnikësh, ndërsa kolltuqet ishin prerë me thika. Në rrugicën para shtëpisë një fqinjë tregonte se kishte gjetur disa gjymtyrë njeriu dhe një organ seksual mashkulli. Në atë shtëpi dukej se ishin torturuar dhe masakruar njerëz. Në të njëjtën kohë njoftohej se një qendër tjetër torturash ishte zbuluar në një konvikt të shkollës së mesme, në qendër të Prishtinës. Velania ngjante e qetë, por ende e frikësuar.

Ndërsa ne ecnim rrugicave të saj të pjerrëta, shihnim ndonjë grilë dritareje që hapej gjithë ndrojtje.

Shtëpia e Ibrahim Rugovës ishte po aty. Te dera ajo ishte ende e ruajtur dhe dukej se nuk kishte prekur dikush diçka, por rrotull saj kishte shkatërrime. Asnjë fqinj i tij nuk ishte kthyer dhe për të nuk kishe kë të pyesje më në atë lagje. I thashë një shqiptari që kalonte aty, nëse mund të hyja te shtëpia e Ru- govës. Ai më pa paksa i trembur dhe iku pa folur, duke tundur kokën në shenjë habie. Dukej se ishte një dilemë te njerëzit për gjithçka që lidhej me emrin e tij.

UÇK ishte afër, një lagje më lart, në një breg shumë dominues. Flamuri shqiptar i ngritur te ndërtesa dhe disa ka- limtarë të rastit na treguan menjëherë rrugën për atje.

Para ndërtesës së shtabit takuam Lirak Çelën, zëdhënësin e UÇK së zonës së Llapit, një djalë i ri, i qetë dhe i kulturuar. Tregoi se shtabi ishte në një mbledhje dhe se aty dita-ditës po mblidheshin gjithë komandantët e zonave. Ai i tregoi Dardanit se edhe një nga komandantët e tij ishte paraqitur. Liraku dukej se do të vazhdonte angazhimet dhe ca kohë me UÇK. Dardani kishte ndërmend t’i kthehej jetës civile dhe të ndërtonte një radio-show në Prishtinë.

Ndërsa zbrisnim nga shtabi i UÇK, në oborr u duk Idajet Hyseni, i emëruar ministër i Drejtësisë në qeverinë e përkohshme të Kosovës. Na përshëndeti nga larg dhe u kthye. Duke zbritur rrugën për Prishti- në, në rrugë kishte pak kalimtarë. Në lagjen “Dardania” ndërkohë na u desh të ndalonim. Një makinë me targa të Nishit humbi ekuilibrin në rrugë dhe pas xhamit të thyer pamë një shofer që u palos mbi timon.

Dikush tha se dëgjoi një krismë të thatë, por në fakt gjithçka u mor vesh, vetëm pasi njerëzit u afruan te makina e ndaluar. Një shq- iptar kishte rënë përmbys, i përgjakur mbi timon. Askush nuk e njihte. Forcat britanike mbërritën aty për dy minuta, pasi një patrullë e tyre kishte qenë fare afër. Një prej ushtarëve filloi të llogariste këndin e goditjes dhe konstatoi se ishte qëlluar me snajper nga pallati përballë.

Trupi i tij u çua menjëherë në spital. Ishte një ngjarje nga ato që nuk tregonin se lufta nuk kishte mbaruar dhe Prishtina nuk ishte çliruar. Vrasjet tinzare vazhdonin dhe dukej se në shumicën e rasteve nuk ishin qërim hesapesh, por dufe mizorë të serbëve që iknin.

http://www.gazetatema.net/web/2014/06/12/ditari-i-kosovesudhetimi-i-pare-ne-token-e-lire/

*   *   *

Adriatik Llalla

Imazhe Shqip

Si mund ta rikthejë 

kryeprokurori besimin tek drejtësia?

Nga Mero Baze

Prokurori i Përgjithshëm, Adriatik Llalla, ka paralajmëruar nisjen e disa “çështjeve”, të cilat, sipas tij, do të ndryshojnë fatin e historisë sonë në rrugën e integrimit në Perëndim. Shumë vetë i ka entuziazmuar kjo deklaratë. Pritshmëria e opinionit publik është aq e lartë për arrestime të nivelit të lartë politik, sa janë gati të besojnë çdo grimasë të kryeprokurorit. Edhe pse qysh kur ka ardhur në krye të prokurorisë, Llalla nuk ka bërë asnjë gjest të natyrës politike, kjo është deklarata më poltike që ndonjë kryeprokuror ka bërë ndonjëherë dhe që ka lidhje me akuzën e lidhjes së krimit me politikën.

Por a mund të presim diçka serioze nga një qasje e tillë e kryeprokurorit?

Besoj që duhet t’ia kursejmë vetes një zhgënjim të ri. Kryeprokurori nuk ka nevojë të bëjë paralajmërime për peshq të politikës dhe as të botës së krimit, pasi gjithçka që do të bëjë më pas, do t’i klasifikohet si politikë penale. Ne kemi nevojë për një kryeprokuror që të mos ketë tabu për politikën, por ta kthejë prokurorinë në një pikë vizitash të përditshme të politikanëve, që duhet të japin llogari.

Nuk kam aq guxim sa të them që Adriatik Llalla do marrë të pandehur Sali Berishën për 21 Janarin, apo Lulzim Bashën për Rrugën e Kombit, Fatmir Mediun për Gërdecin apo Arben Imamin për plaçkitjet në ushtri… E di që as i mendon këto gjëra. Por përtej paralajmërimeve bombastike, do t’i rekomandoja kryeprokurorit të bëjë disa gjeste të thjeshta, që plotësojnë punën e tij të përditshme.

Ai ka hapur hetim penal për çështjen e drogës së avionit në Divjakë. Ajo histori u bë telenovelë në opinion publik dhe u keqpërdor në mënyrë ekstreme. Një nga arsyet përse u bë telenovelë, ishte dhe prokuroria, e cila nuk vepron dhe ndan gënjeshtrat nga provat, por i lë çështjet kriminale në mëshirë të spekulimit politik.

