Enver Hoxha dhe një histori mes

Edi Ramës dhe 

Berishës në janarin e vitit1991

Nga Prof.Pëllumb Xhufi

Revista JAVA

Të bësh një analizë pak a shumë të saktë e gjithpërfshirëse të Enver Hoxhës është një mision i vështirë e, me sa duket, i parakohshëm. Misioni bëhet edhe më i vështirë në këtë klimë intolerance prej lufte të ftohtë, të krijuar nga lukunia e spiunëve dhe e komunistëve të konvertuar që kanë qeverisur vendin këto 23 vjetët e fundit.  Aq më shumë, bëhet e vështirë të flasësh në mënyrë të paqme për Enver Hoxhën dhe për çdo ngjarje e personazh të periudhës së komunizmit shqiptar, kur ftohesh ta bësh një gjë të tillë në 20 shkurt, datë që lukunia në fjalë e ka zgjedhur si ditën e saj të Shën Bartolomeut. Kështu, çdokush që rreket të shkruajë ndonjë mendim për Enverin, siç po bëj unë tani, instinktivisht priret  t’i masë fjalët, për të qenë politikisht korrekt me lukuninë e spiunëve dhe të të konvertuarve, që në çdo 20 shkurt veteksitohen deri në kafshim. Ndërsa them këto, vetvetiu më fanepset histori e vitit 1991, që ka për protagonistë z. Sali Berisha dhe z. Edi Rama. Ishte janar, kur në sallën “Dea” të Pallatit të Kulturës Partia Demokratike e porsakrijuar kishte organizuar një bashkëbisedim me intelektualë të kryeqytetit. Mes të tjerash, një i pranishëm në atë takim e pyeti z. Berisha se cili ishte qëndrimi i tij dhe i PD ndaj figurës së Enver Hoxhës. Z. Berisha u përgjegj ngatërrueshëm, duke thënë, hiç më shumë e hiç më pak, atë që po them edhe unë, pas 23 vjetësh, në hyrje të këtij shkrimi: “Enver Hoxha është një figurë komplekse, me të mirat e të këqijat e tij”. Me të mbaruar këto fjalë, nga gjysmëerrësira e rreshtit të fundit ia befi Edi Rama, i cili rrëmbeu thuajse me forcë mikrofonin dhe me një “ua tregoj unë se kush ishte Enver Hoxha”, filloi t’i tregojë sallës, e sidomos Doktorit që nuk ishte çliruar ende nga hija e Komandantit, se Enver Hoxha nuk ishte aspak një figurë komplekse…Të gjithë e dinë se çfarë mendon Edi Rama për Enver Hoxhën, ndaj nuk dua të zgjatem as me pasionin e tij antienverist, të sinqertë, të kuptueshëm por antihistorik, dhe as me antienverizmin e antikomunizmin e z. Berisha, që është i vonuar, i shtirë, antihistorik e gjithashtu amoral.

Për Enver Hoxhën është shkruar shumë kohët e fundit, por kryesisht duke e analizuar atë kryesisht në marrëdhëniet me demokracinë dhe me të drejtat e njeriut. Kjo është e kuptueshme, e pashmangshme dhe e domosdoshme Ai i përkiste, qysh në nisje, një bote dhe një ideologjie që e shkelte individin, liritë dhe të drejtat e tij, në emër të rendjes pas një projekti utopik që do t’u sillte të gjithëve, njëherësh e njëlloj, mirëqënien e lumturinë e kërkuar.  Kundërshtarët e tij politikë, nga bashkëluftëtarët e bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë, e deri te përfaqësuesit e “klasave të përmbysura”, u dënuan me një ashpërsi që nuk e pati shoqen as në Rusinë e Stalinit. Në mënyrë të veçantë, histeria represive e shpërthyer pas vitit 1970, kur pas “kërleshjes” me SHBA dhe BRSS regjimi bëhej gati t’i hidhte dorashkën edhe Kinës dhe për rrjedhim kishte nevojë më shumë se kurrë për një “paqe të brendshme”, nuk mund të shpjegohet veçse me një degradim politik dhe intelektual të regjimit dhe të vetë Enver Hoxhës.

Por, për  marrëdhëniet negative të Enver Hoxhës me demokracinë e me të drejtat e njëriut është folur mjaft pas vitit 1990. Edhe biografitë mbi të, të shkruara vitet e fundit, vërtiten në mënyrë të pashmangshme rreth këtij motivi. Ndërkohë, aspekti represiv i shtetit dhe  i vetë personalitetit të Hoxhës nuk përfaqëson të gjithë qënien e tij si politikan e burrë shteti.  Për një analizë më të thelluar e më historike, do të ishte e nevojshme të hetoheshin edhe marrëdhëniet e liderit komunist me gamën e madhe të veprimtarive partiake e shtetërore, që ai drejtoi me dorë të hekurt për më shumë se 40 vjet.   Pak ose aspak është shkruar lidhur me raportet e tij me pavarësinë e sovranitetin, me mbrojtjen e sigurinë, me  industrinë, bujqësinë, energjinë, arsimin, shëndetësinë, politikën e jashtme, kulturën, shkencën, sportet etj. etj. Nëse ne e pranojmë si një të dhënë të paracaktuar nga ngjarjet e Luftës II Botërore instalimin e sistemit komunist në Shqipëri, dhe në rast se analiza jonë nuk abstragon nga kjo premisë e rëndësishme, atëhere kuadri  i realizimeve dhe i dështimeve të regjimit të Enver Hoxhës në këto fusha nuk del aq i zi, sa ç’rezulton kuadri i rrënuar i raporteve të tij me të drejtat e individit dhe me demokracinë.

Ajo që unë dua të trajtoj posaçërisht këtu dhe që me siguri do irritonte shumë vetë, ka të bëjë me raportet e Enver Hoxhës me nacionalizmin dhe me Kosovën, si thelbi i çështjes kombëtare shqiptare. Shumica e autorëve dhe e teksteve të huaja, që janë marrë me historinë e Shqipërisë të pas Luftës, janë të një mendje kur thonë se Enver Hoxha ishte një komunist nacionalist. Sigurisht, në vendin e shqipeve nuk është pa rrezik ta thuash një gjë të tillë: rrezikon të mbytesh në detin e urrejtjes, të pështymëve e të jargëve të të ashtuquajturve “nacionalistë të opingës”. Ndaj, më së pari duhet sqaruar terminologjia.  Tashmë është bërë e modës të kategorizohen si “nacionalistë” figura si Abaz Kupi, Muharrem Bajraktari, Halil Alia, Selim Kaloshi, Isa Toska, Taf Kaziu, Bektash Cakrani etj. etj. Mirëpo, thotë Bernd Fisher, në rastin më të mirë, nacionalizmi i këtyre figurave ishte thjesht një “nacionalizëm krahinor”. Gjatë Luftës I dhe Luftës II Botërore, kush më shumë e kush më pak, çdonjëri prej tyre ra në ujdi me pushtuesit. Termat e ujdisë qenë të thjeshta: ju mos na hyni në sinoret e fshatit tonë, ne do t’iu ndihmojmë të shtypni çdo rezistencë jashtë sinoreve tona. Sigurisht, kundrejt pagesës. Kështu, këta trima, ndërsa betoheshin e përbetoheshin për “Shqipërinë Etnike”, e kaluan kufirin e krahinës së tyre vetëm për të vrarë e për të prerë shqiptarë të tjerë, pikërisht ata që luftonin për lirinë e vendit të tyre. Kështu bënë në Vlorë, në Berat, në Shkodër e Tiranë në dimrin e vitit 1943-1944. Nuk u mjaftuan me kaq. “Legalistë” si Musa Juka e Muharrem Bajraktari qysh në 1942, dhe “ballistë”, si Mithat Frashëri në 1944, i propozuan marrëveshje të fshehta përfaqësuesve të së djathtës nacionaliste serbe e greke, Drazha Mihajlloviçit dhe Napoleon Zervës. Këto parashikonin, hiçmosgjë, bashkimin e Shqipërisë në një federatë me Serbinë, gjegjësisht me Greqinë . Në 1948, kur E. Hoxha i preu marrëdhëniet me Jugosllavinë, përfaqësuesit e “nacionalizmit” në mërgim (mes tyre edhe Ernest Koliqi), i shkruanin letra Titos, ku e grishnin atë të sulmonte Shqipërinë, të rrëzonte regjimin e Enver Hoxhës dhe t’ua besonte atyre drejtimin e atij vendi, me premtimin se Shqipëria “e tyre” do të ishte një mike besnike e Jugosllavisë. Ishte skema e përpunuar  nga “arqi-nacionalisti” Esat Pashë Toptani (1914)dhe e zbatuar nga Ahmet Zogu (1924).