Tani rekomandimi im është i thjeshtë. Sali Berisha ka disa deklarata publike, ku pretendon se ka informacione të vërteta mbi disa nga hallkat e këtij trafiku. Fjala vjen, thotë që Belinda Balluku ka grisur librin e protokollit të lëvzijes së avionit, që disa zyrtarë të Albkontrollit kanë falsifikuar hyrje- daljet, që aeroporti i Rinasit nuk e ka kontrolluar. Ai po ashtu përmend emra policësh me iniciale, që i kanë dhënë informacion të rezervuar. Ne herë tallemi, e herë bezdisemi me këtë plak të rrjedhur, por prokuroria duhet të veprojë si prokurori. Adriatik Llalla mund ta thërrasë Sali Berishën si person që ka dijeni për këtë trafik dhe t’ia japë gjithë provat prokurorisë. Ai duhet ta thërrasë zyrtarisht, dhe nëse Berisha nuk pranon të shkojë, atëherë t’i kërkojë autorizim parlamentit. Çdo shtetas që fsheh prova krimi, për një çështje që ka nisur hetim penal, dënohet nga Kodi Penal. Nuk pres nga Adriatik Llalla as të hetojë dallaveret e të birit të Berishës, as 3 përqindëshat e të bijës së tij, as llogaritë e bamirësisë së gruas, as krimet e Berishës, por të paktën të veprojë për një krim në flagrancë, që ka të bëjë me hetimin real të një çështje që po njollos fatin evropian të Shqipërisë. Sali Berisha dërdëllit çdo ditë për fakte që i ka vetë ai dhe nuk ia tregon askujt për trafikun. Prokuroria duhet ta zbatojë ligjin dhe ta thërrasë si person në dijeni për krimin dhe të dorëzojë faktet. Pastaj t’i hetojë dhe t’i kthejë ato në prova. Ky do të jetë një mision real opozitar i Sali Berishës dhe një punë konkrete profesionale e Adriatik Llallës. Kjo do të na mjaftonte të besonim që së paku kryeprokurori nuk ka droje të thërrasë Sali Berishën për një çështje flagrante në hetim, për të cilin ai mund të krenohet nëse ndihmon drejtësinë, ose të turpërohet si shpifës me licencë. Edhe kaq boll është për të ndryshuar fatin e Shqipërisë nga Adriatik Llalla. Për të tjerat vështirë të na bindë se mund të na trondisë. Është më mirë të bëjë pak politikë dhe më shumë punë profesionale. T’ia nisë nga verifikimi i një llomotitësi, i cili po prodhon një fat të errët për të ardhmen e Shqipërisë. Dhe nëse provohen faktet e tij, kryeprokurori ka bërë boll për të qenë kryeprokuror i këtij vendi. Nëse nuk bën dot as kaq, mos të na ushqejë me lugë bosh.

http://www.gazetatema.net/web/2014/05/19/si-mund-ta-riktheje-kryeprokurori-besimin-tek-drejtesia/

*   *   *

Lavdrim Muhaxheri

“Ebu Abdullah el Albani” (Lavdrim Muhaxheri), emiri muxhahidave shqiptar të “Dauletul islamije”

Kush është 

lideri i muxhahedinëve shqiptarë në Siri?

Lideri i muxhahedinëve shqiptarë në Siri, Lavdrim Muhaxheri ka punuar për KFOR’in amerikan në Kosovë në kampin “Bonsteel” në Ferizaj, kanë bërë të ditur për Gazetën Express miq të tij në Kaçanik.

Lavdrim Muhaxheri apo i njohur si Komandant Muhaxheri, është zgjedhur në vitin që shkoi komandant i shqiptarëve që janë pjesë e krahut të rebelëve anti-regjimit të Bashar Al-Asadit, por jo i pjesës që kërkon demokraci për Sirinë, por i krahut që kërkon një Siri me sheriat-grupet e afërta me “Al-Qaida”.

Ai punoi si punëtor krahu në Kampin “Bonsteel” për një periudhë të caktuar, deri në vitin 2010. Pas kësaj, miqtë tij tregojnë që ai ruajti raporte dhe rekomandime të mira nga punëdhënësit e tij, KFOR-i amerikan sa që me anë të një kompanie private, si shumë të rinj kosovarë, ai udhëtoi për të punuar në Afganistan, në kampet e NATO-s. Atje kishte punuar afro dy vite.

Miqtë e tij tregojnë për Express se Lavdrim Muhaxheri është lidhur me rrymat ekstremiste vetëm nga fundi i vitit 2012, fillimisht në shoqatën lokale “Parimi”, nga e cila me vonë u krijua shoqata “Rinia Islame-Kaçanik”, ku Lavdrim Muhaxheri ka pozitën e “Emirit”, udhëheqësit të krahut ushtarak të organizatës.

Lavdrim Muhaxheri iu bashkua luftës në Siri, si muxhahedin, në vitin 2012, për t’u kthyer një vit më vonë. Ai deri në gjysmën e Ramazanit të viti 2013 ishte në Kosovë, ku më pastaj iu ri-bashkua luftëtarëve në Siri, ku edhe mori pozita udhëheqje.

Gazeta Ekspress ka provuar që të kontaktojë me Lavdrim Muhaxherin për të marrë një koment të tij në lidhje me punët e tij në kampin “Bonsteel” të KFOR’it dhe punën e tij në kampet e NATO’së në Afganistan, por ai nuk u është përgjigjur pyetjeve të gazetës.

Pyetjeve nuk u janë përgjigjur as grupet me të cilat është i lidhur Lavdrim Muhaxheri. Lavdrim Muhaxheri u bë i famshëm fillimisht me një video në Youtube ku ai bënte thirrje për tu bashkuar të rinjtë shqiptarë mysliman luftës në Siri.

Ai më vonë mori rolin kryesor në sqarimin e përplasjeve të brendshme në kampin e rezistencës kundër Bashar Al Asadit, ku ishte edhe i pari nga shqiptarët që haptas konfirmoi që ekzistonin përçarje të thella në mesin e revolucionarëve, përçarje deri në ndjekje të njëri-tjetrit për vrasje.

Tani Lavdrim Muhaxheri udhëheq togën e shqiptarëve, duke përfshirë edhe shqiptarët nga Shqipëria e Maqedoni, në strukturën që quhet “Ushtria e vendorëve dhe të huajve” në kampin e rezistencës kundër Asadit, e cila është e lidhur me krahun e Al-Nusras, derisa i raportojnë drejt për së drejti komandant “Ebu El-Bagdadit”. Ky kamp lufton edhe kundër Asadin, por edhe kundër Ushtrisë për Çlirimin e Sirisë, një pjesë tjetër e revolucionare që pjesërisht përkrahen edhe nga forcat e perëndimit që kërkojnë largimin diktaturës së Asadit dhe krijimin e shteti demokratik të Sirisë.

Muhaxheri e quan dokument të “qafirëve”pasaportën e Kosovës [video]

Lavdrim Muhaxheri, kosovari i cili paraqitet si një ndër drejtuesit kryesor të Shtetit Islam të Irakut dhe Shamit, ka folur përsëri para muxhahedinëve.

Muhaxheri, mohon përkatësitë tjera të tij dhe thotë se është vetëm mysliman.

Muhaxheri, derisa flet në gjuhën arabe, ai dhe disa të tjerë shqyejnë dhe i djegin pasaportat që i posedojnë, duke thënë që ai është një dokument i “qafirëve”.

Së fundmi, Muhaxheri, nga Kaçaniku i Kosovës, është shfaqur në një video duke folur një arabishte të rrjedhshme.

Sipas Express, ai thotë se është vetëm mysliman, duke mohuar përkatësitë e tjera.

Në fund, ai gris pasaportën kosovare, duke thënë se është dokument i qafirave (jobesimtarëve).

-  Video - 

*   *   *

Supermbesa Dasara Malltezi

Supermbesa rrëfen marrëdhënien me gjyshin Sali Berisha dhe u përgjigjet kritikave: 

“Any publicity, is good publicity”

Mbesa e ish-kryeministrit Sali Berisha ka dhënë një intervistë sot për gazetën “Koha Jonë” ku rrëfen punën me librin“Guidë për lëndën e Letërsisë”, promovuar pak ditë më parë. “Supermbesa”, siç është cilësuar në media ditët e fundit Dasara Malltezi, u përgjigjet pyetjeve mbi komentet në rrjetet sociale, mbi marrëdhëniet me gjyshin e saj, Sali Berisha, por edhe mbështetjen e tij në këtë sipërmarrje.  “Ideja më erdhi krejt rastësisht. Kuptova se nuk po bëja diçka të veçantë me jetën time, nuk po bëja gjëra që do të më ndihmonin të arrija synimet e mia në jetë dhe mendova të bëja këtë libër. Shtysa kryesore ishte dhe fakti që unë e mora këtë si një sfidë me veten, sa e aftë isha unë t’ia dilja vetë... Për librin, periudha e studimit dhe e mbledhjes së materialit ka qenë viti i fundit i maturës, ku unë mësoja dhe shënimet i kisha personale, pa menduar ndonjëherë për t’i botuar, ndërkohë për librin kam punuar që nga dhjetori, pra diku të 3-4 muaj më parë. Pritshmëria ime ishte për diçka tjetër dhe kurrë nuk e prisja këtë lloj reagimi. Ka kaluar çdo pritshmëri dhe më bëhet vërtet qejfi” shprehet Malltezi ndërsa flet për punën e bërë me librin e botuar pak ditë më parë.

E përsa i përket komenteve në rrjetet sociale, ku nuk kanë munguar as kritikat ajo shprehet se: “komentet negative më pëlqejnë shumë. Në fund të fundit çdo koment të jep një lloj informacioni, por komente negative me prapavijë politike as nuk më bëjnë fare përshtypje. Të gjykosh librin nga kopertina në kuptimin e plotë të fjalës! Pra të gjykosh një libër të tërë, gati 200 faqe nga përdorimi i një fjale të vetme (që është mbiemri im) tingëllon absurde”. Duke pranuar se libri i saj ka ngjallur mosbesim dhe debate, Malltezi thotë se “Any publicity, is good publicity” (çdo lloj reklame, është reklamë e mirë)”. Ndërsa përsa i përket raporteve me gjyshin e saj, Sali Berisha ajo thotë se nuk e ka parë atë asnjëherë si kryeministër, deputet, apo politikan. “Gjithmonë për mua ka qenë gjyshi. I vetmi dallim është që tani e takoj shumë me shpesh dhe jam tmerrësisht e lumtur për këtë gjë” vijon ajo. Ndërsa përsa përfshirjes në politikë, Malltezi thotë se për momentin nuk e ka një ambicie të tillë. “Synoj tek biznesi, por nuk di të flas për të ardhmen e largët” thotë ajo.

http://respublica.al/artikuj/2014/03/16/dasara-malltezi-rrefen-marredhenien-me-gjyshin-sali-berisha-dhe-u-pergjigjet

imazhe shqip

*   *   *  

Tirona Fanatics

                17 NENTORI FANATICS       imazhe shqip

Kunati i befasuar nga thirrjet naziste në stadium

Kunatit ju hap një telash i ri i papritur lidhur me klubin Tirana. Si familje, Kunati që i vogël ka qenë tifoz me Partizanin. Babai i tij ishte kapter në ushtri, dhe si shumica e familjave të ushtarakëve, ishin me Partizanin. Edhe pse nuk ishte shumë tifoz, sa herë ishte tifoz me dikë, ishte me Partizanin.

Kur mori në dorë bashkinë, mësoi se kishin dhe klubin Tirana. Sado që Kunati mundohej t’i thoshte Tirana, me mendje e kishte 17 Nëntori. Prapë punë partizanësh. Biles sa herë fliste me babain e tij, ai i thoshte vetëm 17 Nëntori dhe kjo e ngatërronte punën kur flisnin në sy të njerëzve të klubit.