Sigurisht, në raport me ta, nacionalizmi i Enver Hoxhës ishte krejt tjetër. Hoxha e shpalli të paprekshme atë Shqipëri që trashëgoi, Shqipërinë e Londrës.  Në marrëdhëniet me jugosllavët e Titos, vuri qysh në kohën e luftës çështjen e Kosovës dhe të bashkimit të saj me Shqipërinë. Në 1943, Titua e pranoi se Kosova ishte shqiptare dhe pas luftës duhej t’i bashkohej Shqipërisë. Në janar 1944, me inisiativë të komunistëve shqiptarë këndej dhe andej kufirit (Fadil Hoxha shkruan se inisiator ishte Enver Hoxha dhe ai vetë), u mblodh Konferenca e Bujanit, ku u ritheksua vullneti i popullit të Kosovës për t’u bashkuar me Shqipërinë.  Në vitin 1946, Ambasadori i Jugosllavisë në Shqipëri, Gjegja, i cili shoqëroi Enver Hoxhën gjatë vizitës së këtij të fundit në Beograd, deklaronte se gjatë bisedimeve me Titon, lideri shqiptar kishte kërkuar “në një mënyrë të papërshtatshme” bashkimin e premtuar të Kosovës me Shqipërinë. Po me atë rast, Hoxha këmbënguli që problemi i bashkimit të Kosovës me Shqipërinë të përfshihej edhe në Traktatin e Miqësisë e Bashkëpunimit, që dy vendet bëheshin gati të nënshkruanin. Pas prishjes me Jugosllavinë, në 1949, Hoxha i shkruante një letër të gjatë Stalinit, ku pasi paraqeste një histori të detajuar të shqiptarëve nën regjimin e Karagjeorgjeviçëve e të Titos, konkludonte se bashkimi i Kosovës me Shqipërinë do ta forconte këtë të fundit, “aleate besnike e BRSS”dhe do ta dobësonte Jugosllavinë e Tito-Rankoviçit. Nuk ka dyshim se afrimi i Krushovit me Titon në 1955, ishte një nga shkaqet kryesore të krizës në marrëdhëniet sovjeto-shqiptare.  Hoxha nuk mund të harronte që pas vitit 1948 Jugosllavia ishte bërë bazë kryesore ku organizoheshin veprimtaritë e zbulimeve jugosllave, amerikane e greke kundër regjimit të Tiranës. Mbi të gjitha, mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë mbetej problemi i mprehtë i Kosovës. Qëndrimet e Enver Hoxhës pas vitit 1960 për çështjen e Kosovës zhvishen gjithnjë e më shumë nga mbulesa ideologjike dhe dominohen nga retorika nacionaliste, herë-herë edhe me nota raciste. Hoxha lëshohet me të njëjtim tërbim kundër “qelbësirave frikamane maqedonase që terrorizonin shqiptarët” (1969), por edhe kundër shërbëtorve shqiptarë të regjimit të Beogradit, duke filluar nga “qeni serb” Sinan Hasani (1982). Në vitin 1966 shkruante artikullin “Kush përgjigjet për krimet e genocidit të kryera në kurriz të popullsisë shqiptare të Kosovës, Malit Zi e Maqedonisë”, ku nënvizonte si momente kryesore vrasjet e të rinjve kosovarë në Mal të Zi (Tivar), ato të kryera në Kosovë kundër gjoja kundërshtarëve të Luftës, terrori gjatë aksionit për grumbullimin e armëve. Denoncon gjithashtu politikat shkombëtarizuese në dëm të shqiptarëve nëpërmjet rrudhjes së vazhdueshme të të drejtave kombëtare të tyre, duke filluar nga ajo e shkollimit në gjuhën shqipe. E trembte ajo që do të vinte pas vdekjes së Titos, kur edhe në të gjallë të tij zhvillohej një luftë e egër mes klaneve të ndryshme brenda Lidhjes së komunistëve jugosllavë. “Në kuadrin e kaosit e të shqyerjeve mes klikave të Jugosllavisë, Kosova dhe banorët e saj shqiptarë gjenden kurdoherë të ekspozuar ndaj rreziqeve të mëdha”, shkruante në 19 shtator 1966. Hoxha tregon se e njihte mirë gjendjen në Kosovë, kur bën përgjegjës kryesor të politikave antishqiptare klanin serb të përfaqësuar nga i njohuri i vjetër i tij, Dushan Mugosha dhe nga “xhelati” Rankoviç (ndërkohë, vetë Fadil Hoxha i vlerësonte këta të dy si dashamirës të shqiptarëve!). Eliminimi i Rankoviçit në 1966 si dhe denoncimi që Hoxha dhe Tito i bënë pushtimit të Çekosllovakisë në 1968, krijuan kushtet për një normalizim të marrëdhënieve me Jugosllavinë. Hoxha pati meritë të padyshimtë që këtë afrim ta kanalizonte thuajse tërësisht në drejtim të Kosovës, sidoqë jugosllavët insistonin që marrëdhëniet të zhvilloheshin paralelisht me të gjitha republikat jugosllave. Njohja e  autonomisë së Kosovës dhe sanksionimi i saj me Kushtetutën e vitit 1974, themelimi i Universitetit , i Akademisë së Shkencave dhe institucioneve të tjera mësimore e shkencore të Kosovës,  shkëmbimi i pedagogëve, studjuesve, artistëve, sportistëve midis Tiranës e Prishtinës, organizimi i veprimtarive shkencore me tonalitet të lartë kombëtar, siç qenë ato për  500-vjetorin e Skënderbeut (1968), Konsulta e Prishtinës për unifikimin e gjuhës (1968), Konferenca për 100 vjetorin e Lidhjes së Prizrenit (1978) etj., krijuan një klimë të ngrohtë mes dy anëve të kufirit, e mbi të gjitha nxorrën në sipërfaqe një shtresë të re intelektualësh e studentësh kosovarë, që do të bëheshin protagonistët e ngjarjeve që do të vinin. E pra, askush nuk mund ta mohojë që Enver Hoxha i ka ideuar dhe i ka ndjekur deri në detaj këto zhvillime. Madje edhe duke korrigjuar vetveten. Deri në vitin 1981 ai ishte shprehur kundër parrullës “Kosova-Republikë” dhe mbronte projektin e bashkimit të thjeshtë të saj me Shqipërinë. Për këtë arsye, në 1973, kishte refuzuar të nënshkruante edhe Aktin Final të Helsinkit, që sanksiononte pandryshmërinë e kufijve në Evropë. Por, pas ngjarjeve të mars-prillit 1981 në Prishtinë, ai doli pa hezitim në mbrojtje të demonstratave të studentëve dhe të parrullave të tyre, mes të cilave më kryesorja ishte “Kosova-Republikë”.  Me rastin e zhvillimeve në Kosovë, Hoxha korrigjoi edhe qëndrimin e vet ndaj demokracive perëndimore. Për herë të parë pas 40 vjetësh, marrëdhëniet preferenciale të regjimit me Francën njohin një periudhë krize. Arsyen e shpjegon vetë Hoxha: Franca, e shqetësuar nga proceset dizintegruese në Jugosllavinë e pas-Titos, kishte marrë nën mbrojtje politikën represive kundër shqiptarëve në Kosovë, Mal të Zi e Maqedoni. Ndërkohë Hoxhës nuk i kishte shpëtuar mbështetja që po i jepnin lëvizjes së shqiptarëve shtypi dhe mjedise politike të Gjermanisë Perëndimore. Pikërisht në maj të vitit 1981, në një shkrim të botuar tek “Zërit të Popullit”, ai artikuloi tezën e “së drejtës së kombit gjerman për të jetuar i bashkuar”, që pas ndonjë muaji e nënvizoi me më shumë forcë në Kongresin e Partisë së Punës. Hoxha shprehte bindjen, se në kushtet e mungesës së një marrëdhënieje çfarëdo me SHBA, do të ishte pikërisht Gjermania ajo që do sensibilizonte e do të tërhiqte aleatin amerikan në mbështetje të luftës së shqiptarëve në Jugosllavi. Sinjali nuk shpëtoi pa u kapur në Bonn. Ishte fillimi i një marrëdhënieje shumë të rëndësishme, që u konkretizua me vizitën e papritur të Franc Jozef Shtrausit në Shqipëri, në 1984, por që për fat të keq, pasardhësit e Hoxhës e lanë të shuhet me frikërat dhe pavendosmëritë e tyre.

Sigurisht, e gjithë kjo trajektore e shpejtë e qëndrimeve të Enver Hoxhës ndaj çështjes së Kosovës, si thelb i çështjes kombëtare shqiptare në shek. XX, shënohet edhe nga dyshimet e pasiguritë e veta. Mjafton të kujtojmë, se përvoja negative e marrëdhënieve me Jugosllavinë, gjatë dhe pas Luftës, bëri që regjimi i Hoxhës të dyshonte si “agjentë titistë”, dhe shpesh herë të keqtrajtonte, shumë nga patriotët kosovarë që kalonin kufirin për t’u shpëtuar përndjekjeve të organeve jugosllave. Çështë më e keqja, angazhimi i madh politik në mbrojtje të luftës së rinisë e të popullit të Kosovës, nuk u shoqërua të paktën me një relaksim të luftës së klasave dhe me një çfarëdo liberalizimi të ekonomisë të super-kolektivizuar e të pashpresë shqiptare. Përkundrazi. Por, me sa duket nuk mund të pritej më shumë prej Enver Hoxhës. Ishte nacionalist, por ishte edhe komunist. Dhe nacionalizmi i tij mbulohej herë pas here nga dallgët e një dogmatizmi ideologjik, që në vitet e pleqërisë u bë gjithnjë e më mbytës.

 imazhe shqip

*   *   *

PD, e pafuqishme përballë bustit të Berishës

Nga Mero Baze

  

Ka një kakofoni brenda opozitës për të përcaktuar identitetin e protestës së 20 shkurtit. Prirja më fine është ajo që përpiqet ta paraqesë si një trend politik për të orientuar politikën tek vlerat themelore të lirisë, raporti me ligjin dhe përgjegjshmërinë para publikut. Lulzim Basha duket se është i ekzaltuar nga formulimet poetike të Zogajt, Zhejit dhe disa njerëzve të tjerë afër tij, që duan ta mbajnë larg banalitetit të Berishës, por kjo i ka ngatërruar më keq gjërat. Përpjekja e zbehtë e PD-së për të rrëzur apo larguar hijen e bustit të Berishës, këtij të vdekuri që endet gjallë me dy këmbë në korridoret e asaj partie, po merr një përgjigje të egër prej tij.

imazhe shqip 

Përpjekja e zbehtë e PD-së për të rrëzur apo larguar hijen e bustit të Berishës, 

këtij të vdekuri që endet gjallë me dy këmbë në korridoret e asaj partie, po merr një përgjigje të egër prej tij.