Dje në stadium, një tifoz i 17 Nëntorit, d.m.th Tiranës, kishte shkruar një parrullë ku thoshte “ne për ju do rihapim Aushvicin”.

Parrulla ishte naziste, por nuk u mor shumë seriozisht.

Sidoqoftë, Luli e këshilloi Kunatin ta hetonte kush e vuri atë parrullë.

Kunati filloi hetimet dhe i doli që tifozi ishte nga Erseka.

-Si ka mundësi, tifoz i 17 Nëntorit nga Erseka, mendoi Kunati?

Filloi të gërmojë më shumë për të. Doli që kishte pasur dhe babën oficer.

-Si ka mundësi oficer, tha Kunati, dhe kërkon të hapet Aushvici?

Gërmoi dhe më tej, dhe doli që ai punonte në Bashki.

-Si ka mundësi, pyeti Kunati, kush ta ketë futur në Bashki?

Dhe thirri menjëherë shefen e kuadrit, që e ka vajzë teze.

-Ma shiko pak këtë emër, i tha. Si ka filluar punë në Bashki?

Ajo i hodhi një sy të dhënave dhe pa u menduar shumë tha, “këtë unë e kam futur”.

-Po kush ta rekomandoi, i tha Kunati?

-Plotësonte kriteret, i tha vazja e tezes. Ishte nga rrethet, kishte babain oficer, familje me origjinë komuniste. Epo thashë, dora jonë ky, dhe e kam marrë. Bile dhe kur e mora intervistë, e pyeta me kë je tifoz. Më tha me 17 Nëntorin, jo Tiranën. Babi jot gjithmonë nga këta më sjell për punë.

-Mirë, dakord, i tha Kunati. Mos ja thuaj njeriut, se mërziten këta tifozat e Tiranës.

Pas kësaj i raportoi Lulit për situatën.

I tha që tifozi është nga Erseka, familje oficeri, i lidhur me Partinë e Punës, por tani është demokrat i vendosur.

-D.m.th nuk distancohemi dot, tha Luli?

-E kemi pak vështirë, i tha Kunati, se mërzitet babi. E ka djalin e shokut.

-Po mirë, gjej ndonjë mënyrë që të shmangim përgjegjësinë, tha Luli.

-Nuk kemi shumë mundësi, tha Kunati. Vetëm po ja kthyem skuadrës emrin 17 Nëntori dhe të themi që dhe ne me luftën jemi, s’kemi punë me nazistët. Gjithë bashkia dakord është. Vetëm këta tifozët janë kundër.

http://www.gazetatema.net/web/2014/03/23/kunati-i-befasuar-nga-thirrjet-naziste-ne-stadium/

*   *   *

Lulzullap bin Bela' al Bashari

Kunati, plan operativ për të futur Lulin në Presidencë

imazhe shqip

Kunati u informua se Ministri i Jashtëm i Shqipërisë i kishte propozuar Nishanit që të dekorohej me rastin e vizitës në Shqipëri, Ministri i Jashtëm i Emirateve të Bashkuara, Sheiku Abdullah bin Zayed al Nahyan.

Sapo mori vesh, u bë keq që Luli nuk ishte askund në axhendë. Siç dihet, Kunati është interesuar për ca lekë për Tiranën nga Emiratet e Bashkuara, por nuk është bërë gjë akoma.

Atëherë i hyri punës se si të ishte dhe Luli në atë ceremoni.

U lidh me Presidencën dhe ia shpjegoi problemin Jarit.

-Tani unë e futa një herë tek Këshilli i Sigurimit, tha Jari. Do më thonë që e ke Lulin sekretar personal. E kam pak të vështirë. Aq më tepër që këta arabët nuk e kanë shumë në konsideratë opozitën. Zakonisht këta vënë Kunatin në opozitë, ose kushëririn. Më fal se nuk e kam për ty. D.m.th është sikur të vërë Rama Kunatin d.m.th.

-E di, e di, tha Kunati, por duhet të gjejmë një mënyrë që Luli të jetë aty.

-Po mirë, sajo diçka sikur është rastësisht këtu, i tha Jari, dhe ashtu e fus në takim.

Kunati i hyri punës. Mori axhendën. Fiksoi orarin fiks kur do hynte Sheiku Abdullah bin Zayed al Nahyan dhe ndërtoi një skemë.

Luli do hynte në Presidencë nga dera e pasme, do t’u thoshte rojeve kam takim me Presidentin, do të ngjitej lart, do të shkonte tek dera e Presidentit, por aty nuk do futej tek sekretaria, por do bënte djathtas tek një sallë e vogël pritjesh dhe do priste aty. Kur të vinte Sheiku Abdullah bin Zayed al Nahyan, sipas protokollit do priste aty 1 minutë. Kur të hapej dera, Luli do ishte aty dhe do t’i fliste. Pastaj do bënte sikur nuk kuptonte dhe do hynte në takim.

Ja dërgoi skemën Jarit dhe atij i pëlqeu.

-E paske qarë, tha. Ku i di gjithë këto gjëra mo burrë?

-E kam bërë një plan më të hollësishëm për të takuar Hillari Klintonin në Rinas, atëherë kur erdhi dhe nuk takoi Lulin, i tha, por nuk e lanë ata rojet. Kurse këtu nuk kanë shans rojet ta ndalin se ka hyrë brenda.

-Po sikur të hyjnë rojet më parë dhe të kontrollojnë dhomat, i tha Jari.

-E kam llogaritur dhe këtë, i tha Kunati. Luli, po dëgjoi hapa, do shtrihet përmbys dhe do bëjë sikur falet. Ata e kanë zakon që kur falesh, nuk të prekin. Sa të mbarojë Luli faljen, vjen grupi dhe s’kanë ç’i bëjnë.

-Qenke gjeni, i tha Jari. Hallall. Do dalë me sukses, mos ki merak.

Dhe në fakt gjithçka shkoi sipas parashikimit. Luli arriti të futet në takim dhe të jetë prezent kur Jari dekoroi Sheikun Abdullah bin Zayed al Nahyan.

Pasi mbaroi ceremonia, Sheiku iu afrua Lulit dhe i dha dorën.

Luli iu prezantua duke i thënë se ‘jam kryetari i opzitës’.

-Aha, çfarë e keni kryeministrin, kunat apo baxhanak, e pyeti.

Luli u hutua aq shumë nga përmendja e Kunatit sa nxitoi t’i thotë: “Jo, jo, Kunati nuk ka ardhur”.

-Kuptova, tha Sheiku, qenke baxhanaku.

Luli e humbi përsëri dhe nxitoi t’ia shpjegonte, por Sheiku ndërkohë u largua.

Ditmiri iu afrua dhe duke e parë në siklet, i tha ‘mos u shqetëso se e sqaroj unë që ka vdekur në Gërdec baxhanaku’.

http://www.gazetatema.net/web/2014/03/13/kunati-plan-operativ-per-te-futur-lulin-ne-presidence/

imazhe shqip

*   *   *

Portret i paautorizuar për sekserin e qeverisë shqiptare

imazhe shqip

TemA – 18 Qershor, 2012

Është një makinë Bentley që parkohet çdo natë tek Ministria e Financave. Rojet e gardhit rrethues të Kryeministrisë nuk e ndalin pasi e njohin. Prej saj zbret një biznesmen i bëshëm, i cili hap pa trokitur dyert e qeverisë shqiptare. I përshëndet buzagaz rojet, nuk u lë bakshish, por u lë të kuptojë se do flasë mirë për ta tek shefat. Nuk e ndalin as në kat të parë dhe as në paradhomën e Ministrit të Financave. As tek kryeministri. Çohen të gjithë në këmbë dhe e respektojnë me frikë që ngjan si nderim.

Ridvan Bode, ministri aktual i Financave është një mik i vjetër i tij i së paku 15 viteve më parë, kur ai ishte një biznesmen i panjohur dhe një ushtar i bindur i kohëve të fundit. Janë të dy korçarë dhe të njohur familjarisht. Biznesmeni në fjalë ka nisur studimet për inxhinier minierash dy vjet para rrëzimit të komunizmit dhe i ka braktisur ato pas rënies së komunizmit. Është nga të paktët që ka dalë jashtë kufijve të Shqipërisë andej nga ishte më vështirë për të hyrë se sa për të dalë, përmes Jugosllavisë që po shembej. Prej Beogradit ka ikur në Austri dhe ka filluar jetën e emigrantit. Më pas ka përdorur punësimin e tij me kompani lindore, kryesisht ruse, për të nisur një tregti të vogël të pajisjeve elektroshtëpiake. Tentoi të shtrihej dhe në Shqipëri, por pa shumë sukses në një treg që diktohej nga ekskluziviteti i një biznesmeni të fuqishëm siç ishte Agron Duka. As Ridvan Bode, atëherë ministër në ikje, nuk e ndihmonte dot.

Ardhja e socialistëve në vitin 1997 e riorientoi të gjente atje aleatë të rinj. Në vitet e para e pati të vështirë. Manovrimet e tij me doganat, udhëtimet bosh ose vetëm me letra të kamionëve të tij nga Vjena në Lubjanë dhe nga Dubai në Tiranë, u bënë të famshëm për doganierët shqiptarë. Në një test për të provuar pafuqinë e tij politike, një shef komisariati në Librazhd e arrestoi bashkë me kamionin dhe e mbajti nja 24 orë të lidhur në komisariat. Por pak nga pak lidhjet me socialistët u forcuan. Në tregun e madh të elektroshtëpiakeve po bënte vend dhe një degë e tij. Qëndrimi në Vjenë e bënte të favorshëm njohjen me shumë zyrtarë shqiptarë që kishin Vjenën qytet transit për udhëtime, dhe Fatos Nanon që e kishte qendër zbavitje për fundjava në kazinonë e saj. Lidhjet u forcuan aq shumë sa në vitin 2004 kur u bë publik një skandal lidhur me disa kompani me emra të vdekurish që faturonin TVSH për disa biznesmenë, përfshi dhe grupin e elektroshtëpiakeve shqiptare, hetimi u varros.

Ndërkohë që Fatos Nano po vihej para sulmeve të ashpra për papërgjegjësi në qeverisje dhe bredhje në buzuqe kur në vend ndodhnin fatkeqësi, ai bëri përpjekjen e fundit për të mbajtur të pajtuar TV Klanin me qeverinë e Fatos Nanos. Pazari u prish thuajse aksidentalisht nga gazetarë që nuk dinin gjë për pazarin e pronarëve të tyre.

Me afrimin e ndryshimit të pushtetit, në vitin 2005 ai nuhati i pari të ardhmen e lobimit në biznes. U bë ndër klientët e parë të Argita Berishës disa muaj para se babai i saj të vinte në pushtet dhe kjo nuk ishte pak. Shpërblimi i parë ishte vizita e Berishës dhe gruas së tij në një promovim biznesi të tij në autostradë.

Me fitoren e Berishës, ai financoi krizën e parë mes aksionarëve të TV Klanit. U gjend në krah njërit prej aksionarëve që tani ishte bërë me Berishën, kundër dy të tjerëve që tashmë konsideroheshin nanoistë. I dha pare dhe shpresë dhe ua hoqi nga duart TV dy biznesmenëve të tjerë, Marsel Skëndos dhe Zhyljen Roshit. Me pronarin e TV Klanit para dhe ai nga pas, ky biznesmen filloi një revansh jo vetëm ndaj konkurrentëve të vet, por në thelb një revansh ndaj kapjes së shtetit. Filluan të falimentojnë supermarketet e para që ishin në treg për shkak të gjobave të Ridvan Bodes, që i shërbente klientit të tij të ri. Vajza e Ministrit të Financave ndërkohë po shkollohej në Vjenë e sponsorizuar prej këtij biznesmeni dhe ndere të tjera të vogla e të mëdha shfaqeshin gjithandej. Edhe pse hiqej si njeri korrekt që punonte me letra, ndërtoi mu në krah të Liceut Artistik të Tiranës një pallat me 5 kate pa leje, dhe është ende i paditur nga pronarët e tokës. Nga 8 kate pa leje që mori për pallatin së bashku me Frangajn, e ndërtoi atë në 13 kate. Dhe vazhdonte fliste për korrektësi dhe ndershmëri. Pak më vonë, me lobimin e tij pranë qeverisë dhe pronarit të TV Klanit, morën thuajse gjithë aneksin e stadiumit Qemal Stafa duke i kthyer destinacionin nga zonë argëtimi në zonë banimi dhe po ndryshojnë vazhdimisht planet e ndërtimit duke përfunduar në 25 kate.