Sa më shumë përpiqet Basha të gjejë ndonjë frazë të bukur për të ambalazhuar protestën, aq më shpejt dhe brutalisht Berisha e zhvesh atë në mënyrë vulgare, duke e kthyer nga një protestë politike, në një lëvizje sindikalistë shumëhallëshe, që përfshin ç’i vjen në tru Sali Berishës. Nëse i hidhni një sy postimit të tij për protestën, do të shikoni se aty nuk ka asgjë që ka lidhje me Partinë Demokratike apo 20 Shkurtin, që është një simbol opozitarizmi kundër diktaturave, por ka një amalgamë vulgare kërkesash dhe hallesh të rëndomta, nga ato që mund t’i bëjë dhe sindikata e pensionistëve apo e paraplegjikëve. Nëse analizon tekstin e ish- kryeministrit, fjalorin e tij, standardin intelektual dhe idetë që vërtiten mes atyre rreshtave, i gjen gjithë shpjegimet përse Shqipëria është katandisur në këtë pikë halli. Ja se çfarë opsioni ka Sali Berisha për protestën e 20 shkurtit. Së pari, i ka vënë si moto “Edi Rama, hiq duart nga xhepat tona”. Si për ta bërë dhe më qesharak faktin që është një ish- kryeministër, ai shton se do protestojnë për rrogat, pensionet, taksat, shpërblimet e fundvitit, legalizimet, tritolin, çmimet e ushqimeve, faturën afrofe, për furgonat, rendin, qetësinë, sigurinë, maskat, gjobat, trafiqet… etj.  Me këto kërkesa mund të dalë në protestë një sindikatë apo një lëvizje sociale, por jo një parti politike, që mes të tjerash shkon dhe përzgjedh si ditë proteste 20 Shkurtin, që lidhet thellësisht me një memorie historike kundër diktaturës. Më 20 Shkurt vlen të protestohet për lirinë, për kufizimet e saj, për autoritarizmin në pushtet, nëse ato ekzistojnë. Kjo qeveri deri më sot e vetmja gjë pozitive që ka, është se ka dëshmuar respekt ndaj zërit të qytetarëve dhe jo autoritarizëm të tipit Sali Berisha, që vret katër qytetarë vetëm pse protestojnë. Kështu që menyja e Berishës për protestën e 20 shkurtit është fyese jo vetëm për 20 Shkurtin, por dhe për vetë PD, e cila në këtë rast po lufton më shumë për të mbrojtur nderin e Berishës, se sa për të mbrojtur interesat e qytetarëve.

Menyja e Bashës dhe ekipit të tij është tashmë një letër e grisur, që nuk i hyn në punë askujt. Berisha po imponon axhendën e vet më 20 shkurt, e cila është qëllimisht banale dhe vulgare, jo aq shumë kundër qeverisë, sa t’i imponojë partisë së vet shkollën e tij, gjuhën e tij plot injorancë dhe vulgaritet, mungesën e thellë të kulturës në komunikimin publik, pra mbi të gjitha t’i imponojë partisë që ta kthejë këtë protestë në një përpjekje për të ruajtur hijen e tij mbi partinë, bustin e tij politik, që e çoi atë parti në greminë dhe e ka kthyer në një sindikatë bashibozukësh, që ngatërrojnë detyrimet e tyre ndaj shoqërisë, me hallet sociale të njerëzve, të shkaktuara prej tyre.

Problemi më i madh që ka sot PD-ja, është se nuk rrëzon pikërisht dot këtë bust të vdekuri, që është fizikisht gjallë, i cili simbolikisht po i bën PD atë që shqiptarët i bënë Enverit më 20 Shkurt. Nëse ata e hoqën zvarrë nga sheshi nëpër bulevard, Berisha, edhe pse i vdekur, po heq zvarrë PD-në, nga i njëjti shesh, në të njëjtën rrugë, duke e çuar në plehrat e historisë./TemA

http://www.gazetatema.net/web/2014/02/19/pd-e-pafuqishme-perballe-bustit-te-berishes/

imazhe shqip

*   *   *

Flet një nga protagonistët e Lëvizjes së Dhjetorit, Ilir Dizdari

imazhe shqip

Ramiz Alia dhe Sali Berisha

                                                     Bisedoi: Luljeta Progni

-Zoti Dizdari, 23 vite më parë në 20 shkurt ‘91 u rrëzua busti i Enver Hoxhës si pasojë e grevës së urisë së studentëve, ku ju ishit organizator. Partia Demokratike ka lajmëruar një protestë masive më 20 shkurt 2014 kundër qeverisë Rama. Sa e justifikojnë motivet e kësaj protestë simbolikën e kësaj dite sipas jush?

Kemi pranuar një sistem politik që quhet demokraci dhe të gjithë lojërat e mundshme dhe shfrytëzimi i simbolikave është e drejtë e partive politike dhe njësive politike që veprojnë në vend. Mendoj se kjo protestë pati një motiv ekonomik dhe më pas u vesh me kostumin e datës 20 shkurt, që është dita kundër idhujtarisë totalitariste. Në vizionin tim, 20 Shkurti është dita kur e vërteta u nda nga gënjeshtra, ku liria u nda me diktaturën, ku e ardhmja u nda me të shkuarën. E vërteta është që lëvizja e 20 Shkurtit ishte totalisht lëvizje politike e njëkahshme dhe i gjithë spektri politik i asaj kohe ka qenë kundër saj. Vlen të theksohet që ishin zgjedhjet për t’u zhvilluar më 10 shkurt dhe PD ishte e angazhuar krejtësisht në fushatën e saj elektorale për këto zgjedhje. Nuk mbaj mend asnjë personazh të rëndësishëm politik të asaj kohe, që të ketë përkrahur grevën tonë deri në momentin kur e bëmë fakt të kryer.

imazhe shqip

 Ramiz Alia dhe Fatos Nano

- Njëri prej drejtuesve të PD në atë kohë, Arben Demeti, i cili ishte sekretar organizativ, thotë për këtë moment se PD ishte e kushtëzuar në vendimin që duhet të merrte për mbështetjen e grevës së urisë. Kjo për shkak të marrëveshjeve të bëra me partitë politike në funksion të ruajtjes së stabilitetit në vend. Demeti shprehet gjithashtu se PD e ka mbështetur grevën e  urisë së studentëve, por jo publikisht…

Nëse zoti Demeti thotë që nuk e kemi mbështetur grevën publikisht, sugjerimi im është që ai t’i referohet gazetës Zëri i Popullit e datës 18 shkurt, faqja 3. Zoti Demeti është mbajtës i mirë i dokumenteve historike.

- Për cilat arsye mendoni se PD nuk e mbështeti grevën e urisë?

E thashë dhe më parë se PD ishte e zënë me fushatën elektorale dhe me marrëveshjen që ishte bërë me PPSH në atë kohë. Marrëveshje që ia diktonte koha dhe konteksti politik. Është tërësisht e logjikshme që PD të ruante interesat e freskëta politike dhe të jemi realist, nuk është se PD në atë kohë, e cila ishte një front antikomunist, kishte ide të qarta dhe të ishte aq idealiste sa lëvizja studentore shqiptare. Nuk mund të them se në planet e saj apo databazën e saj nuk ekzistonte potencialisht kjo gjë, si mendim politik brenda kësaj partie.  Por si një forcë e re që po rritej vrullshëm, ishte brenda saj edhe konformizmi, dhe idetë për t’u përplasur fort me PPSH, që ishte në pushtet dhe kishte gjithë mekanizmat në dorë.

- A është ky argument i mjaftueshëm si justifikim për PD dhe qëndrimin e saj në këtë moment të rëndësishëm të historisë?

Plotësisht. Sepse realisht PD ishte forcë politike dhe duhet t’i bindej rregullave të lojës. Është e vërtetë që ishte e parakohshme për PD kjo lëvizje. Por këtu shkëlqen edhe një herë ideja që lëvizja studentore shqiptare në dy kulminacionet e saj, ka qenë plotësisht e pavarur, idealiste, e pastër nga çdo lloj ndikimi, manipulimi, ndërhyrje nga çdo individ, subjekt apo mekanizëm tjetër.

  

- A ishte greva juaj një lëvizje paralele me ato të PD, dhe a erdhi ky reagim i juaji si pasojë e mënjanimit që asokohe i ishte bërë studentëve të dhjetorit?

Unë edhe sot e kësaj dite besoj se, revoltimi i studentëve qëndronte në faktin që nuk e kuptonin dot që do dilnin inxhinierë, ekonomistë, juristë etj, dhe në diplomat e tyre do të shkruhej që kanë qenë studentë në universitetin “Enver Hoxha” të Tiranës. Sidoqoftë kjo lëvizje nuk ishte një gjetje politike. Ishte një vokacion dhe frymëzim që buronte natyrshëm prej idealizmit të studentëve. Nuk është rastësi që pas vetëm një shkëndijë të një proteste ekonomike në Kamëz në ish- Institutin e Lartë Bujqësor, u bë shkak si fillesë për t’u finalizuar me grevën e urisë. Fillimisht PD me disa prej liderëve të saj e përkrahu këtë lloj proteste ekonomike krejt natyrshëm, për të fituar bonusin politik në fushatën në të cilën ndodhej. Por për të fituar bonus në raport me PPSH. Ishte një argument plus në atë fushatë. Por kur ne formuluam deklaratat tona dhe filluam mitingjet në Qytetin Studenti, të cilat zgjatën për rreth dy javë, PD u përpoq ta shtynte këtë proces. Nuk them ta pengonte, por ta shtynte. Ishte krejtësisht e natyrshme, brenda logjikës politike të një partie që do të jetë e matur në një fushatë elektorale. Por po t’i referohemi zhvillimeve të kohës, PPSH bënte vazhdimisht thirrje dhe akuza në mediat e kohës për tendenca ekstremiste dhe donte ruhej nga kjo gjë. Për t’u larguar nga kjo lloj optike, në të cilën PPSH po përpiqej ta fuste PD, drejtuesit e saj normalisht do të zgjidhnin një pozicion më të ekuilibruar dhe qartazi jo idealist ndaj kësaj lëvizje të studentëve. Ky hon i thellë i krijuar asokohe midis studentëve dhe PD-së, me këto mosmarrëveshje në lidhje më këto çështje, sollën edhe ndryshimet e ditura dhe të shumëkomentuara në lidershpipin e PD në atë kohë.

- Për cilat ndryshime e keni fjalën?

Me sa mbaj mend kryetari i komisionit nismëtar zoti Azem Hajdri, Heroi i Demokracisë, në atë kohë u shkarkua nga ky post, pra nga kryetar i komisionit nismëtar dhe u zëvendësua nga zoti Sali Berisha.

-Për shkak të qëndrimeve që ai pati për grevën e urisë?

Dua të them se kjo lëvizje solli ndryshime në lidershipin e PD, ndërsa komentet dhe vlerësimet i bën secili në vartësi të optikës që ka për ngjarjet në fjalë.

- Kur ju hytë në grevën e urisë, a pati kërkesa dhe përpjekje nga ana e drejtuesve të PD ndaj jush për të ndërprerë grevës?

Dërgatat nga klasa politike ishin të shumta. Tratativat dhe bisedimet dhe ngjarjet ishin mjaft intensive. E vërteta është që edhe brenda PD kishte një amulli mendimesh, të cilat ishin pro apo kundër grevës, dhe ky është një debat krejtësisht normal brenda logjikës së mendimit politik që ka çdo personash në politikë. Është i natyrshëm qëndrimi pro grevës, por edhe ai kundër saj. Në respekt të plotë për mendimin e lirë, nuk është në natyrën time të merrem me komentin pse dikush ishte kundër pasi arsyet dhe justifikimet mund të jenë nga më të ndryshmet. Thënë troç, në respekt të plotë për të gjithë ata që ishin pro dhe kundra, Shqipëria ishte në një proces ndryshimi dhe normalisht diversiteti i mendimeve ishte prezent. Mendimi ndryshe duhet respektuar në çdo kohë. Ne, për këtë, pra për mendimin ndryshe, dhe legalizimin e tij në mentalitetin politik shqiptar, kishim nisur luftën tonë. Pra kishte mendime pro dhe kundër. Edhe babai im ishte kundër dhe ishte një ndër njerëzit që erdhi në ambientet ku zhvillohej greva dhe më kërkoi që ta braktisja grevën. Kuptova në fjalët dhe sytë e tij se frika shqiptare ndaj diktaturës nuk ishte vrarë ende. Greva i dha fund kësaj frike.

- Shenasi Rama dhe Blendi Gonxhe, në atë kohë kur zhvillohej greva e urisë, kishin dhënë dorëheqje nga komisioni nismëtar i PD. Prania e tyre në grevën e urisë dhe aktivizimi i dukshëm i tyre në organizim a përbën një argument që qartëson se studentët dhe PD kishin një ndarje mes tyre?

Bendi Gonxhe, Ridvan Peshkëpia, Ndue Luxha, Arben Lika, Arjan Manahasa, Mesila Doda dhe Ilir Dizdari janë personazhet mjaft aktivë të asaj kohe, pra të grevës së urisë së studentëve, dhe organizatorë të saj. Janë shtatë emrat që përbëjnë zyrtarisht komisionin e grevës së urisë së studentëve. Shenasi Rama, i cili në atë kohë drejtonte një shoqatë që quhej “Fan Noli”, Edvin Zhvarc, Myftar Gjana, Fred Gremi, Shpëtim Idrizi, Alban Bala, Sokol Tafaruçi, Artan Asllani, Soko Dakli dhe shumë të tjerë i dhanë jetë aksionit politik të grevës së urisë. E vërteta është që ne zgjodhëm një komision pa kryetar dhe vendimet i merrnim me konsensus të përbashkët, në konsultë të plotë me gjithë drejtuesit e fakulteteve. Kjo gjë bënte që të kishim një vendimmarrje më të drejtë dhe që objektivi ynë ishte kundërshtimi i pushtetit të PPSH-së. Pra, ata të mos kishin mundësi të godisnin individë të caktuar. Pra, ne ishim organizuar mirë. Mbaj mënd që Shenasi Rama ishte shumë aktiv dhe gjatë gjithë kohës së grevës së urisë qëndronte në tarracën e godinës ku po zhvillohej greva bashkë me Myftar Gjanën dhe Shpëtim Idrizin, dhe kishin formuar një grup studentësh ku ishte edhe Edmond Bushati, Arben Sulo, Ben Lika, etj, të cilët kishin thyer edhe pllakat e sipërme të godinës për t’i përdorur kundër policisë në një rast të mundshëm sulmi të tyre ndaj nesh.  Shenasiu gjatë gjithë kësaj kohe, siç dhe ka deklaruar vetë në media, kishte edhe konflikte konceptuale dhe personale me disa prej drejtuesve të PD së asaj kohe. Blendi Gonxhe, për shkak të një eksperience të mëparshme në Akademinë e Arteve, solli një risi në lëvizje, e cila kishte humorin apo talljen me diktatorin me emrin e tij dhe njerëzve që e kishin rrethuar. Me këtë element, Blendi Gonxhe u identifikua si personazh i rëndësishëm në grevë. Mbaj mend se një ditë para hyrjes në grevën e urisë, ishin mbledhur një grup djemsh, kujtoj Arben Likën e Myftar Gjanën, Shenasiun, Edvin Zhvarc, dhanë çfarë kishin në xhep,  për të mundësuar udhëtimin e disa djemve drejt Shkodrës për të gjetur një flamur pa yll, që ishte mjaft e vështirë të gjendej. Është i faktuar me fotografi ai flamur që u gjend në Shkodër. Na duhej një flamur pa yllin komunist dhe këtë e gjeti Shenasi Rama. U gjend ky flamur në sëndukun e një gruaje të moshuar të nderuar në Shkodër,  e cila e kishte ruajtur me kujdes për gjysmë shekulli.

-Ju jeni pjesë e rëndësishme e organizimit të studentëve në 8 dhjetor dhe në 20 shkurt. Në të vërtetë kur mendoni se u rrëzua përfundimisht sistemi komunist, në 8 dhjetor apo në 20 shkurt?

Është njësoj si të pyesësh babanë që kë do të donte me shumë, vajzën apo djalin. Është njësoj si të pyesësh nënën, sa ka ndjerë dhimbje, gëzim, sublimim, kur pas lindjes ka pasur në dorë djalin apo vajzën e saj. Lëvizja studentore shqiptare e veçantë dhe e pakrahasueshme me asnjë lëvizje tjetër që ka ndodhur në çdo vend tjetër të lindjes, qëndron lart në madhështinë e saj, dhe do të vazhdojë të shkëlqejë për një arsye farë të thjeshtë: nuk ka pasur në këto 23 vjet asgjë më idealiste se ajo lëvizje, më të pastër dhe më jetëdhënëse për Shqipërinë. Një njeri, i cili niset në luftë për vendin e tij për të ndryshuar apo për të mbrojtur familjen dhe vendin e tij, nuk ka se ç’jep tjetër përveçse pasurisë dhe jetës së tij. Po ju them sot që ata djem dhe vajza që e donin dhe e duan fort Shqipërinë, dhanë gjithçka patën për idealin e tyre. Nuk ka asnjë dyshim që atij që Zoti ka dëshiruar t’i japë vuajtjet, dhuratën, meritën, ia jep dhe s’mund t’ia ndalojë askush. Sipas perceptimit tim, ai kish zgjedhur studentët e dhjetorit ‘90 dhe shkurtit ‘91, për të ndryshuar faqen e historisë së Shqipërisë.  Këtë gjë as nuk mund ta monopolizojë, as nuk mund ta blejë dhe as nuk mund ta përdorë askush sepse ia ka ndaluar i madhi.

- A është sot Shqipëria që ju ëndërruar në atë dhjetor dhe për të cilën ju u sakrifikuat?

Kreshta politike në të cilën rrugëton Shqipëria dhe politika e  saj ka dy anë. Anën e suksesit dhe atë të dështimit. Historia nuk fal. Nëse klasa politike shqiptare ka vepruar drejt dhe në të mirë të interesave të shqiptarëve, sigurisht që ka marrë mirënjohjen nga njerëzit dhe nga historia. Të gjitha dështimet, pra veprimet në dëm të interesave të shqiptarëve, sigurisht kanë marrë refuzimin dhe njollën e zezë në histori. Koha nuk fal. Në optikën time, e bindjeve të mia politike, dhe të miqve të mi, me të cilët ndaj të njëjtat mendime politike, besojmë ende se politika duhet të jetë shërbëtore e mirë e interesave të kombit të vet. Në të kundërt dihet përfundimi./TemA

imazhe shqip

http://imazheshqip.blogspot.com/2014/02/leter-e-hapur-kujdes-gjysh.html

*   *   *

Funde grash në uniformën e policëve specialë (!)