U lidh me atë që quhet bosi i nëntokës serbe, miliarderin serb Mishkoviç, ish zëvendësi i Sllobodan Millosheviçit, me lidhje të forta dhe me Ilir Metën. I shiti me një çmim që kurrë s’u bë publik rrjetin e tij të supermarketeve, i cili më pas ua shiti një kompanie belge, që sërish rezulton e lidhur me kompaninë greke, me të cilin ai rihapi biznesin e supermarketeve të reja në Tiranë. Kjo e bën të pasigurt faktin nëse biznesi u shit apo u përdor për të qarkulluar letra dhe para. Sidoqoftë serbëve ua ktheu mikpritjen e vitit 1991 kur ishte emigrant në Beograd dhe i futi në biznes në Tiranë kur ishte zot i këtij vendi.

Në dalje të Tiranës vrapoi të blinte një pronë me probleme të Mirit të Xhikes, ndërkohë që prokuroria italiane e kërkonte atë pronë për sekuestrim. Duke u bërë garant i shtetit shqiptar, ia doli ta blinte dhe të zhvillonte aty një biznes të ri. Hapi fjalë që do sjell Carrefour në Shqipëri, ndërkohë që Carfourr u largua zyrtarisht nga Ballkani dhe paraqet si të tillë, një ortakëri me ish partnerin grek të Carrefour-it në Ballkan. Rruga Tiranë- Elbasan u devijua për shkak të biznesit të tij, duke shkaktuar dhe dëme mjedisore, ndërkohë që një tjetër rrugë po niset nga Tirana drejt biznesit të tij duke shkatërruar 7 hektarë park kombëtar. Administratori i Carrefour-it u gjend i vrarë dy javë pas fillimit të punës, por ndoshta këtu nuk ka lidhje. Rastësia bën të vetën ashtu si në rastin e gjyqtarit Konomi, i cili u hodh në erë pas fitoi pronën e tij me gjyq në Gjirin e Lalzit, dhe siç provohet është në konflikt me pronën Toptanëve që ky biznesmen e ka parablerë duke rrëshqitur disa hektarë më poshtë në hartë drejt detit. Përdor lart e poshtë emrin e Edi Ramës, Sali Berishës, Fatos Nanos dhe gjithkujt që ka një gjë në dorë në këtë vend, por nuk harron kurrë të përfitojë dhjetëfish prej tyre. Ka marrë gjithë bregdetin e Himarës në përdorim për plazh dhe ka privatizuar pa fund toka në bregdet përmes qeverisë. Ai ka futur hundët në krimin e ACR në zonën D, në koncesionin e Kalimashit që pritet të jepet, në pullat fiskale që Bode ia ka dhuruar atij për të taksuar biznesin e shtrenjtë shqiptar të akcizave dhe gjithandej ku nevojitet partneritet me shtetit dhe biznesit.

U bë iniciator i licencës së katërt të operatorit celular, duke futur fiktivisht në garë Postën e Kosovës për gjoja eksperiencë dhe më pas bleu gjithë aksionet e tyre.

Ridvan Bode, ushtari i bindur i tij, i ka dhënë leje për dy kompani që do të mbledhin borxhet e CEZ, ndërkohë që realisht ato shërbejnë vetëm si sekserë për t’i mbajtur CEZ ca lek nga lekët që qeveria ka për t’i dhënë prej borxhlinjve të saj.

Ka marrë përmes lobimit politik dhe sekserllëqeve me pronarë me probleme tokat në gjithë bregdetin shqiptar dhe periferi të Tiranës dhe ka miratuar dhe lejet turistike për to. Në zonën e Farkës po ndërton një zonë rezidenciale super të shtrenjtë, të cilën e përdor për të joshur ministra duke u treguar makete, si Lulëzim Basha banorëve të Paskuqanit. Me maketet e treguara dhe vilat e premtuara, vazhdon revanshin për të marrë gjithçka në këtë vend. Është pak a shumë një fshat ku premtohen shtëpi për ministra dhe opozitarë që dalin kundër Edi Ramës. I përngjet Fshatit Ndërkombëtar në Prishtinë me pronar ish Dino Hasanaj, i cili u gjend i vet%vrarë në zyrë një javë më parë, për shkak të detyrës si Drejtor i Agjencisë së Privatizimit të Kosovës. Ajo ishte një detyrë zyrtare e tij. Ky biznesmen e ka jozyrtare dhe të njëjtën detyrë, pasi dikton çdo gjë shteti shet në këtë vend.

Suksesi i tij u fundit është gara për lotarinë kombëtare, të cilën e ka diktuar nga fillimi në fund tek ushtari i tij Ridvan Bode, duke futur qeverinë në konflikt dhe me biznese presitigjioze ndërkombëtare në këtë fushë.

Është njeriu që ka blerë gjithçka në këtë vend, ka kapur shtetin, median, dhe politikën. Dhe tmerri është se kjo nuk quhet mafie, por sukses. Biznesmeni nuk ka emër. Dikur quhej Zamiri i Bitijes, siç njihen të fortët që identifikohen me mamatë, më vonë Zamiri i Vjenës, me pas Zamiri i Sandrit, tani Zamiri i Ridvanit.

http://www.gazetatema.net/web/2012/06/18/portret-i-paautorizuar-per-sekserin-e-qeverise-shqiptare/

*   *   *

Shqipëria e ndyrë e Blendi Fevziut

Nga Bledi Mane- Public Enemy 

facebook.com/bledi.mane

 imazhe shqip

1./ Hej Fevzo, si të duket atdheu pa Ardian Klosin?