Nga Elton Koka

Uniformat e Policisë së Shtetit kanë qenë në vijimësi një “llomkë” e lakmuar për abuzime. Dokumentet që po boton sot DITA gjenden në një dosje që disponon edhe Komisioni i Rendit dhe Sigurisë në Kuvendin e Shqipërisë. Ato implikojnë ish-ministrin Bujar Nishani, sot president i vendit dhe ish-drejtorin Hysni Burgaj. Ka një volum dokumentash, por njëri prej tyre ku flitet për pajisjen me uniformë të efektivëve është vërtet pikant: Burgaj ka firmosur për të pajisur Policinë e Shtetit, sektorin e meshkujve, me…funde grash! Ndoshta ka menduar që do “luftojnë” në Skoci? Apo ka shtuar një zë që në fund të llogarisë, rezulton miliona shtesë? Dokumentet zyrtare të këtij materiali, që po i publikojmë për herë të parë datojnë prej vitit 2010 e në vijim.

 imazhe shqip

Dokumenti

Nuk është skeleti i një skeçi humoristik, por një dokument dhe plan zyrtar për të veshur forcat elitë të Policisë së Shtetit, ato që përballen me valën më të rrezikshme të krimit. Në dokumentin e sipercituar shihet qartë urdhri i firmosur, udhëzimet e nënshkruara dhe tabela për uniformat. Bëhet fjalë për veshje të destinuara për forcat speciale të FNSH-ve, ku në tabelën e zërave për meshkuj, mes xhaketave, këpucëve, rripave, këmishave dhe kapeleve, sheh edhe… funde grash.

Në dokument flitet për “Rregulloren e re të uniformës së Policisë së Shtetit”, e 9 shkurtit 2010, në Urdhrin nr. 118, me numër protokolli 673, ku në pikën 2.2/b shkruhet; Uniforma Bazë Operacionale Meshkuj-Dimërore, e në përbërje kjo uniformë, në pikën “d”, përmban zërin e veshjeve “Funde”.

Ka marrë edhe miratimin e ish-ministrit Nishani, sipas neneve nr. 10 dhe 20, të ligjit 9749. Dhe po ky ministër e ka miratuar më 19 dhjetor 2009 rregulloren në fjalë. Në fund, edhe firma e ish-drejtorit.

Gafë apo abuzim?

Pra, me urdhër të Drejtorit të Përgjithshëm të Policisë, (Hysni Burgaj), punonjësit e policisë meshkuj, mund të shkojnë në operacione të veshur dhe me funde grash. Pakujdesi apo paaftësi, mendim i djallëzuar apo plan abuziv, ky mbetet një rast unikal në botë. Pika (d)-Funde, si zë është një hapësirë për të abuzuar sepse llogaritet dhe ka kosto më të madhe në fund, se sa në rastin kur ai zë nuk do jetë në tabelë. Për më tepër që në të kaluarën kemi precedentë me kopsat në veshjet e policive, ku loja me një prej kopsave në këmisha apo xhaketa, ka kushtuar një dëm ekonomik nga 6-10 milionë lekë të reja.

Lojërat me policët

Policia e Shtetit është përfshirë disa herë në skandalet e uniformave nga viti 2005 dhe në vazhdim, me një pirg parregullsish ligjore, mbivendosje urdhrash, ku të parët anulojnë të dytët dhe anasjelltas. Për pasojë, përveç abuzimit marramendës financiar, sot kemi edhe një polici që nuk gjen derman me rrobat. Jo vetëm kaq, por herë pas here u është mohuar edhe shpërblimi vjetor, orët shtesë, ushqimet apo zëra të tjerë shërbimi për detyrën e vështirë. Rreth 9 mijë efektivëve u duhet të presin sa të mbarojnë lojërat me ligjet dhe me lekët eprorët e tyre. Deri atëherë, të shohin mirë paketimet e uniformave, se mos pas këtij publikimi, u dërgojnë nëpër komisariate e reparte, edhe fundet.

-   -   -

Karagjozllëku me Blu-në e makinave të policisë në 2009

Në vitin 2009, Policia e Shtetit bëri tender dhe siguroi blerjen e 297 automjeteve tip “Chevrolet” për shërbimet e saj. Pati dyshime dhe akuza për mënyrën e prokurimit dhe procedurat, por në fund mjetet mbërritën dhe u ekspozuan me ceremoni në sheshin para stadiumit “Qemal Stafa”. Por përveç faktit se shumë prej tyre nisën të dëmtoheshin shpejt, u vu re se ngjyra nuk ishte ajo që ishte caktuar dhe paguar. Zëra ekspertësh që fshihnin identitetin nga frika do të deklaronin disa herë në media se kjo ishte shkelja e radhës pas atyre me uniformat. Makinat duhet të ishin me ngjyrë “blu të errët”, kështu e përmbante edhe ligji i kaluar me Vendim të Këshillit të Ministrave (VKM) dhe me firmë të ish-kryeministrit Sali Berisha dhe botuar në Fletoren Zyrtare nga Kuvendi nëpërmjet Jozefina Topallit.

Në vendimin e datës 1 maj 2008, Këshilli i Ministrave ka kaluar vendimin nr. 538, “Për caktimin e pajisjeve, ngjyrave dhe shenjave të veçanta për mjetet e Policisë së Shtetit”. Vendimi hyri në fuqi më 26 maj dhe u botua.

Dhe në pikën nr. 2, gërma (a), shkruhet; Mjetet e uniformuara në shërbim të Policisë së Shtetit kanë ngjyrë blu të errët. Por më shumë se një vit më pas, në Tiranë zbarkuan 297 vetura policie me ngjyrë blu të hapur. Megjithëse shkelja u publikua, ato makina janë ende në shërbim me ngjyrë tjetër. Dhe ligji është po ai.

1,3 milionë USD të përfituara nga marifetet me kopsat, kapelet, mëngët…

“Djalli fshihet në detaje”. Kostumi me kapelë kushton më pak nga ai pa kapele. Këmishat, rripat dhe bluzat e pambukut mes femrave dhe meshkujve po ashtu, kurse kulmi shkon me këpucët e dy gjinive, ku ato të femrave vlejnë 2 mijë lekë më shtrenjtë !. Tabela e plotë e abuzimeve.

Tenderi i uniformave të Policisë së Shtetit ka pasur brenda një ekuacion me shumë të panjohura, por ka vlerë shprehja e njohur se “djalli fshihet në detaje”. Miliona lekë abuzime të dyshuara, për të mos thënë miliarda nëse verifikon të gjitha zërat e artikujve për 8 mijë efektivë, në një hapësirë kohore 4 vjeçare dhe për më keq akoma, në një tender të vetëm. Në shifrën totale të 2,2 miliardë lekëve të tenderuar, gjen në të paktën 60 artikuj. Aty ka manovrime pa fund me detajet teknike.

Nga shifra e përgjithshme e tenderuar, 134,8 milionë lekë të reja është shifra abuzive e përfituar sipas një llogarie që e gjeni të detajuar në shënimin “Ja si funksiononte skema e abuzimit” në pjesën e poshtme të kësaj faqeje. Nëse në kostumin ceremonial është vendosur kapela për punonjësit e policisë për meshkuj, do të vësh re se ajo mungon në uniformën bazë për meshkuj. Çmimi? I njëjtë! Por një kapelë kushton të paktën 17 mijë lekë, që po ta shumëzosh me numrin e uniformave të prodhuara të nxjerr një dëm ekonomik, me vlerën e 16,7 milionë lekëve të reja. E njëjta gjë edhe për kapelet në uniformat bazë të femrave në polici, ku dëmi rezulton 9,9 milionë lekë. Por ka edhe marifete të tjera, si në rastin e këmishave për meshkuj me krah të gjata dhe të këmishave për femra me krah të shkurtra, ku këto të dytat në çmime kushtojnë nga 200-400 lekë më shumë, edhe pse janë me krahë të shkurtra. Rreth 1,4 milionë lekë llogaritet dëmi i kësaj manovre. Dhe për të vazhduar më tej me bluzat e pambukut me krah të gjata dhe të shkurtra për meshkuj, ku ato me krah të shkurtra kushtojnë më shumë se 100 lekë më tepër nga ato me krahë të gjata dhe me një dëm ekonomik 2,6 milionë lekë. Po kështu edhe bluzat e pambukut për femrat police, ku çmimi i bluzave me krah të shkurtra është 120 lekë më shumë, ose 2,1 milionë lekë dëm ekonomik. E njëjta situatë për bluzat e pambukut me jakë të rrumbullakët, ku ato me krah të shkurtra kushtojnë rreth 100 lekë më shumë nga ato me krah të gjata. Por nuk mbaron vetëm me kaq, pasi vjen radha e këpucëve dimërore për meshkujt policë dhe gratë police. Të parëve u vlen këpuca 5500 lekë, kurse të dytave 7500 lekë, pra 2 mijë lekë më shumë, edhe pse cilësia, madhi dhe forma janë pothuajse të njëjta. Dhe shuma e përgjithshme nga mbledhja e abuzimit ekonomik rezulton me 134,8 milionë lekë të reja, që mund të quhet me plotë gojën vjedhje e pastër si “djalli i fshehur në detaje”. Dhe e gjithë kjo katrahurë financiare është bërë me uniformën e re të Policisë së Shtetit, në tenderin e datës 23 maj 2011, të pranuar nga Komisioni i Vlerësimit të  Ofertave të Drejtorisë së Përgjithshme të Policisë së Shtetit dhe që përmban kontratë nr. 23/4, datë 20 qershor 2011. Vlera e përgjithshme e kësaj kontrate është 2,17 miliardë lekë (rreth 22 milionë dollarë) .

KONTRATE – FORMULARI I CMIMIT

Ja se si funksiononte skema e abuzimit:

1.Uniforma Ceremoniale Meshkuj

Një xhaketë kushton 15060 lekë, një palë pantallona kushtojnë 4200 lekë, një kapele kushton 1740 lekë, të cilat formojnë kostum ceremonial Meshkuj. Ky kushton 21 000 lekë

(përfaqëson sasinë e blerjes të 7926 Kostume Ceremoniale Meshkuj)

1.Uniforma Bazë Meshkuj

Një xhaketë kushton 15060 lekë, një palë pantallona kushtojnë 4200 lekë, të cilat formojnë kostum policie Meshkuj (xhaketë, pantallona, pa kapele). Edhe ky kushton 21 000 lekë, pra aq sa kushton kostumi ceremonial me kapele. Përfaqëson sasinë e blerjes të 960 kostume policie Meshkuj.

Një kapele policie Meshkuj (që duhej zbritur) kushton 1740 lekë x 960 kostume = 1670400 lekë është vlera e vjedhjes nga kostum policie Meshkuj.

1.Uniforma Ceremoniale Femra

Një xhaketë kushton 10128 lekë, një palë pantallona kushtojnë 4080 lekë, një fund kushton 3120 lekë, një kapele kushton 1872 lekë, të cilat formojnë kostum ceremonial Femra (xhaketë, pantallona, fund, kapele), i cili kushton 19200 lekë, që përfaqësojnë sasinë e blerjes të 750 kostume ceremonial Femra.

2.Uniforma Bazë Femra

Një xhaketë kushton 10128 lekë, një palë pantallona kushtojnë 4080 lekë, të cilat formojnë kostum policie Femra (xhaketë, pantallona, pa fund, pa kapele), i cili kushton 18600 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 200 kostume policie Femra, pra 600 lekë më pak se kostumi ceremonial Femra.

Meqenëse kostum policie Femra është pa fund e pa kapele (që duheshin zbritur) në fakt ky kostu duhet të kushtojë 14200 lekë. Një fund kushton 3120 lekë, një kapele kushton 1872 lekë = 4992 lekë x 200 kostume = 998400 lekë është vlera e vjedhjes nga kostum policie Femra.

3. Një këmishë Mëngë/gjata bojëqielli grash kushton 2280 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 3800 copë këmishë M/gjata. Ndërsa një këmishë M/shkurtra bojëqielli grash kushton 2640 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 3800 copë këmishë M/shkurtra, pra 360 lekë më shumë se këmisha M/gjata x 3800 copë këmisha = 1368000 lekë është vlera e vjedhjes nga këmishë M/shkurtra bojëqielli grash.

4. Një bluzë pambuku M/gjata Meshkuj kushton 2016 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 28000 copë bluza M/gjata. Ndërsa një bluzë pambuku M/shkurtëra kushton 2112 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 27760 copë bluza M/shkurtra, pra 96 lekë më shumë se bluza pambuku M/gjata x 27760 copë bluza = 2664840 lekë është vlera e vjedhjes nga bluza pambuku M/shkurtra Meshkuj.

5. Një bluzë pambuku M/gjata femra kushton 1980 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 1600 bluza. Ndërsa një bluzë M/ shkurtra Femra kushton 2100 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 1800 copë bluza, pra 120 lekë më shumë se bluza pambuku M/gjata x 1.800 copë bluza = 216000 lekë është vlera e vjedhjes nga bluza pambuku M/shkurtra Femra.

6. Një bluzë pambuku M/gjata, jakë të rrumbullakët, kushton 696 lekë,që përfaqëson sasinë e blerjes të 29600 copë bluza. Ndërsa një bluzë M/shkurtra, jakë të rrumbullakët kushton 780 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 29600 copë bluza, pra 84 lekë më shumë se bluza M/gjata x 29600 copë bluza = 2486.400 lekë është vlera e vjedhjes nga bluza pambuku M/shkurtra jakë të rrumbullakët.

7. Një palë këpucë dimërore për burra kushton 5520 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 27520 palë këpucë. Ndërsa një këpucë dimërore për gra kushton 7560 lekë, që përfaqëson sasinë e blerjes të 2000 palë këpucë, pra 2040 lekë më shumë se këpucët dimërore për burrat x 2000 palë këpucë = 4080.000 lekë është vlera e vjedhjes nga këpucë dimërore për gra.

1670400 lekë

998400 lekë

1368000 lekë

2664840 lekë

216000 lekë

2486000 lekë

4080000 lekë

Shuma – 13 484 040 lekë është vlera e vjedhjes  nga skema e përdorur  brenda çmimeve nga Uniforma e re e Policisë në tenderin e 23.05.2011, pranuar nga Komisioni i Vlerësimit të  Ofertave të Drejtorisë së Përgjithshme të Policisë së Shtetit dhe që përmban  kontratë nr. 23/4, datë 20.06.2011. Vlera e kësaj kontrate është 2.176.579.968 lekë me TVSH.

imazhe shqip

http://imazheshqip.blogspot.com/2012/09/rojet-bregdetare.html

*   *   *   

Mos e nënvleftësoni në pikën e vetme ku shkëlqen: Dhunën!

Nga Habjon Hasani

Informacionet për trazira të pritshme në protestën e 20 Shkurtit, qarkullojnë në Tiranë prej disa ditësh. Shumica besojnë se Berisha e ka ulur kokën pas 23 Qershorit dhe se as do të guxojë dot të sjellë destabilitet apo situate tensioni në Shqipëri.  Dhe s’do laps e kalem që maxhoranca aktuale është e blinduar në legjitimitetin e saj dhe çdo përpjekje për revansh duke iu përmbajtur shinave të legjitimitetit nga ana e Berishës  është një aritmetikë humbëse për të. Por pikërisht kjo dobësi e tij në mbështetjen popullore dhe në instrumenta legalë, është motivi më i qartë i imponimit, në rrugë të tjera.

imazhe shqip

Sigurisht që Berisha nuk merr dot pushtet me dhunë, por s’mund të mbyllim sytë dhe të bëjmë sikur nuk e shikojmë se ai e ka shpallur faqebotës aksionin e tij destabilizues.  Ai krijoi në muajt tranzit të qeverisjes parakushtet për skenarë rrënues ekonomikë, dhe pas marërveshjes me FMN-në inkurajoi valën e tritolit. Pas arrestimeve të fundit ka nisur të hedhë në lojë “protestat e fuqishme” dhe pas kësaj do fillojë të flasë për “bojkotin e zgjedhjeve lokale”. Këtë skenar e kanë “tradhëtuar” në kanale diplomatike kohët e fundit, njerëz shumë afër tij.

E vërteta është që veprimet e fundit të Berishës janë tipike për njeriun që ndjen se po i shket gjithçka nga duart. PD-ja është thuajse e rrënuar, kryetari i ri i zgjedhur sipas skemës që u zgjodh vetë Berisha në 1990-n për “të drejtuar demokratët” është një dështim. Dhe për më tepër jashtë vendit janë shtuar zërat që e shikojnë Berishën si një pengesë në planet për të ardhmen e Shqipërisë; një inisiativë penale kundër tij bëhet përherë e më tepër një alternativë e pranueshme.

Berisha e tradhtoi edhe vetë gjendjen e  tij të brendshme kur disa ditë më parë iu ankua deputetëve të PD-së që po e linin vetëm. Ai ka ndërruar edhe vendet se si këta ulen në Parlament, në përpjekje për të rritur frontin e konfliktit politik. Ky konflikt e ndihmon atë që të krijojë të vetmen kartë që e mban akoma në lojë: destabilizimin. A do ta këmbejë dot këtë kartë sic ka bërë edhe herë të tjera me lirinë e tij fizike, këtë do ta shohim. Por ndërkohë shikoni me vëmendje kanakarët politikë dhe bateritë e tij mediatike çfarë po përpiqen të mbjellin dhe kujt loje i  fryjnë muajt e fundit. Fjalimet anarshike dhe luftë-nxitëse në Kuvend janë vetëm një fillim.

Berisha e ka zgjedhur qartë strategjinë e tij: Tensionim në maksimum dhe faktorizimin e tij me mjetin e vetëm që i ka ngelur në kushtet e impotencës politike dhe rrënimit të kredibilitetit publik: trazira. Nëse për çdo qytetar normal në këtë vend trazirat dhe destabilizimi janë një ëndërr e çmendur, për Berishën janë plan-pune, janë gjëja që di të bëjë më mirë. Ndaj dhe të gjithë ata që i quajnë spekulime të dhënat për trazira në mitingjet e tij, duhet të mbajnë parasysh se janë duke i dhënë një luks të tepërt Berishës duke e nënvleftësuar në pikën e tij më të fortë: dhunën!

 imazhe shqip

http://imazheshqip.blogspot.com/2013/02/me-duar-te-pastra.html

*   *   *

Pasuria, familja Berisha sfidon edhe sheikët e naftës

Trajektorja 23-vjeçare e pasurimit të familjes së Sali Berishës lë me gojë hapur edhe sheikët e naftës. Gazeta “Sot” bën një analizë të trajektores ekonomike të familjes Berisha në 23 vitet e fundit.

 imazhe shqip

Nga një apartament modest dhomë e kuzhinë që kishte në Tiranë në vitin 1991, 22 vjet më vonë, familja Berisha posedon një pasuri me vlerë qindra miliona euro. Pa asnjë biznes të deklaruar zyrtarisht, Sali Berisha, Argita dhe Shkëlzeni kanë në pronësi dhjetëra apartamente në Tiranë, zyra superluksoze në zonat më të rëndësishme të kryeqytetit, kompleks vilash në Farkë, dhjetëra llogari bankare, vila në Gjirin e Lalzit, vila në bregdetin e Jugut, prona të pafundme dhe shumë pasuri të tjera të patundshme të padeklaruara. Por, pasuri të tjera të dyshimta po dalin në pah. Bëhet fjalë për zyrat e reja luksoze të Shkëlzenit, Berishës dhe Argitës.

Fëmijët e ish-kryeministrit, por edhe vetë ai, kanë zyra në zonat më te shtrenjta të Tiranës. I biri, Shkëlzeni, ka dy kate në pallatin pranë Liqenit Artificial dhe parkut. Aty janë vendosur zyrat që frekuentohen nga njerëz të biznesit. Zyrat e reja të Shkëlzenit kanë një sipërfaqe qindra  metra katrorë dhe vetëm qiraja mujore për këtë sipërfaqe e tejkalon disa herë pagën e deputetit Berisha.