Bosh, i mpirë, i tulatur, moskokëçarës, halabak, snob, i dhjerë… Si thua, i mungon vendit një mendjehapur ironik, racional, cinik dhe i rafinuar si Klosi?

Aha, tani po e kuptoj që paskam degraduar unë. Të pyes ty nëse atdheu yt ndjehet ende keq e i munduar nga vetëvrasja e një kafkiani të depresionuar nga mëkatet e paraardhësve të tij, të lënduar nga dhimbjet e atdheut të tij që vuan e vuan e nuk i vdes kurrë. Kam degraduar unë sepse harroj shpejt që mes jush, mes teje dhe Klosit ka dy atdhe, ka dy Shqipëri.

Ikja e Ardian Klosit prej kësaj Shqipërisë matanë do të mbesë gropë e madhe e pambushur, do të jetë si një varr i hapur masiv, i cili do të përpijë mjaft mendje e shpirtra fisnikë, të cilët do i dorëzohen ikjes së përjetshme. Do vazhdojë të përpijë si me forcë anteu të dobëtit dhe delikatët logjika dhe kurajoja e të cilëve do të mposhtet nga vuajtjet e ndjenjave, nga mosguximi gjenetik, na turpërimi që i bëhet vendit të tyre nga gjysma e republikës përballë.

Ti Fevzo nuk ke arsyen më të vogël të dëshpërohesh dhe tulatesh nga (vetë)vrasja e Klosit. Jo, sepse kur ai ishte drejtor i televizionit publik të zboi me ceremoni e u bë sebep që opinioni yt të stacionohej pranë Sandrit të Klanit, jo sepse Klosi për ty ishte një bibliotekë dhe akademi aleksandrie gjigande, së cilës nuk iu afrove as në monizëm, as në të gjallë e as në të vdekur. Jo sepse dyshja antikonformiste Klosi-Rama nuk të krijoi kurrë asnjë xhep sado të vogël sikur për fasadë, jo sepse pragmatizmi dhe estetika e karakterit të Klosit nuk krahasohen me cektësinë e inteligjencës tënde prej një shërbëtori tashmë të zbuluar regjimesh…por ndryshimi mes jush janë dy copëzat Shqipëri, atdheu yt dhe atdheu i tij.

Atdheut të Klosit po i mpaken qytetarët me ikjet e gërdecasve, kostrebickave, 21 janarsve, ai atdheu po vajton humbjen, ndërsa Shqipëria jote gumëzhin nga zhurmat e njerëzve që vijnë vërdallë pa lek në xhepa e pa blerë asgjë nëpër TEG. Atdheu yt ka vite që nuk skuqet e as zverdhet, por thjesht trashet e majmet artificialisht si një obez vagabond. Atdheu yt thjesht var varëse të trasha floriri, xhiron gomat e makinave të shtrenjta dhe trash zërin si lac lagjeje duke trembur ata që nuk e njohin.

Atdheu i Klosit ka mbetur bathorisht dhe paskuqanisht i palegalizuar me barkun bosh, qytetarët e të cilit ende nuk kanë marrë paratë e premtuara të votave që hodhën trefish më 8 maj. Atdheu i Klosit u plagos dy herë brenda kësaj javë në Peqin dhe te Gjiri i Lalzit. Ende ky atdhe nuk mjekon nga tulatja plagën që i shkaktoi plumbi i Dashnor Sulës me pisqollën e Kuvendit, teksa vetë atdheu kishte shkuar të argëtohej në stadium. Ndërsa i rridhte gjaku i plagës së parë, hëngri një grusht të thatë hundëve tek rrokte të shikonte se kush hante darkë në atë vilën e krimur të Ilir Metës në Lalëz.

Hej Fevzo!

E di si më duket atdheu i Klosit?

Porsi rrëfimi yt dhe i Ben Blushit në numrin e parë të Rilindjes Demokratike ne janarin e 1991-shit. 21 vjet më pas dhe ende vërtitet e njëjta varfëri, por kësaj here më injorante dhe më e rrezikshme.

Atdheut tënd Fevzo i mungon tashmë idealizmi i brezit tuaj, i mungojnë gjyshet e tua të dashura, të cilat siç pretendon ti vinin nga dyer të rënda aristokratësh, por ikën me brengën se nipi i tyre nuk e filtroi dot gjakun e tij në blu ngaqë tu helmua gjate monizmit. Ato të edukuan me fisnikërinë e të qenurit superior ngritur mbi themele të forta meritash, por ti si për forcë zakoni e si dembel mesdhetar nuk filtrove gjakun, por flirtove me çdo kryeministër të majtë e të djathtë duke u bërë si urë. Ti këmbeve urtësinë, gjenezën, largpamësinë e Toptanasve dhe Bregasllarëve me prapaskenat rurale të poshtra nordike që t’i cytën Frangajt dhe Metat.

Atdheu i Klosit është i varfër sepse andej nga soji yt përballë nuk deklarove kurrë shifrën e saktë sa ia shite francezit Zhuljen Roche gazetën Korrieri, nuk dihet sa fiton tashmë çdo muaj dhe sa taksa paguan, nuk dihet sa kopje u shit libri yt për shokun Enver dhe nuk dihet nëse je tatuar ti dhe botuesi yt.

Atdheu i Klosit ndjehet i shokuar sepse studioja e opinionit tënd është aushvicuar në terre kërcënimesh me varje palmash, plumba ballit, prerje fytesh. Atdheu yt ngërdheshet kur dëgjon Endirën e KRTV tek flet për gjoba të rënda pse miku ish armiku miku yt Arjan Cani puth alla francezçe ukrainaset e bukura ndërsa ty nuk tenton të të këshillojë askush për të ndryshuar diskursin e debateve.