Vetë Berisha, pas largimit nga pushteti, u zhvendos në kullën më të shtrenjtë të Tiranës. Nuk dihet nëse ai i ka blerë zyrat, i ka marrë me qira apo ia kanë bërë dhuratë, por paga mujore e deklaruar nga Sali Berisha nuk mjafton për të paguar qiranë për zyrat perandorake.

Ndërsa vajza e tij, Argita, e njohur ndryshe në rrethet politike si “zonja 3 milionë euro”, për shkak të tarifave të saj për biznesmenët që synonin të investonin në Shqipëri me firmën e babait të saj, vijon të mbajë zyrat e avokatisë në një nga zonat me të frekuentuara nga bota e biznesit në Tiranë, në Rrugën e Barrikadave. Argita, përveç dhjetëra apartamenteve në Tiranë, posedon vila në Gjirin e Lalzit dhe Farkë./Dita

 imazhe shqip

http://imazheshqip.blogspot.com/2013/01/ne-jemi-ndryshimi-perpara.html

*   *   *

Elegji për "ngjyrat" e kohës bardhezi

Nuk ka vdekur Vaçe Zela

Nga Edi Rama

Eshtë shuar diçka brenda gjithkujt që e njohu nga afër apo e dëgjoi nga larg.

Kjo është vdekja që e bën lajmin për ikjen e Vaçes nga kjo botë, posaçërisht të veçantë për secilin prej nesh;

Një dhimbje që përçohet në trajtën e një humbjeje të përbashkët edhe tek më të rinjtë që deri dje, s'kishin dëgjuar asgjë për të dhe prej 48 orësh lënë shënimin e tyre në rrjetet sociale.

Kur këndonte Vaçe Zela bota ishte bardhezi.

Edhe ekrani ishte bardhezi.

Dhe i vetmi rrjet që lidhte figurën e zërin e saj me këtë vend, ishte rrjeti i një propagande bardhezi.

 imazhe shqip

Këngëtarët visheshin njësoj, kreheshin njësoj, rrinin njësoj para mikrofonit, thuajse gatitu, dhe i'a linin radhën njëri-tjetrit, me hyrje-dalje ku hapat dukeshin thuajse njësoj, nën duartrokitje që ngjanin thuajse njësoj, edhe për koncerte edhe për kongrese.

Lajmi për ikjen e Vaçe Zelës më çoi pas në atë botë, në kuzhinën e vogël ku pak më larg tryezës së bukës, në këndin e ngushtë mes dritares dhe dollapit të bardhë që mbulonte faqen e murit, qëndronte televizori "Iliria", dhe ne, familja e ulur rreth tryezës gjithnjë njësoj, në të njëjtat vende, me sytë kthyer nga televizori, ndiqnim Festivalin e Këngës në Radiotelevizion, që çdo vit dukej i njëjti festival që përsëritej; me pushkën, kazmën dhe çelësin sol që vit pas viti, ndërronin vend e madhësi në sfond, siç ndërrojnë vend gjymtyrët për të mos ngrirë për fare; me orkestrën që dukej sikur s'kishte lëvizur vendi qysh nga viti i mëparshëm; me këngët që tingëllonin si pjesë e një kënge të vetme, të gjatë pa mbarim, pa ndalim, pa ndryshim.

Një herë, dy herë, tre herë, shtatë herë, herë të tjera akoma, në gjatësinë e një fëmijërie shumë më të gjatë se sa ç'është fëmijëria sot, e ndoqa edhe unë si thuajse të gjithë njësoj, të gjithë atë ritual të paimagjinueshëm për fëmijët e sotëm të facebook-ut. E ndoqa duke pritur çdo vit e më shumë para ekranit të atij festivali, vetëm për ato pak minuta mes orësh të tëra të ndara midis tre netëve, kur në skenë hynte Vaçe Zela. Me flokët e derdhur jashtë normës së ngurtë të kohës, portretin e pangjashëm me asgjë e me askënd, buzëqeshjen që mbulonte ekranin me një rrezatim misterioz, dhe shikimin xixëllues që paralajmëronte diçka tjetër, diçka ndryshe, diçka që pa e rrëzuar normën, pa e këputur këngën e vetme të realizmit socialist, e elektrizonte ajrin e kuzhinës sonë.

Ishte një zë që në një kohë tjetër, e në një vend tjetër, në të tjera skena, me të tjera tekste e të tjera melodi, do kishte elektrizuar qiellin e botës, por në atë kohë e mbi atë skenë, s'mund të bënte më shumë se sa të ndizte një yll magjepsës në qiellin tonë të kyçur brenda nesh.

Vaçe Zela iku nga mesi ynë kur ra perandoria e bardhezisë, dhe e la kyçur zërin e saj këtu, në rrethin e kujtesës sonë bardhezi, pa u kthyer kurrë me hapat e saj në skenën e re të jetës sonë, për të na kërkuar shpërblim, ndere a vëmendje, për minutat e paçmueshme që na bëri të jetojmë, dhe pas kaq shumë vitesh na dërgoi befas, thjesht lajmin e vdekjes, mu si kartolinë të një dashurie të pathënë dot kurrë deri në fund.

Nuk ka vdekur Vaçe Zela.

Ajo vetëm ka ikur për fare nga kjo botë, pasi kohë më parë iku nga ky vend.

Eshtë shuar thellë brenda nesh një yll magjepsës, të cilin askush që nuk e pa të ndizej në skenat e në kuzhinat e vjetra të Shqipërisë, nuk do të jetë asnjëherë dot në gjendje t'ia ndjejë magjinë përmes ekranit e altoparlantëve të botës së sotme.

Për të gjithë ata që e ndajnë me mua këtë përjetim, dua t'i them sot Vaçe Zelës faleminderit që ekzistove për secilin prej nesh, atëherë kur ekzistenca jonë ishte thuajse e ngrirë, mu si një këngëtar festivali, dhe kur zëri yt na tregonte fshehur pas tekstesh e melodish të zakonshme, mrekullinë e jashtëzakonshme të të jetuarit të kësaj bote.

Më ka qëlluar ta pyes veten si do ta këndonte Vaçja, sikur të ishte më me fat, këngën "I will always love you".

Asnjëherë s'do ta dimë.

Di vetëm që në këto orë lamtumire, të gjithë ata që e njohën nga afër apo e dëgjuan nga larg, i thonë Vaçe Zelës, 

"I will always love you".

U prehsh në paqe yll i shuar, ne do të të duam gjithmonë.

*   *   *

LETËR E HAPUR: Kujdes gjysh,

WC-ja është “djathtas”

Ka kohë që lehjet dëshpëruese të Kryetarit real të PD-së ecin në një rrugë të errët. Kjo rrugë, fundin e saj e ka në greminën e kaosit civil, i cili mbetet mundësia e vetme për mos ndëshkimin e tij ligjor. Kur Roberspieri u shpëtua përkohësisht nga arrestimi i kundërshtarëve të vet, disa jakobinas e këshilluan që t’i bënte thirrje popullit kundër rrezikut që i kanosej Republikës, por ai duke e ditur se çfarë kishte bërë gjatë qeverisjes se vet gjakatare u tha atyre: “Në emër të kujt ta nënshkruaj këtë thirrje?”. Avokati nga Arrasi e kuptoi se fundi i tij tragjik ishte i pashmangshëm, ndërsa Doktori nga Tropoja akoma ngushëllon veten me ëndrrën e riciklimit.

Sali Berisha mbetet i vetmi rast në histori kur amerikanët sfiduan vetvehten e tyre duke e ricikluar Berishën në pushtet pas asaj që ndodhi në 97, por ajo ishte një sfidë e detyruar. Ata që hodhën poshtë Les Valesen, braktisën Pinoçetin e Suharton u detyruan ta pranonin riardhjen e Berishës në pushtet. Çdo gjë ndryshon në proporcion me kohën. Kanë ardhur kohët që politika shqiptare të çlirohet nga ankthet mbytëse të së kaluarës së saj. PS-ja dalëngadalë po i nënshtrohet suksesshëm këtij procesi ndryshimi, ndërsa PD-ja është ende larg, shumë larg, përderisa brenda saj vazhdon të sundoje fantazma imperiale e Sali Berishës. Ai bën thirrje për të përmbysur Ramën, duke spekulluar me disnivelet e pashmangshme që sjell periudha tranzitive e ndërrimit të pushteteve, duke kapërcyer kështu dhe kufijtë moralë të një ndjesie reflektimi që duhet t’i sillte largimi poshtërues nga pushteti i një vote mbarëshqiptare.

 imazhe shqip

Shtylla vertebrale e PD-së ishin të persekutuarit politikë; ish-të burgosur politikë, që mbetën serish të burgosur në brengat e hallet e tyre të pazgjidhura; si dhe ish-pronarët, të cilët mbetën sërish ish-pronarë nga qeverisjet e derisotme që e kanë futur vendin në kolaps ekonomik e civil me pasoja shkatërruese për të ardhmen. Gjithë shqiptarët sot dergjen mbi shtresën vullkanike të një konflikti të pashmangshëm për çështjet e pronësisë, i cili një ditë mund e do të shpërthejë tragjikisht nëse nuk do ndërhyhet me përgjegjësi të lartë politike. Sot shqiptarët janë populli që flenë më pak gjumë në kontinentin Europian, se më shumë se gjysmës së tyre iu janë grabitur pronat, por edhe përfitues-grabitësit s’mund ta bëjnë të qetë gjumin e tyre.