Atdheu yt Fevzo duket i bukur nga jashtë, por krimbja e tij nga brenda do ta brejë shumë shpejt fasadën. Ti megjithëse ke fjalën e rëndë e respektohesh preh hallit, kurrë nuk guxove ta shëroje sado pak. Atdheu yt është mbushur me rrugë të reja të nisura e të pa përfunduara, atdheu yt po “kristalizon” tashmë sistemin universitar jo publik më sharlatanin në kontinent, atdheu yt ka frikë të pranojë krizën e rëndë të një ekonomie informale që po azmatohet përfundimisht. Jepi gjithë ditën atdheut tënd të pijë Red Bull nga të Gimçes së Ritvanit e përsëri do i dridhen këmbët nga pafuqia. Zbukuroje atdheun tënd si manekinat e QTU-së së Samirit, por përsëri dhjami i krimit nuk ia fsheh kokallat e një ushqyerje spontane. Çoje sa herë të duash në Bruksel me aeroplanët Belleair të Lulit, përsëri Shqipëria jote Fevzo e shëmtuar e plakur do të duket. Vishe me rroba të shtrenjta Burrbery si ato të bashkëshortes tënde, por sërish ky vend do të duket oriental e i përdalë.

Hej Fevzo, nuk dua të të bej qejfin por ti tashmë studiohesh në shkollën e gazetarisë shqiptare si “fenomeni i vjollcëvokshërimit mediatik”. Ti le pa gjumë studentë gazetarie të Qytetit Studenti tek mundohen të të imitojnë ty. Duan të bëhen të famshëm e të pasur porsi ty duke mos lexuar asnjë libër e gazetë, duke rekrutuar të tjerë të punojnë për ta, duke ngarë trafikun e influencave në hullinë tënde, duke e dredhur çdo 8 vjet sa sheh që në horizont ndjehet era e ndryshimeve.

Hej Fevzo ti sot je më shumë se një star, je një Rambo, je një Oprah, je një ministër pa portofol, je një megaeminent, je një super këshilltar, je një Kastro që ke kastruar atdheun tënd jo atë të Ardian Klosit.

Eh Fevzo djali. Ti ke gjithçka në dorë, por unë të shoh porsi mbretin lakuriq të atdheut tënd. Ti ke kohë që nuk plakesh e as rinohesh. Ti ke kohë që bashkë me atdheun tënd je shëmtuar. Ti nuk je më ai djali i bukur i një atdheu të bukur sepse të kanë ngordhur parimet. Ti nuk je pjese e lumturisë kolektive, ti vërtetë po shëmtohesh dhe shikoje me kujdes veten. Je trashur, ke mbetur pa qafë, pa forma, pa flokë, me fytyrë e kokë që po të vezëzohet porsi Fantomasi i Marsel Alenit. Ti po vuan shpagimin e heshtur të qindra mijërave që të shohin e të dëgjojnë çdo natë sesi ti skuthshëm i poshtëron ëmbël. Ti me koshiencë po shndërrohesh në dishepullin dhe imazhin e një diktature të zbukuruar, e cila butë-butë zbret nga ekrani i televizionit dhe injektohet ne gjakun dhe qelizat e qytetarëve të atdheut tënd. Atdheu i Ardian Klosit është më ndryshe, nuk injektohet kollaj. Ata më mirë vrasin veten sesa të kthehen ne ushtare të bindur të një kauze kaukaziane. Atdheu i Klosit ka tharm evropian. Atdheu i Klosit vdes dhe ngjallet më i bukur.

2./Një tjetër Atdhe

Harrova të të kujtoj Fevzo se mes atdheut tënd dhe të Klosit ndodhet Atdheu im. Po qëndron pezull, pa fryme po qëndron. Thjesht rri e vështron indiferent, por dije se kur të zgjohet do t’ia marre frymën atdheut tënd të lodhur, të drobitur, atdheut tënd kokëpalarë. Atdheu im do t’ia shkërdhejë pasurinë dhe pushtetin atdheut tënd të shëmtuar. Atdheu im nuk është frikacak, atdheu im do ua ktheje pasurinë dhe lavdinë qytetarëve të tij e asnjëherë nuk do t’i detyrojë ata të vrasin veten. E vëmë një bast po ke bythë o Fevzo?

 imazhe shqip

*   *   *

Simbolika e (pa) shpjeguar e dy gishtave

Një prej simbolikave të mbetura nga 23 vjet më parë, pa pësuar asnjë lloj zbehjeje apo harrese, është ajo e dy gishtave përpjetë, një akt që përfaqsonte thirrjen për demokraci që pushtoi gjithë vendet e Lindjes komuniste, në kapërcyell të 90-ës, sigurisht dhe Shqipërinë. 

imazhe shqip

Berisha nuk mund të kuptohet pa dy gishtat. Këto, portreti herë i ngërdheshur me buzët vesh më vesh e herë i murrëtyer, si dhe kadencat e regjistrit vokal, që finalizohen më pas ne një kantilenë gricëse për çdo vesh të ndjeshëm ndaj të bukurave zëra të kësaj bote, janë konfigurimet që na nuk na shqiten dot prej dy dekadash. Dy gishtat i ka marrë si stafetë dhe Lulzim Basha, që i tund sikur të ketë tufa lulesh ndër duar, shoqëruar gjithnjë nga një pamje lumturie orgazmike, krejt e pashpjegueshme, porsi arsyeja se përse duhen ngritur ato, gjersa ishin të kushtëzuar nga një konteskt i caktuar që sot nuk ekziston më. Por mundet ta ketë një shpjegim, nëse ngrehësit e tyre gjykohen për mbajtjen gjallë të një populizmi, pa të cilin nuk mund t`i sigurojnë vetes asnjë frymëmarrje në politikë. Ndaj, jo më kot u panë të ngrihen dy gishtat edhe në një protestë të të larguarve nga administrate, paraditen e së enjtes.  E.H.    

        http://imazheshqip.blogspot.com/2012/12/hysen-shoshori-i-shkruan-sali-berishes.html 

*   *   *