Dhe pikërisht Berisha… Berisha bën thirrje për kryengritje…! Në emër të kujt? U bën thirrje të burgosurve politikë, atyre që i dogji dhe i poqi me urrejtjen e vet të trashëguar. Unë kam qenë pjesëmarrës i të gjitha grevave të urisë që kanë bërë të burgosurit politikë për çështjen e tyre të drejtë. Isha edhe kur Berisha bëri thirrje për të mbrojtur plepuristat në 1998-ën, por PS-ja e asaj kohe në pushtet, u tregua shumë dinjitoze në trajtimin e asaj greve duke u plotësuar kërkesat duke mos shpifur e fyer grevë-bërësit siç bëri Berisha në grevën e fundit Shtator-Tetor 2012. Ai angazhoi falangat perverse të spiunëve që aktualisht i ka akoma, përderisa nuk u janë hapur dosjet si langonjtë e vet besnikë.

Sali Berisha, unë jam nga Vlora dhe duhet ta dish se diferencat karakteriale të burgosurve politikë të Vlorës, gjatë gjithë kohëve që ekzistuan në burgjet politike në Shqipëri, me ata të nahisë tënde ndryshojnë shumë. Në qoftë se nuk e di, mund të pyesësh. Mos vallë larot e tu më ngatërronin kur unë isha në grevë me emrin me ndonjë pjesëtari të asaj greve që ishte i nahisë tënde?

Unë po të shkruaj sepse dua të të them diçka fare hapur këtu në gazetë: Ti Sali Berisha, je një tranvestit politik që e ndërrove orientimin tënd në kujdesjen e një kirurgu satanik si Ramiz Alia. Shndërrimi yt ndodhi në pavionin ogurzi të Komitetit Qendror për të ardhur në krye të së djathtës shqiptare; më saktë për ta shkatërruar atë. Misioni yt ka mbaruar dhe ti bashkë me të. Mjerë ata që akoma s’e kanë kuptuar.

Sot që ti po lëngon në errësirën e egocentrizmit tënd të shfrenuar, kapluar gjithandej nga ethet e obsesionit të vetëm që ke, pushtet me çdo kusht e çdo mjet, bën thirrje për protesta e kryengritje…!

Po të pyes prapë: Në emër të kujt? Në emër të atyre që u rrëmbeve pronën dhe jetën, në emër te atyre që baltose e gënjeve për vite me rradhë? Ti sot je kthyer në një kufomë politike në dekompozim e sipër, që me kutërbimin tënd po ndot jo vetëm ajrin e zyrave të PD-së, por edhe të gjithë shoqërinë shqiptare. Atrofizimi politik i PD-së, për aq kohë sa ajo do të jetë domen i yti, nuk do të ndalet kurrë. Mjerë PD-ja me ty, lum PD-ja pa ty!

Zoti Rama! Krokodili Berisha noton dhe gjuan në ujërat e turbullta të politikes shqiptare vetëm nga moshapja e dosjeve. Vetëm dosjet janë prangat e trashëguara nga komunizmi. Ai i përdor me shumë sukses për të mbajtur rreth vetes, për të ushtruar pushtet edhe kur nuk është ën pushtet. Po u hapën dosjet, Berisha do të mbetet komandant pa ushtar, se të parët do të largohen Jozefinka Avdalli dhe Edush Halimi, i cili kur unë isha në greve, do të deklaronte se kisha privatizuar gjysmën e Sarandës, kur unë aktualisht edhe sot jam pa shtëpi dhe jetoj me qira. Kur këputen zinxhirët, langot e harrojnë të zotin e tyre.

Zoti Rama! Këputi zinxhirët dhe prangat e dosjeve. Bëje këtë që Shqipëria të hyjë në normalitetin e saj aq të nevojshëm për të tashmen dhe të ardhmen e saj. Bëje të lirë Shqipërinë dhe shqiptarët nga brengat e së kaluarës komuniste për të mbetur gjithmonë njeriu i ndryshimit të madh. Bëje që të bëhesh i tillë.

Kur të hapen dosjet, lukunia e langove që sot trimërohen e kapërdisen nëpër gazeta e televizione, do të tulaten njëherë e përgjithmonë, por edhe atyre do t’u bëhet mirë se do të shpëtojnë njëherë e mirë nga qehajaji i tyre i pashpirt dhe keqpërdoruesi Berisha. Ai do të mbetet përgjithmonë siç deklaroi Dostojevski për Bjelinskin kur u inaugurua monumenti i Pushkinit në Moskë, “fenomeni më i qelbur i jetës intelektuale ruse”, ndërsa Berisha do të mbetet dukuria më e shëmtuar politike e periudhës poskomuniste në Shqipëri.

Kur Napoloni u kthye nga Rusia i mundur dhe pa armatën e tij të madhe, Hygoi do të shkruante për të: “S’kish më Napoleon, kish mbetur Bonaparti si një romak i goditur nga shigjeta e një parti”. Kështu po ndodh dhe në Shqipërinë e sotme me Berishën:

                    Berisha ka vdekur

                    Gjallë është veç Saliu,

                    Si një lluc e mbetur

                    Që pret ta lajë shiu.

Tani lamtumirë podiume, lamtumirë mitingje ku çirrej pa reshtur komunisti i veshur me mantelin e demokracisë të vjedhur tinëz në altarin e ëndrrave tona, sipas skenarit katovician. Hape rrugën o gjysh, të kalojnë të tjerët. Dhe kujdes, se duke qenë i prostatëzuar mendërisht e fizikisht, mos harro se WC-ja është “djathtas dhe vetëm djathtas”, nga ajo e “djathtë” që e ideoi dhe projektoi, babai yt shpirtëror Ramiz Alia! Dhe një herë o gjysh kujdes: “WC-ja” është “djathtas”!

Fatmir Lamaj është një ndër ish-të burgosurit politikë më të njohur në vend. Ai është nga Vlora dhe pjesëmarrës në të gjitha grevat e urisë që kanë zhvilluar ish-të burgosurit politikë, përfshirë grevën e fundit që përfundoi tragjikisht. Kjo letër e hapur e dërguar prej z.Lamaj në DITA është opinioni i tij për atë që po ndodh në PD, por edhe një apel për hapjen e dosjeve të ish-Sigurimit.

 http://imazheshqip.blogspot.com/2012/11/lirak-bejko-pishtar-i-demokracise.html

*  *  *

Fatmir Lamaj vs. Sali Berisha dhe…

Robert Mugabe

Nga Eduard Zaloshnja*

Kur bebeja Sali i Berishajve lëshoi klithmën e parë në këtë botë, atje në Vuçidol, dy gjyshërit e Fatmir Lamajt po luftonin dhëmbë për dhëmbë me forcat komuniste në Labëri. Ndërkohë, babai i bebes Sali mirëpriste ardhjen e komunistëve në pushtet dhe, eventualisht, e dërgoi të djaloshin Sali me një valixhe druri në Tiranë, për të filluar ngjitjen meteorike në karrierën mjekësore dhe në aktivitetin politik në radhët e Partisë së Punës.

Fatmir Lamaj me familjarë të tij

(Greva e Urisë Tiranë  - tetor 2009)

Kur Sali Berisha voziste me varkë në Drilon të Pogradecit me të birin e Enver Hoxhës, dy gjyshërit e Fatmir Lamajt kishin vite që u ishin kalbur eshtrat, pas pushkatimit dhe, ndërkohë, rreth 100 vjet burg politik ishin akumuluar në fisin Lamaj.

Kur Sali Berisha dëshmonte në gjyqin kundër heroit anti-komunist Hysen Shoshori, Fatmir Lamaj u arrestua, për t’i shtuar edhe një dekadë tjetër shekullit të burgut politik të akumuluar nga fisi i tij. Dhe kur Sali Berisha kujdesej për shëndetin e Hysni Kapos, Fatmir Lamaj torturohej në birucat e burgut politik.

Në vitin 1991, rrugët e jetës së Saliut dhe Fatmirit u takuan në Vlorë. Saliu, pasi ishte larguar nga PPSH, kishte dalë në krye të Partisë Demokratike dhe, gjatë fushatës zgjedhore të atij viti, e takoi Fatmirin e sapoliruar nga burgu. Që prej atij viti e deri në 2009-ën, Fatmiri votoi rregullisht për Partinë Demokratike, sepse, nga shtrëngimi i dorës që kishte bërë me ish-komunistin Berisha, kishte krijuar një bindje të brendshme se ishte penduar sinqerisht për militimin në partinë që i kishte shkatërruar jetën atij dhe gjithë fisit të tij.

Madje, në vitin 2004, një fotografi e madhe e Fatmirit të përgjakur gjatë një protestë kundër qeverisë Nano, ishte përbri një editoriali të Sali Berishës në gazetën Rilindja Demokratike, ku ky i fundit argumentonte se përse duhej bërë “një dëmshpërblim i menjëhershëm dhe i plotë i martirëve si Fatmir Lamaj”.

Thyerja e Fatmirit me Saliun ndodhi pas zgjedhjeve të 2009-ës, kur sorrollatjet për të marrë këstet e dëmshpërblimit të premtuar nga Saliu para zgjedhjeve, e bindën më së fundi se atij i interesonte vetëm vota e të burgosurve politikë dhe jo dëmshpërblimi dinjitoz i tyre. Dhe kur mori vesh se bashkëvuajtësit e tij ishin futur në grevë urie në Tiranë, Fatmiri hipi në një furgon dhe shkoi e u ngujua edhe ai me ta.

Dhe ironia nuk mbaron me kaq. Në ditën kur Fatmiri u deklaroi mjekëve se do të vetëflijohej, Saliu u deklaroi deputetëve të tij, me rastin e datëlindjes së vet, se do të jetonte dhe qeveriste edhe 34 vjet të tjera…

Dhe kjo deklaratë e Saliut na çon 10 mijë kilometra në jug të Shqipërisë, ku 88-vjeçari i rrjedhur nga trutë Mugabe po garon për t’u rizgjedhur për të n-tën herë president i Zimbabves…

 imazhe shqip

*Botuar në Dita me16 tetor 2012

*   *   *

http://imazheshqip.blogspot.com/2012/11/lirak-bejko-pishtar-i-demokracise.html